Świadkowie życia i zmartwychwstania

 

Uczniowie, którzy spotkali Jezusa w drodze do Emaus, nie potrafili zachować tej wiadomości dla siebie i dlatego, gdy tylko przybyli do Jerozolimy, „opowiadali, co ich spotkało w drodze…”. Jezus w Wieczerniku nazwał uczniów świadkami swej śmierci i zmartwychwstania.

Chrześcijaństwo jest świadectwem, nieustannym przekazywaniem z pokolenia na pokolenie świadectwa o Jezusie, który został „umęczon pod Ponckim Piłatem…” (Wyznanie wiary). Chrześcijanie to ci, którzy uwierzyli w świadectwo tych, którzy widzieli pusty grób i zobaczyli Zmartwychwstałego. Tak też sformułował to Jezus: „Mesjasz będzie cierpiał… Wy jesteście świadkami tego” (Łk 24,46). My uwierzyliśmy w świadectwo pozostawione nam przez innych, przez kobiety biegnące o świcie do grobu, przez Piotra i Jana, którzy przybywają zaraz za nimi, przez Jedenastu, którym ukazał się pierwszego dnia wieczorem, przez owych dwóch, którzy w drodze do Emaus spotkali Nieznajomego.

Uczniowie Jezusa mieli świadomość nakazu przekazywania świadectwa o życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. To świadectwo dotarło do nas dzięki pokoleniom, które przekazywały sobie depozyt wiary. Wiara bowiem zastępuje brak bezpośredniego doświadczenia. Wszyscy oni uznali za swoje słowa Piotra i Jana wypowiedziane przed Sanhedrynem: „My nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli” (Dz 4,20).

 

Uczniowie Jezusa w drodze do Emaus otrzymali pierwszą lekcję z Pism o Bożym wizerunku Mesjasza. Myśleli oni o Mesjaszu w sposób podobny jak nauczyciele religijni. Uczniowie zobaczyli nową naturę cielesną Jezusa. Jezus zniknął z Emaus, później wszedł z pominięciem drzwi, pojawił się nagle w innym miejscu. Zapamiętali Jego poprzedni wizerunek, teraz widzą jakby kogoś innego. Jezus w dwóch etapach przedstawia dowód, że nie jest duchem, pokazuje w nowym ciele wizerunek ran ciała ukrzyżowanego i spożywa pokarm.

Po zmartwychwstaniu Jezusa uczniowie mogą rozumieć wiele słów i zdarzeń, w jakich uczestniczyli od pierwszego spotkania z Nim. Dopiero teraz będą mogli rozumieć Pisma, które słyszeli w synagogach, podczas świąt, w szkołach. Pismo nie może być zrozumiane bez wiary. A wiara rodzi się bardziej z usłyszanej ewangelii o zbawieniu, niż z samego czytania Pisma. Wiara wzrasta z lepszego poznania Boga i pełniejszego zrozumienia Pisma świętego.

Dlatego Jezus otworzył ich umysły, co w Nowym Testamencie oznacza rozum wzbogacony o poznanie objawienia Bożego. Bóg otworzył ich oczy na swoją prawdę. Zrozumieli, że wypełnionych zostało kilkaset proroctw opisujących życie Mesjasza. Całe Pismo – Prawo, Prorocy i Pisma – znajduje wypełnienie w osobie zmartwychwstałego Jezusa.

Nie wystarczy tylko znać treść Pisma, trzeba zrozumieć Pismo. Łukasz rozmawiał z uczestnikami tego spotkania wiele lat później i zapisał, że „zrozumieli Pisma”. Człowiek wierzący może zrozumieć Pisma, a wtedy jego wiara staje się dojrzalsza. Zrozumienie nie polega na zdobyciu wiedzy, ale przede wszystkim na życiu zgodnym ze zrozumianym słowem Boga.

To tradycje dodane do Starego Testamentu przesłoniły im obraz Mesjasza i Jego misji. Zrozumienie polega więc na powrocie do pierwotnego znaczenia Pisma, zasłoniętego przez ludzkie tradycje.

A teraz kiedy zrozumieli Pisma, mogą przygotować się do wypełniania wielkiego nakazu misyjnego, wielkiego posłannictwa.

Łukasz przedstawiając Wielkie Posłannictwo Misyjne wyjaśnia treść ewangelii, która będzie głoszona na całym świecie, we wszystkich narodach. Podstawową treścią ewangelii jest zbawienie jakie ofiaruje Bóg każdemu człowiekowi, który uwierzy w Jezusa Chrystusa. Zbawienie człowieka pochodzi z przekonania, że Jezus, Syn Boży umarł za wszystkie grzechy ludzi, i odpuszcza je każdemu kto wierzy. Bóg oczekuje od każdego człowieka, który przyjmie ten dar, umiłowania Go i naśladowania Jego Syna.

Ewangelię jako pierwsi mają usłyszeć mieszkańcy Jerozolimy, oni byli świadkami śmierci Jezusa, oni pierwsi powinni usłyszeć o Jego zmartwychwstaniu.

Obecni na spotkaniu z Jezusem uczniowie, mężczyźni i kobiety, Jedenastu i wszyscy pozostali będą Jego świadkami. Staną na straży ewangelii, którą poznali, aby nikt nie zaczął głosić ewangelii innej od tej, którą Jezus wyjaśnił podczas tego spotkania.

Ewangelię zaczną głosić po otrzymaniu Ducha Świętego. Jezus musi wstąpić do Ojca, aby w Jego miejsce został posłany Duch Chrystusowy, Duch Święty.

Słowa wysłuchanego dziś fragmentu ewangelii zapraszają słuchaczy do wiary w Chrystusa zmartwychwstałego. W homilii należałoby skoncentrować się na analizie następstwa poszczególnych zdarzeń, objaśniając słuchaczom dlaczego właśnie taka była ich kolejność oraz pokazać jak doświadczanie obecności Chrystusa zmartwychwstałego wygląda w naszym życiu. Kaznodzieja mógłby pokazać wiernym, że zmieszanie apostołów i ich postawa pełna wątpliwości na widok zmartwychwstałego Pana Jezusa wyraża również w pewnym stopniu obawy i niepokoje współczesnego człowieka. „Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha” (Łk 24,37), dobrze byłoby wyjaśnić znaczenie tego cytatu, uświadamiając słuchaczom, że zachowanie przepełnione nadmiernym lękiem utrudnia rozpoznawanie Boga w naszym życiu. Kiedy dotyka nas ból, zło czy niesprawiedliwość, poprzez zadawanie pytań typu: „dlaczego mnie to spotkało?”, „co ja teraz zrobię?” „czemu Bóg do tego dopuścił?” wystawiamy naszą wiarę na próbę. Te momenty bezradności, kiedy życie nagle przestaje układać się po naszej myśli, mogą przysłonić nam Bożą obecność. Co zrobić, by w miejsce zwątpienia czy duchowej pustki pojawiło się zaufanie Panu Bogu rodzące pokój serca? W przypadku apostołów, dopiero nawiązanie bezpośredniego kontaktu poprzez dotyk, rozmowę i wspólny posiłek przemieniło ich lęk w postawę ufności, otwierając umysły na zrozumienie sensu wcześniejszych zapowiedzi i pouczeń Pana Jezusa. Warto wskazać na analogię między zachowaniem apostołów a naszymi doświadczeniami. Nie pojmujemy sensu niektórych wydarzeń w naszym życiu, czytamy słowo Boże i też zdarza się niekiedy, że nie wszystko rozumiemy. Przychodzą jednak takie momenty, gdy odczuwamy bliskość Boga, wówczas zmienia się sposób percepcji i oceny faktów, nagle wszystko zaczyna składać się w jeden plan, w którym odnajdujemy mądrość Boga.

Święty Jan apostoł używa w odniesieniu do Jezusa właśnie słowa rzecznik: „Dzieci moje, piszę wam to dlatego, żebyście nie grzeszyli. Jeśliby nawet ktoś zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego”. Tylko u św. Jana pojawia się to greckie słowo – parakletos, które znaczy obrońca, rzecznik, pocieszyciel. W Ewangelii św. Jana nazywa się tym imieniem Ducha Świętego, a w odczytanym dziś przez nas Pierwszym Liście św. Jana tytuł ten użyty jest w odniesieniu do Jezusa. W terminologii greckiej słowem parakletos nazywano osobę, którą wzywało się na pomoc w sądzie, a więc obrońcę i orędownika. Apostoł nazywa Chrystusa parakletos, czyli obrońcą na sądzie Bożym, rzecznikiem u Ojca. Jezus według św. Jana wstawia się za tymi, którzy grzeszą ze słabości. Dlatego grzech nie powinien nikogo zniechęcać do walki ze złem – przekonuje Apostoł, ponieważ w Jezusie mamy rzecznika, obrońcę, Tego, który przemawia w naszym imieniu, wstawiając się za nami.

 

 

Zdarzają się w życiu sytuacje, które wymagają wielu wyrzeczeń. Niektórzy z nas są tak zdeterminowani, że potrafią poświęcić bardzo wiele, by je godnie przeżyć. W sytuacjach ekstremalnych człowiek stoi niekiedy wobec sytuacji wyboru – życie albo śmierć. W dziejach świata zdarzali się tacy, którzy umieli oddać życie w imię wyższych wartości. Takimi byli pierwsi chrześcijanie. Więzieni, wleczeni na areny, krzyżowani, pożerani przez dzikie zwierzęta – poświęcali swe ziemskie życie, aby posiąść wieczne – z Chrystusem, któremu wiernie służyli do końca. Zachowały się akta procesów pierwszych chrześcijan skazanych na śmierć za wyznawaną wiarę. Przez niektórych taka postawa bywa do dziś uważana za dowód prawdziwości wiary chrześcijańskiej i autentyczności nauczania Jezusa. To ważki argument, bo przecież nikt nie odda życia w imię miłości do mitycznej postaci czy też za wiarę pozbawioną podstaw. Potwierdzenie życiem wyznawanej wiary nazywane jest świadectwem.

Spotykamy czasem w naszym życiu osoby, które nie mogą przestać mówić. Nie mogą one się powstrzymać od mówienia, zawsze coś chcą przekazać, niestety nie zawsze jest to sensowne, a może być strasznie uciążliwe. Trochę w takiej sytuacji znajdowali się uczniowie, którzy słuchali relacji, opowiadania o tym, co ich spotkało w drodze i jak poznali Jezusa przy łamaniu chleba. Nie możemy dopuścić myśli, że uczniów te opowiadania męczyły, to nie była jakaś nudna lekcja, wprost przeciwnie, dzięki takim opowiadaniom, dzięki takim relacjom i doświadczeniom umacniała się ich wiara w Zmartwychwstałego Pana. Uczniowie nie potrafili zachować dla siebie radosnej wiadomości, że Jezus, który umarł na krzyżu i został pogrzebany żyje i ukazuje się. Taką wiadomość można było tylko i wyłącznie rozgłaszać. To nie było tylko przekazywanie jakiejś niesprawdzonej informacji, jakiejś plotki, to było świadectwo. Chrześcijaństwo to świadectwo o śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, to przesłanie dzisiejszych czytań biblijnych.