W którym momencie grzech kobiety został jej odpuszczony? Czy w momencie wypowiedzenia przez Jezusa tej quasi-sakramentalnej formuły: „Twoje grzechy są odpuszczone”? Czy może było to tylko stwierdzenie faktu odpuszczenia, który miał miejsce wcześniej, ze względu na wiarę i miłość grzesznicy? Bo przecież usłyszała: „Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju”.

Jezus, zabierając nas dzisiaj ze sobą do domu faryzeusza Szymona, uczy, że nie najważniejsze jest to, co znajdzie się na stole, ale to, co jest w sercu zapraszającego do stołu. Może być suto i tylko na pokaz, ale może też być skromnie i z wielką miłością. Może być z „pompą” i jednorazowo albo też „po cichu” i często.

Z pewnością w naszych kanonach „niechcianych” znajdziemy całe grupy społeczne. Dzisiejsza ewangelia nie opowiada jedynie o kobiecie, która popełniła straszny grzech, ona opowiada o odważnej kobiecie, która nie udaje, że w jej życiu wszystko gra. Postanowiła stawić czoła samej sobie i szuka przebaczenia u Jezusa. To jest opowieść o każdym z nas. Nie ma na świecie osoby bez grzechu – osoby perfekcyjnej. Jeśli myślimy, że tak jest, to jesteśmy w błędzie. Z całą pewnością ja, ty, osoba, która siedzi z przodu czy z tyłu, z prawej czy z lewej strony – wszyscy mamy w swoim życiu coś, czego się wstydzimy, coś, o czym chcielibyśmy zapomnieć, i nie chcemy, aby to wyszło na jaw.

Lekcja, jaką Chrystus daje nam w dzisiejszej ewangelii dotyczy tego, co najważniejsze, czyli miłości. Jesteśmy na uczcie, tak samo jak bohaterowie ewangeliczni. Eucharystia jest bowiem ucztą i przyjęciem. Z przestrzeni świątyni uczta ta ma przenieść się w przestrzeń serca. Nie zawsze tak się dzieje. Wielu uczestniczy w Eucharystii zewnętrznie – ich obrazem jest faryzeusz Szymon, który zaprosił Jezusa na ucztę. Myślą, że to do nich należy inicjatywa, to oni przychodzą i kładą akcent na swoje „ja”. Bóg ma im do czegoś służyć. Zatrzymują się w zewnętrznej przestrzeni kościoła, w martwym materiale, zimnie kamieni i cegieł; i Bóg nigdy nie trafia do ich serca, do żywej tkanki miłości. Jezus uczy nas, jak zaangażować serce. Czyni to za pomocą trzech symboli zaczerpniętych z żydowskiej tradycji przyjmowania gości: wody, pocałunku i olejku.

Często przypominamy zachowanie Szymona – faryzeusza. Widzimy i piętnujemy zło u innych, a usprawiedliwiamy nasze grzechy. Chcielibyśmy, by inni przebaczali nam, gdy skrzywdzimy ich, lecz sami z agresją i nienawiścią odnosimy się do naszych winowajców. Jezus daje sakrament spowiedzi, w którym pochyla się z miłością nad naszymi grzechami i odpuszcza je. Wiele razy słyszymy słowa Jezusa z dzisiejszej ewangelii skierowane do nas: „Twoje grzechy są odpuszczone! Idź w pokoju!”. Miłosierna miłość Pana Jezusa  zobowiązuje, abyśmy także umieli darować i przebaczać naszym wrogom. W modlitwie „Ojcze nasz” prosimy, by Pan Bóg przebaczył nam grzechy taką miarą, jaką my przebaczamy naszym winowajcom.