Żadna wiedza nie zastąpi mądrości kształtującej nasz sposób myślenia, wartościowania i postępowania. Wypełnia ona naszą codzienność i nasze serca Bożym światłem, bo tylko „głupi mówi w swoim sercu, że Boga nie ma”. Tam, gdzie to światło próbuje się zdusić, stłamsić i zgasić, pojawia się ciemność zwodniczej głupoty prowadzącej do upadku jednostek i całych społeczności.

Dobra Nowina jest Bożą mądrością. Kto się karmi jej zdrowym ziarnem wydaje plon obfity. Głupota potrafi rozsiewać tylko plewy, z których nic nie wyrośnie. To jest zła i pełna kłamstwa nowina, którą – na nieszczęście – karmi się dzisiejszy świat. A z dobrego ziarna rodzi się dobry chleb dla wszystkich, którzy chcą go kosztować. Plewy głupoty zaś potrafią tylko powiększać obszar ugoru pełnego chwastów i kamieni.

Moc Boża jest niepowstrzymana. Jego słowa padają wśród ludzi, pociągają ich, powodują nawrócenia, przemiany, wywracają życie na podszewkę. Nie potrzeba martwić się o świat, bo Bóg nim kieruje pewnie. Nie potrzeba martwić się o Boga, bo choć jest „miłością niekochaną” osiąga wszystko, co zamierzył. Nie płaczcie nade mną, ale nad sobą i nad synami waszymi… Potrzeba martwić się o nas, czy słowo w nas kiełkuje. Bóg rządzi całym światem, ale tobą kierujesz ty. Masz moc sprawić, że choć wszędzie indziej Bóg będzie działał cuda, w tobie wszystko uschnie. Jak panny mądre i panny głupie z innej przypowieści – możesz być gotów na spotkanie z Jezusem, albo usnąć. Z lenistwa, strachu czy dla zabawy, zaprzepaścić szansę na zbawienie.

Był ciepły, słoneczny dzień. Nad jeziorem Genezaret rybacy płukali sieci. Obok domu, w którym mieszkał Jezus gromadziło się coraz więcej ludzi. Przychodzili i siadali na piasku, na kamiennych ogrodzeniach, na schodach. Byli zmęczeni, niektórzy przyszli z daleka. Z ust do ust podawano wiadomości o niezwykłym Nauczycielu, który w prosty, zrozumiały sposób tłumaczy trudne sprawy. Uczy o Bogu, o człowieku, o życiu i śmierci, o radości i trudzie codziennym. Nikt jeszcze nie przemawiał tak jak On. Bywało, że słuchacze zatrzymywali się przy Panu Jezusie nawet kilka dni.

Właśnie wyszedł z domu. Wiele oczu śledziło każdy Jego krok, każdy ruch. Jezus usiadł nad jeziorem, ale ludzie czekali na jego słowa. Wszedł więc do łodzi. Teraz mogli go nie tylko lepiej widzieć, ale i dokładniej słyszeć, głos płynął po wodzie i wzmacniany dochodził do słuchających. Mówił, jakby malował obraz: oto siewca wyszedł siać. W wyobraźni naszej pojawia się zaorane pole, długie, równe, po którym wędrujący człowiek kroczy i nabierając ziarno zamaszystym, rytmicznie powtarzanym gestem rozrzuca je na pachnącą, wilgotną rolę.