Jezus dzisiaj staje przed nami ze swoim Słowem, które niezwykle łączy symbolikę biblijną liczby 77 i nieustanną konieczność uczenia się trudnej sztuki przebaczania. Tylko człowiek, który przez grzech zniszczył godność dziecka Bożego, otrzymaną darmo przy chrzcie świętym może najgłębiej doświadczyć spotkania z miłosierdziem Boga. Paradoksalnie, chociaż to wcale nie jest zachęta do „mocniejszego grzeszenia”, tam gdzie grzech jest większy, tam świadomość i głębia żalu oraz wynikające z niego nawrócenie jest również większe. Ten kto doświadczył grzechu i został przez Boga z niego podźwignięty powinien rozumieć człowieka upadającego i starać się mu pomóc powstać. Takie jest założenie teoretyczne a życie niestety nader często pokazuje mechanizm, o którym mówiłem wcześniej: ja mogę upaść i zasługuję na przebaczenie, bo jestem słaby, biedny i „nie wiedziałem” ale jeśli to Ty upadasz – nie ma taryfy ulgowej.

Co jest pierwsze? Boże przebaczenie, a potem nasze przebaczanie, jak w przypowieści o litościwym królu i nielitościwym dłużniku, czy – jak wcześniej uczył Mistrz w Modlitwie Pańskiej – dzięki temu, że my przebaczamy winowajcom, Bóg może przebaczyć nam, swoim winowajcom? Samo pytanie zdradza już stan naszego serca, zbyt dalekiego od pełnego miłości Serca Boga.

Jedenasty września pozostanie już w naszej pamięci, jako dzień, w którym stało się coś bardzo złego. Wiąże się to z serią czterech ataków terrorystycznych przeprowadzonych rano we wtorek 11 września 2001 roku na terytorium Stanów Zjednoczonych za pomocą uprowadzonych samolotów pasażerskich. Dokonało tego dziewiętnastu porywaczy. Zginęło wtedy dużo ludzi. Nienawiść rozlała się wszędzie, gorycz dopełniła swego. I w jaki sposób przebaczać w takim momencie? Jak dostrzec w tych porywaczach oblicze Boga? A jeśli jeszcze do naszej świadomości dociera, że czynili to w imię Boga, to gorycz dopełnia się, przelewa się… Nie jest to miły temat na kazanie, bo zdajemy sobie sprawę, że ludzie często kierują się emocjami, politycznymi wskazówkami, czynią wiele zła za pieniądze. Taki jest już ten świat. Kiedyś też był, tylko że inna była skala zła, co nie oznacza, że była mniejsza. Po prostu, zawsze byli ludzie, którym szatan opanował umysł i serce.

Jak radzić sobie w relacjach z ludźmi najlepiej uczymy się poprzez przykład zachowań innych, jak i poprzez doświadczenie, jakie wynosimy z naszych codziennych zmagań, z różnych spotkań. Często słyszę, że ktoś nie potrafi być wyrozumiały i życzliwy dla kogoś, bo sam został źle potraktowany. Jest w tym odrobina prawdy. Ale tylko mała odrobina. Dlaczego?

Jezus wykazuje przywódcom religijnym niekonsekwencję – cieszą się z ludźmi z powodu znalezienia przez kogoś na przykład owcy i monety, a są zgorszeni z powodu nawrócenia ludzi przez nich potępianych. Podobnie postąpił syn, który pozostał z ojcem.