Jezus nie pozostawia jednak swoich uczniów w takim stanie. Cierpliwie tłumaczy im słowa Pism, które zapowiadały i przygotowywały Jego Paschę. Być może wtedy jeszcze nie uświadamiają sobie tego, że słuchają Jezusa z pałającymi sercami. On już przygotowuje ich na to, aby mogli Go rozpoznać. Rzeczywiście tylko Jezus może ostatecznie wyjaśnić słowa Pisma Świętego, bo wszystko, co ono zawiera, odnosi się do Jego osoby. Bez Niego, chociaż byśmy znali na pamięć cały tekst Biblii, nie poznamy jego duchowego sensu, nie doświadczymy jego żywej mocy. I tak wszyscy trzej docierają do Emaus, a Tajemniczy Wędrowiec okazuje, jakoby miał iść dalej. Piękne jest to, że Jezus nie narzuca uczniom swojej obecności; pozostawia im zupełną wolność. W ten sposób mogą pozwolić Mu odejść, albo zatrzymać Go. Ich zaproszenie, wprost przymuszenie, aby został z nimi, jest wyrazem tego pragnienia bycia z Nim, potrzeby, która zrodziła się podczas obcowania ze słowem Bożym wyjaśnianym i rozważanym. Ich wspólny wieczorny posiłek jest przez ewangelistę przedstawiony tak, że staje się wyraźną aluzją do Eucharystii, której synonimem w pismach Łukaszowych jest „łamanie chleba” (por. Dz 2,42; 20,7).

Ale Jezus jest cierpliwy, ile razy coś chciał powiedzieć, szedł tuż obok, a nie został przeze mnie rozpoznany, tak jest i dzisiaj. Ta i inne świątynie całej ziemi w każdą niedzielę stają się prawdziwym Emaus. To tu i teraz może i ma dokonać się przemiana serca człowieka. Jakie to trudne. Iluż ludzi każdej niedzieli uczestniczy w Eucharystii, a nigdy nie spotkało Jezusa?

Zmartwychwstały wzywa Piotra do pójścia za Nim drogą cierpienia i podjęcia ryzyka przygody z tym, co leży gdzieś w nieznanej jeszcze dali – prawda wiary przeznaczona jest dla wszystkich. Bycie człowiekiem nie wyczerpuje się w pędzie do samodzielności. Ten, kto chce jedynie zachować swoją niezależność, nie dostrzeże rzeczy w życiu najistotniejszych. Mniemając, że wszystkiego musi doświadczyć i że wszędzie trzeba być – rozmija się z samym sobą i wszystkim tym, co jego życiu może nadać sens.

Wierzyć, podążać za Zmartwychwstałym Panem znaczy: być do Jego dyspozycji, pozwolić się przez Niego „opasać” i prowadzić. Ten, kto nas potrzebuje, zmienia kierunek naszego życia, zużywa nasz czas, energię, wywraca „do góry nogami” nasz porządek dnia, ogranicza naszą wolność i często prowadzi tam, dokąd właściwie iść nie chcemy. Dlatego każdy z nas powinien zgodnie z własnym sumieniem rozstrzygać, kiedy i komu stawia do dyspozycji siebie, swój czas i swoje siły. Tu trzeba „bardziej słuchać Boga niż ludzi”. Wtedy możemy być pewni, że to Bóg sam bierze w swoje ręce nasze życie i czyni je potrzebnym i owocnym. To On „opasuje” nas i prowadzi niekiedy tam, dokąd iść nie chcemy, ale nigdy nie wywiedzie nas w pole. Nie zmarnuje naszego czasu, energii i naszych zdolności.

Jezus po zmartwychwstaniu w rozmowie z Marią Magdaleną i innymi wierzącymi kobietami wskazał miejsce spotkania z uczniami w Galilei. Dla Jezusa i uczniów tym miejscem mogą być okolice Kafarnaum nad Jeziorem Galilejskim, występującym też pod nazwą Tyberiadzkie.
Ile dni upłynęło od poprzedniego spotkania, tyle dni dał Jezus Piotrowi na przemyślenia. Piotr musi rozstrzygnąć, czy wróci do zawodu, czy pozostanie apostołem. Może po zaparciu się Jezusa czuje się niegodnym; może boi się przyszłości; może jest zaskoczony tym, że pierwsza zobaczyła Jezusa Maria Magdalena.