| Czy wraz z drukowaną wersją chciałbyś otrzymać wersję elektroniczną naszego czasopisma? | ||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||
| głosuj | poprzednie | ||||||||||||||||||
| Wszystkich głosów: 2056 | ||||||||||||||||||
|
„Po wyjściu z synagogi Jezus przeszedł do domu Szymona”
Jezus wyszedł z synagogi, by pójść i nauczać o królestwie Bożym. Mamy często pokusy, zwłaszcza w trudnych chwilach, by zamknąć się w naszej „synagodze”, w naszej bezpiecznej przestrzeni – to może być nasz kościół, wspólnota, dom, rodzina – bo brakuje nam odwagi, by dawać świadectwo. Jezus nam pokazuje, że bezpieczna przestrzeń jest nam potrzebna, by nabierać sił do dalszej drogi, którą jest konsekwentne życie w świetle nauczania naszego Pana. Nasze życie musi być odbiciem życia Jezusa – pokornego, pełnego miłości, rozumiejącego człowieka, dającego nadzieję. ks. Tomasz R. Kubak |
|
„Och, co mam z Tobą wspólnego, Jezusie Nazarejczyku”
W naszym życiu są takie chwile, kiedy chcemy powiedzieć tak jak opętany – co mamy z Tobą wspólnego? Przez chrzest jednak mamy! Może nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę, ale Jezus właśnie po to przyszedł na świat, by cała Trójca mogła w pełni utożsamić się z człowiekiem – z tobą i ze mną. Bóg chce mieć z nami wszystko wspólne, a przestrzenią budowania z Nim wspólnoty jest nasza wzajemna miłość, przebaczenie i zrozumienie. ks. Tomasz R. Kubak |
|
„Dziś wypełniło się Pismo, które słyszeliście”
Jezus w swojej rodzinnej miejscowości wzbudza kontrowersje. Jego bliscy słyszą dziś trudne słowa – tak, to ja jestem Tym, którego zapowiedziano. Oni nie chcą słyszeć tej prawdy, domagają się cudów!
Często i my poszukujemy w wierze cudowności albo świętych miejsc. Mamy nadzieję, że tam się coś wydarzy, że tam „Bóg lepiej działa…”. Twoja wspólnota, twoja parafia jest miejscem największego cudu, budowania prawdziwych relacji między ludźmi i z Bogiem. Zdobądź się na odwagę, pokochać i zaprzyjaźnić się z tymi, których masz w ławce obok – to mogą być ludzie, którzy zmienią twoje życie. ks. Tomasz R. Kubak |
|
„Bojąc się (…), ukryłem twój talent w ziemi”.
W przypowieści o talentach dwaj pierwsi słudzy pomnażają otrzymane pieniądze w zależności od ilości tego, co otrzymali. Trzeci, który otrzymał najmniej, nie czyni nic, aby przysporzyć zysku swojemu panu. Jak sam wyznaje, u podstaw tego zachowania leży strach. Ukrywa otrzymany talent, gdyż się boi. Czego? Surowego usposobienia Pana? A może raczej tego, że otrzymawszy mniej w porównaniu z innymi, nie będzie w stanie im dorównać i dlatego woli ucieczkę w niedziałanie? Może boi się zaakceptować siebie, jakim jest?
Co ja robię ze swoim talentem? ks. Jacek Kacprzak |
|
„Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”
Mądrość pięciu panien czekających na przybycie pana młodego wyraża się między innymi w pokornej cierpliwości uznającej, że ten, którego oczekują, przyjdzie w swoim czasie. Przykład takiej cierpliwości w oczekiwaniu na Boże nawiedzenie i wysłuchanie prośby daje nam dzisiejsza patronka – św. Monika, która wiele lat modliła się o nawrócenie swojego syna. Pan Bóg kazał jej długo czekać na wypełnienie modlitewnej prośby, ale ostatecznie spełnił ją z nawiązką: Augustyn nie tylko nawrócił się, ale został wielkim świętym. Przed Bogiem warto poczekać. ks. Jacek Kacprzak |
|
„Jezus w Kanie Galilejskiej”
Jasną Górę nazywamy polską Kaną, gdzie od wieków jest obecny Jezus i Jego Matka. Tę obecność jakoś szczególnie na tym miejscu odczuwamy. W tym sensie jasnogórskie sanktuarium jest jak świątynia jerozolimska. Do tego faktu nawiązuje dzisiejszy psalm responsoryjny, który w tym narodowym sanktuarium brzmi w sposób szczególny: „Obejdźcie dokoła Syjon, policzcie jego wieże. By powiedzieć przyszłym pokoleniom, że Bóg jest naszym Bogiem na wieki”. Tak, istotnie, tutaj doświadczamy, że Bóg jest naszym Bogiem. Że ma być zawsze naszym Bogiem. Na wieki. ks. Jacek Kacprzak |
|
„Podobni jesteście do grobów pobielanych, które z zewnątrz wyglądają pięknie, lecz wewnątrz pełne są kości trupich i wszelkiego plugastwa”
Kolejne ostrzeżenie Jezusa przed zagrażającą nam dychotomią pomiędzy tym, kim jesteśmy na zewnątrz wobec innych a naszym wnętrzem. Pokusa jest duża, bo przecież łatwo położyć makijaż, okryć się strojem, posługiwać się tytułem, wyrobioną opinią. Wtedy może się wydać, że to, co prywatne, ukryte, nie jest już istotne. Tymczasem nie da się oddzielić wnętrza człowieka od tego, co prezentuje na zewnątrz. Wszelki nieład wewnętrzny niszczy piękno i sprawia, że zamiast miejscem Bożego życia stajemy się grobem…
ks. Jacek Kacprzak |
|
"Chodź i zobacz!" Pierwsze spotkanie z Bartłomiejem w Ewangelii św. Jana nie wypada dla niego zbyt korzystnie. Poznajemy go jako człowieka kierującego się uprzedzeniami: "Czyż może być co dobrego z Nazaretu?". Ciekawy jest sposób, w jaki Filip odpowiada na taką postawę Bartłomieja; nie stara się go przekonać słownymi argumentami, ale odwołuje się do mocy doświadczenia spotkania Jezusa: " Chodź i zobacz!". Można o Bogu powiedzieć wiele słów, ale żadne z nich nie będzie miało takiej siły jak spotkanie z Nim. Czasami lepiej nie mówić nic. Po prostu - chodź i zobacz sam! ks. Jacek Kacprzak |
|
„Biada wam, przewodnicy ślepi”
Bardzo sugestywnie Jezusową przypowieść o ślepcach pokazał na swoim obrazie Pieter Bruegel. Sześciu ludzi idzie jeden za drugim; wyciągnięta ręka położona na ramieniu poprzedzającego towarzysza drogi wyznacza kierunek marszu. Pierwszy ślepiec już wpada do dołu, następny zaraz do niego dołączy, a za nim najpewniej wszyscy pozostali. Aż chciałoby się zawołać do pierwszego piechura: jeśli nie widzisz drogi, nie ciągnij za sobą innych!
Jeśli nie masz doświadczenia Boga, nie pociągniesz innych do życia religijnego. Prowadź tylko po drogach, które znasz. ks. Jacek Kacprzak |
|
„Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią”
Przemowa Jezusa ostrzegająca słuchaczy przed religijnymi przywódcami przypomina, że w każdym czasie ci, którzy są postawieni na straży wiary wspólnoty, są narażeni na utratę własnej tożsamości. Jezus wyraźnie wskazuje, że dzieje się to wówczas, kiedy spełniając zadanie nauczania, wyłączają siebie samych z kręgu słuchaczy. W ten sposób zamykają się na słowo Boga i praktycznie odchodzą od wspólnoty wiary.
Tymczasem pouczanie wspólnoty zaczyna się od pouczania siebie. Nauczyciel jest tylko jeden. My wszyscy jesteśmy braćmi. ks. Jacek Kacprzak |