Bóg bowiem ocenia człowieka i ludzkie cechy według zupełnie innych kryteriów, niż kryteria świata. Przedsiębiorczość, samodzielność, kompetencja, własne zdanie i pewność siebie, mają w świecie wielką cenę i są gwarancją kariery. Potrafią zapewnić człowiekowi dobrą pozycję i prestiż w społeczeństwie, wysoki status majątkowy, niezależność i sukces. Ale też sprawiają, że człowiek zachłyśnięty swoją władzą, bogactwem i niezależnością, za­myka się w swojej pysze i dogmatycznej pewności, nie potrafi słuchać innych i nie dopuszcza do siebie żadnych wątpliwości, a nieraz nawet pytań, sądząc, że sam wie wszystko lepiej. Niestety, okoliczności te nie sprzyjają pokorze i cichości serca, a to stanowi wielką trudność na drodze do spotkania Boga. Właśnie dlatego tak trudno Bogu dotrzeć do intelektualnej elity.

Uczniowie rozmawiali z ludźmi zainteresowanymi przybyciem Boga do swojego królestwa. Mówią, że spotkali Go, że ma na imię Jezus i że wszystko, co On mówi i czyni, zgadza się z zapowiedziami proroków na temat Mesjasza. Uczniowie dawali świadectwo swojego nawrócenia. Wzywali napotkanych ludzi do poznania Jezusa i uwierzenia w Niego.

Kim są robotnicy, o których Jezus mówi, że są potrzebni. Księża to czy może również świeccy? Potrzeba tu jakiegoś szczególnego powołania czy może wystarczy świadomość potrzeby ścięcia dojrzałego już żniwa? Skąd wiedzieć – i czy trzeba – że to mnie również posyła Jezus?

Bycie świadkiem Jezusa Chrystusa wiąże się w dużej mierze z naszą osobistą wiarą. Chodzi tu przede wszystkim o naszą ufność, że niezależnie od tego, jak bardzo powikłane są ludzkie losy, niezależnie od tego, jak ciemno jest za zamkniętymi, zatrzaśniętymi drzwiami naszych domów, Bóg nas nie opuszcza i nie cofa swojego „tak” wobec nas i naszego życia. Chodzi tu o nasze zaufanie okazywane drugiemu człowiekowi, że mimo błędów i zawiedzionych nadziei jest w stanie powstać i zacząć od nowa.