„Nihilizm jest źródłem rozpowszechnionego dziś poglądu, że nie należy podejmować żadnych trwałych zobowiązań, ponieważ wszystko jest ulotne i tymczasowe”. Ta przestroga Jana Pawła II zawarta w encyklice Fides et ratio wróciła do mnie wczoraj ze świeżym wydźwiękiem, kiedy w rozmowie z pewną studentką usłyszałam: „Kiedy się patrzy na te wszystkie pseudozwiązki, oszustwa, niewierności, postawy, które nie próbują nawet zachować jakichkolwiek pozorów, to jak tu uwierzyć drugiemu człowiekowi? Jak zaufać?”.

Szara codzienność domaga się od nas układania wszystkiego według ściśle przewidywalnego planu, można powiedzieć, że jednym z elementów wychowania jest wdrożenie człowieka do planowania. Jednakże, gdy dzisiaj pochylamy się nad ewangelią znajdujemy zachętę nieco innego rodzaju. Jezus zaprasza nas do podjęcia ryzykownej drogi poszukiwania, jakby chciał przypomnieć, że są takie przestrzenie naszego życia, których nie można przewidzieć i zaplanować. Spróbujmy tą Jezusową drogą przejść, choć kilka kroków.

 

Czy sprawa naszego zbawienia jest kwestią szczęśliwego trafu, nadzwyczajnego przypadku lub losu na loterii? Nie, choć niewątpliwie zbawienie jest szczęściem. Czasami odkrycie Boga trafia się nagle, olśniewająco i zaskakująco – jak z tym skarbem. Nieraz to owoc długoletnich, żmudnych poszukiwań, jak owej perły. Obojętnie jak, warunkiem znalezienia jest poszukiwanie. Znaleźć – to jeszcze nie wszystko. Na tym się sprawa nie kończy. Można trafić na skarb i go minąć, nie rozpoznać. Dlatego trzeba serca pełnego rozsądku i umiejętności rozróżniania dobra i zła.

Bogactwa, pieniądze, majątek, kamienie szlachetne – wszystko to wywołuje w nas uczucie zadowolenia, radości, przyjemności i pewności jutra. Wydaje się, że posiadacz owych dóbr jest szczęśliwy i niczego więcej mu już nie potrzeba. Mając wszystko, za niczym nie musi tęsknić, ani o nic zabiegać.