Fakty są następujące: pierwszymi świadkami zmartwychwstania są kobiety.

W niedzielę wczesnym rankiem udają się do grobu, by namaścić ciało Jezusa.

Dlaczego nie zrobiły tego od razu w piątek, po zdjęciu Jezusa z krzyża? – Bo w piątek po południu zaczynał się szabat. Szabat jest to takie żydowskie święto, które zaczynało się w piątek o zachodzie słońca, a kończyło w sobotę wieczorem. Szabat z języka hebrajskiego znaczy odpoczynek. I w tym czasie po prostu nie wolno było nic robić. Dlatego kobiety wzięły ze sobą olejki do balsamowania zmarłych i cichutko, gdy zaczęło świtać w pośpiechu – poszły do grobowca, tuż za murami Jerozolimy. Gdy dotarły do grobu zobaczyły, że kamień od wejścia do grobowca jest odsunięty. W grobie nie było ciała Jezusa… Przerażone zaczęły uciekać, ale ukazał im się anioł, który wyjaśnił im tę niezwykłą sytuację. Powiedział, że Jezus z martwych powstał! Pełne wrażeń, kobiety wróciły do Jerozolimy, żeby opowiedzieć o wszystkim uczniom, ale spotkały się z niedowierzaniem. Nic dziwnego, nam pewnie też trudno byłoby uwierzyć!

Jezus – Arcykapłan wyjaśnia wolę Boga

 

Do najważniejszych zadań kapłana w Starym Testamencie należało nauczanie Prawa Bożego. Wyjaśniali synom Izraela, jaka jest wola Boga w nich zawarta, do jakiego stylu życia ich wzywa.

Zmartwychwstały idącym uczniom zarzucił nieznajomość Bożych pism, przypomniał główną treść Bożego orędzia zawartego w Prawie i u Proroków. To wyjaśnianie głęboko ich poruszyło i przemieniło. Tak oto rozpoznajemy w Jezusie zmartwychwstałym jeden z najważniejszych rysów arcykapłana: składanie Ofiary, Objawianie woli Boga, jej interpretowanie, by uczniowie ją sami odkryli jako plan zbawienia przez ofiarną miłość.

Apostołowie, a także każdy ochrzczony, uczestniczy w kapłańskiej misji Jezusa – wyjaśniającego i przybliżającego ludziom wolę Boga, jak Piotr czyni to w dzień Pięćdziesiątnicy w Jerozolimie, a więc w miejscu, gdzie tę wolę Boga – dotyczącą najpierw Jezusa, a następnie przez Niego każdego człowieka – było niezwykle trudno odczytać i przyjąć z radością. Podobnie w drugim czytaniu Apostoł wzywa adresatów swojego listu, aby „w bojaźni spędzali czas swojego pobytu na obczyźnie”. „W bojaźń” – czyli w synowskim zaufaniu do woli miłosiernego Ojca, który równocześnie „sądzi nie mając względu na osoby, ale według uczynków każdego człowieka”.

 

W dzień zesłania Ducha Świętego zabiera głos Piotr. Podkreśla, że Chrystus jest Mesjaszem. Odwołując się do Ps 16, mówiącego o przyszłym Mesjaszu, Piotr wskazuje, że treść tego Psalmu została zrealizowana przez Jezusa Chrystusa. Nie mówi przecież psalmista o sobie w ten sposób, ale mówi o potomku Dawida. Dawid otrzymał od Boga formalną obietnicę, że jeden z jego potomków zasiądzie na tronie królewskim Izraela. Piotr uważa, że w tym tekście jest mowa o Jezusie Chrystusie z pokolenia Dawida, który będzie panował na wieki.

Zostań z nami – zostań ze mną! Ile już razy w życiu chcieliśmy zatrzymać drugiego człowieka, prosiliśmy, żeby nie odchodził, myśleliśmy w duchu, żeby pozostał z nami. To niezwykłe uczucie – pragnąć czyjejś obecności.

Jednocześnie coraz częściej, w pogoni dzisiejszego świata, gotowi bylibyśmy kazać drugiemu człowiekowi jak najszybciej odejść. Zagadani przez otaczających nas ludzi, chcemy być sami.

Pewien mądry Hindus miał przyjaciela, który mieszkał w Mediolanie. Poznali się w Indiach, dokąd Włoch udał się z rodziną na wycieczkę. Hindus był przewodnikiem włoskich turystów i pokazał im najbardziej charakterystyczne zakątki swej ojczyzny.

Wdzięczny Mediolańczyk zaprosił Hindusa do swojego miasta. Ten długo nie mógł zdecydować się na wyjazd, ale w końcu pewnego pięknego dnia wysiadł na lotnisku Malpensa pod Mediolanem. Następnego dnia przyjaciele spacerowali w centrum miasta. Hindus o czekoladowej twarzy, z czarną brodą i w żółtym turbanie, przyciągał spojrzenia przechodniów.