Ludzie niewierzący pocieszają ludzi znajdujących się w żałobie, mówiąc im: „Nie smuć się, na nic się to nie zda”. Czarnoksiężnicy i inni uzdrowiciele odprawialiby tu rozbudowany ceremoniał. Jezus natomiast wskrzesza syna wdowy mocą Ojca, który jest obecny pośród swojego ludu, przynosi mu ulgę, pociechę i nadzieję. Bóg nie opuszcza żywych, którzy Mu ufają.

Śmierć zawsze powoduje smutek. Najczęściej jednak „spotyka” ona ludzi, którzy ze względu na swój podeszły wiek są do niej w jakiś sposób przygotowani. Staje się wtedy ona ukoronowaniem ich życia i wytchnieniem po jego trudach, mówi się nawet: „odszedł szczęśliwy i syty dni”. Takiej śmierci towarzyszy smutek, który jest raczej tęsknotą niż bólem czy poczuciem niesprawiedliwości. Inaczej jest, kiedy umiera ktoś młody, na początku doświadczeń życiowych, niespełniony, mówi się wtedy, że „to nie był jego czas, odszedł zbyt szybko”. Poruszenie wywołane takim odejściem jest o wiele głębsze, mówi się o nim w kategoriach tragedii, a smutek przybiera dużo ciemniejszą barwę.

Wedle słów ewangelii Jezus lituje się nad wdową i przywraca do życia jej syna. Chrystus jest obok nas, On ciągle patrzy na nas swym litościwym wzrokiem, dostrzega nasz ból, nasze łzy, nasze problemy i trudności. On ciągle wychodzi nam naprzeciw, do każdego z nas chce powiedzieć: Nie płacz, nie rozpaczaj, zatrzymaj się w swoim żałobnym pochodzie i pozwól mi działać. Jezus wkracza we wszystkie nasze smutki, chce wszystkim przerażonym dodawać otuchy.

Ewangelia przekazuje nam, kolejny raz, najważniejszą dla naszego życia wiadomość, nieważne czy masz lat piętnaście, czy dziewięćdziesiąt – Jezus tak cię kocha, że nie chce, abyś zatracił się w śmierci, abyś sam, przez naiwne wybory pędził ku przepaści śmierci. On jak dobry Pasterz przeprowadzi cię przez dolinę śmierci do krainy życia, które nigdy się nie skończy.

Żeby nam przypomnieć o tej wdzięczności, która podobno „starzeje się najszybciej”, każda pierwsza niedziela czerwca została ogłoszona Świętem Dziękczynienia Panu Bogu za wszystkie dary, jakimi nas obdarza; dziękujemy ludziom, którzy co dzień świadczą nam dobro, a dzisiaj dziękujemy Panu Bogu za beatyfikację księdza Jerzego Popiełuszki. Będziemy mieć jeszcze jednego polskiego świętego.