| Czy wraz z drukowaną wersją chciałbyś otrzymać wersję elektroniczną naszego czasopisma? | ||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||
| głosuj | poprzednie | ||||||||||||||||||
| Wszystkich głosów: 2057 | ||||||||||||||||||
|
„Syn Człowieczy jest Panem szabatu”
Jezus pozwala swoim przyjaciołom – uczniom – na złamanie szabatu! Dlaczego? Bo szabat to dzień odpoczynku, radości, przebywania z Bogiem i oddawania Mu czci. Nasz odpoczynek jest w Bogu Ojcu, nasza radość jest w Bogu Zmartwychwstałym – Chrystusie, a nasze przebywanie z Bogiem jest w Bogu – Duchu Świętym. Nasze oddawanie czci musi być w Duchu i Prawdzie. To jest nasz niekończący się szabat! ks. Tomasz R. Kubak |
|
„Młode wino należy wlewać do nowych worków skórzanych”
Co ma na myśli Chrystus mówiąc, że „młode wino należy wlewać do nowych worków skórzanych”? Co nam chce powiedzieć w tych słowach? Ewangelia wymaga od nas nowego życia. Chrystus zaprasza nas, byśmy w drodze za Nim i z Nim odświeżali nasze myślenie, byśmy nie myśleli cały czas „stare jest lepsze”, ale byśmy zdobyli się na odwagę życia na nowo – nawet jeśli śmierć jest nam bliska. Ta nowość życia to sam Chrystus. Pozwólmy, aby odświeżył nas przez Ducha Świętego! ks. Tomasz R. Kubak |
|
„Mistrzu, trudziliśmy się całą noc i nic nie złowiliśmy. Lecz na twoje słowo zarzucę sieci”
Jezus nie daje obietnic bez pokrycia. Czasem wydaje się nam, że nasza praca, służba w Kościele, oddanie rodzinie czy wspólnocie tak mało przynosi owoców. Jezus obiecuje nam, że wypływając na głębię znajdziemy ławice ryb – tam będzie wielki połów. Wypłynąć na głębie to żyć pełnią życia i ufać Jezusowi, to pozwolić Mu działać w naszym życiu i nie bać się, że utoniemy. To, czego być może czasem się obawiamy – z Jezusem może okazać się przestrzenią najbardziej obfitą! ks. Tomasz R. Kubak |
|
„Po wyjściu z synagogi Jezus przeszedł do domu Szymona”
Jezus wyszedł z synagogi, by pójść i nauczać o królestwie Bożym. Mamy często pokusy, zwłaszcza w trudnych chwilach, by zamknąć się w naszej „synagodze”, w naszej bezpiecznej przestrzeni – to może być nasz kościół, wspólnota, dom, rodzina – bo brakuje nam odwagi, by dawać świadectwo. Jezus nam pokazuje, że bezpieczna przestrzeń jest nam potrzebna, by nabierać sił do dalszej drogi, którą jest konsekwentne życie w świetle nauczania naszego Pana. Nasze życie musi być odbiciem życia Jezusa – pokornego, pełnego miłości, rozumiejącego człowieka, dającego nadzieję. ks. Tomasz R. Kubak |
|
„Och, co mam z Tobą wspólnego, Jezusie Nazarejczyku”
W naszym życiu są takie chwile, kiedy chcemy powiedzieć tak jak opętany – co mamy z Tobą wspólnego? Przez chrzest jednak mamy! Może nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę, ale Jezus właśnie po to przyszedł na świat, by cała Trójca mogła w pełni utożsamić się z człowiekiem – z tobą i ze mną. Bóg chce mieć z nami wszystko wspólne, a przestrzenią budowania z Nim wspólnoty jest nasza wzajemna miłość, przebaczenie i zrozumienie. ks. Tomasz R. Kubak |
|
„Dziś wypełniło się Pismo, które słyszeliście”
Jezus w swojej rodzinnej miejscowości wzbudza kontrowersje. Jego bliscy słyszą dziś trudne słowa – tak, to ja jestem Tym, którego zapowiedziano. Oni nie chcą słyszeć tej prawdy, domagają się cudów!
Często i my poszukujemy w wierze cudowności albo świętych miejsc. Mamy nadzieję, że tam się coś wydarzy, że tam „Bóg lepiej działa…”. Twoja wspólnota, twoja parafia jest miejscem największego cudu, budowania prawdziwych relacji między ludźmi i z Bogiem. Zdobądź się na odwagę, pokochać i zaprzyjaźnić się z tymi, których masz w ławce obok – to mogą być ludzie, którzy zmienią twoje życie. ks. Tomasz R. Kubak |
|
„Bojąc się (…), ukryłem twój talent w ziemi”.
W przypowieści o talentach dwaj pierwsi słudzy pomnażają otrzymane pieniądze w zależności od ilości tego, co otrzymali. Trzeci, który otrzymał najmniej, nie czyni nic, aby przysporzyć zysku swojemu panu. Jak sam wyznaje, u podstaw tego zachowania leży strach. Ukrywa otrzymany talent, gdyż się boi. Czego? Surowego usposobienia Pana? A może raczej tego, że otrzymawszy mniej w porównaniu z innymi, nie będzie w stanie im dorównać i dlatego woli ucieczkę w niedziałanie? Może boi się zaakceptować siebie, jakim jest?
Co ja robię ze swoim talentem? ks. Jacek Kacprzak |
|
„Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”
Mądrość pięciu panien czekających na przybycie pana młodego wyraża się między innymi w pokornej cierpliwości uznającej, że ten, którego oczekują, przyjdzie w swoim czasie. Przykład takiej cierpliwości w oczekiwaniu na Boże nawiedzenie i wysłuchanie prośby daje nam dzisiejsza patronka – św. Monika, która wiele lat modliła się o nawrócenie swojego syna. Pan Bóg kazał jej długo czekać na wypełnienie modlitewnej prośby, ale ostatecznie spełnił ją z nawiązką: Augustyn nie tylko nawrócił się, ale został wielkim świętym. Przed Bogiem warto poczekać. ks. Jacek Kacprzak |
|
„Jezus w Kanie Galilejskiej”
Jasną Górę nazywamy polską Kaną, gdzie od wieków jest obecny Jezus i Jego Matka. Tę obecność jakoś szczególnie na tym miejscu odczuwamy. W tym sensie jasnogórskie sanktuarium jest jak świątynia jerozolimska. Do tego faktu nawiązuje dzisiejszy psalm responsoryjny, który w tym narodowym sanktuarium brzmi w sposób szczególny: „Obejdźcie dokoła Syjon, policzcie jego wieże. By powiedzieć przyszłym pokoleniom, że Bóg jest naszym Bogiem na wieki”. Tak, istotnie, tutaj doświadczamy, że Bóg jest naszym Bogiem. Że ma być zawsze naszym Bogiem. Na wieki. ks. Jacek Kacprzak |
|
„Podobni jesteście do grobów pobielanych, które z zewnątrz wyglądają pięknie, lecz wewnątrz pełne są kości trupich i wszelkiego plugastwa”
Kolejne ostrzeżenie Jezusa przed zagrażającą nam dychotomią pomiędzy tym, kim jesteśmy na zewnątrz wobec innych a naszym wnętrzem. Pokusa jest duża, bo przecież łatwo położyć makijaż, okryć się strojem, posługiwać się tytułem, wyrobioną opinią. Wtedy może się wydać, że to, co prywatne, ukryte, nie jest już istotne. Tymczasem nie da się oddzielić wnętrza człowieka od tego, co prezentuje na zewnątrz. Wszelki nieład wewnętrzny niszczy piękno i sprawia, że zamiast miejscem Bożego życia stajemy się grobem…
ks. Jacek Kacprzak |