|
DRUGIE CZYTANIE • 1 Kor 1,1-3
Pozdrowienia – wezwanie do jedności
„Paweł powołany na apostoła Jezusa Chrystusa”. Już sam wstęp wskazuje na powód nagany: [Apostoł] poucza [Koryntian], aby nie polegali na sobie samych, lecz chlubili się w Bogu, który ich zbawił. Dlatego przypomina o urzędzie apostolskim i o powołaniu, tak jakby chciał powiedzieć: Wy swoje miano wywodzicie od imion ludzi (por. 1Kor 3,4), ja zaś nazywam siebie imieniem Jezusa Chrystusa, który mnie wezwał i posłał. „Przez wolę Boga”. Tu również gani brak zgody między nimi wskazując na jednomyślność panującą między Ojcem i Synem. „I brat Sostenes”. Sostenes, jak sądzę, było Koryntianinem. Wspominają o nim Dzieje Apostolskie: błogosławiony Łukasza powiadamia nas, że Grecy pochwycili go przed sądem Galiona i źle się z nim obeszli (Dz 23,8).
„Do Kościoła Bożego w Koryncie, do uświęconych w Jezusie Chrystusie, powołanych świętych, wraz ze wszystkimi, którzy na każdym miejscu wzywają imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa, ich i naszego [Pana]”. Wszystkie te słowa są jak leki przeciw chorobie, gdyż łączą to, co zostało nieszczęśliwie rozdarte. Najpierw [Apostoł] nazywa ich jednym Kościołem i to Kościołem Bożym, oraz dodaje: „W Jezusie Chrystusie”, a nie w tym czy innym człowieku. Zwie ich również powołanymi i świętymi, i stawia ich w jednym szeregu z wierzącymi na całym świecie; poucza ich w ten sposób, że nie tylko oni powinni pozostawać zgodni, ale i wszyscy, którzy uwierzyli w zbawczą naukę, muszą być jednomyślni, gdyż zostali zespoleni w jedno ciało Chrystusa Pana. Natomiast wyrażenie „Ich i naszego”, odnosi się do Pana, gdyż znaczy: Zarówno my, którzy piszemy te słowa, jak i wy, do których list jest skierowany, mamy jednego Pana – Jezusa Chrystusa.
„Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i Pana Jezusa Chrystusa”. Słusznie modli się o łaskę i pokój dla nich, gdyż byli podzieleni i spierali się między sobą. [Apostoł] wskazał, że szafarzem łaski i pokoju nie jest tylko Ojciec, lecz również Syna; świadczy to o równości Ojca i Syna3.
Teodoret z Cyru |
|
Oto Baranek Boży! Dla dzisiejszego odbiorcy to słowa, które już dawno straciły znaczenie, oderwane są bowiem od naszej kultury, ikonografii, symboliki, rzeczywistości. Tkwią gdzieś w odległym świecie starożytnych religii. Mogą jedynie przywoływać wspomnienie wielkanocnych kartek z życzeniami, na których często po zielonej łączce biegają uśmiechnięte owieczki. Może kojarzą się z dzieciństwem i wakacjami spędzanymi u krewnych na wsi, tam czasami jeszcze spotyka się baranki, a może mają zgoła inne konotacje… Dla Jana jednak nie ma tu dylematów dręczących współczesnego człowieka: Oto Baranek Boży – to stwierdzenie jest manifestacją wiary proroka, on mówiąc to wyznaje w tych słowach całą tradycję swojego narodu, przywołuje kilkudziesięciowiekowe praktyki kapłanów i lewitów, patriarchów i proroków, codzienne ofiary składane za grzechy ludu. Bez nich nikt nie mógłby stanąć przed Bogiem, nikt nie mógłby podnieść głosu w modlitwie. Bez nich cały naród byłby skazany na odrzucenie i potępienie. |
| partnerzy: |
|
|