Czy być „człowiekiem sukcesu” to grzech? – Nie mam na myśli „sukcesów” krzyczących do nas z wyeksponowanych na regałach pierwszych stron kolorowych pisemek. Oczywiście, iż nie jest powodem do dumy hałas, jaki czynią wokół siebie żądne sensacji roznegliżowane gwiazdki. To jest proste i dojrzałego człowieka nie kusi. Ale spójrzmy na kilka półek wyżej. Czyż nie pociąga nas prestiż, elitarność, wyjątkowość? Reklamy budują kuszące enklawy przeznaczone nie dla zwykłych śmiertelników, a „dla wymagającego klienta”. Nie jest przecież grzechem być doskonałym w swej dziedzinie menedżerem, lekarzem, naukowcem. Oczywiście, uważamy, że należy się tym wyjątkowym ludziom inna jakość życia.

Najpierw trzeba zaznaczyć, że błogosławieństwa z dzisiejszej Ewangelii są nie tylko programem świętości, czy programem życia uczniów Chrystusa, ale są one przede wszystkim autocharakterystyką samego Chrystusa. To On sam jest ubogi w duchu, płaczący i cichy, pokorny i miłosierny, czystego serca, łaknący sprawiedliwości i wprowadzający pokój, to On cierpi dla sprawiedliwości i jest prześladowany, to o Nim mówią kłamliwie wszystko zło. Jest to też na pewno doskonały obraz Ebed Jahwe – cierpiącego sługi Jahwe ze Starego Testamentu. Warto o tym pamiętać, kiedy czytamy te piękne słowa. Kto więc chce iść za Chrystusem powinien te słowa uczynić programem swojego życia, zarówno prywatnego, jak i zawodowego. Nie może bowiem być rozdziału czy rozdźwięku pomiędzy tym co robię w niedzielę i tym czym żyję na co dzień.

Podejmowanie Chrystusowych błogosławieństw jest jak wspinanie się na górski szczyt. Jedno i drugie wymaga wysiłku i samozaparcia. Jedno i drugie działanie często poddane jest ludzkiej krytyce, zazdrosnym spojrzeniom i uwagom. Bywa, że zostajemy sami. Ale to nic wobec tego, że idziemy dobrą drogą i czeka nas zdobycie szczytu – nieba.

Pewien młody mnich został wysłany na kilka miesięcy do jednego z klasztorów we Flandrii, gdzie wraz z innymi zakonnikami miał tkać ogromny gobelin. Po kilku dniach żmudnej pracy zdenerwowany zerwał się z krzesła i krzyknął: „Wystarczy! Dłużej już tak nie mogę! Instrukcje, jakie otrzymałem, są bezsensowne! Tkam złotą nitką i nagle, ni z tego ni z owego, muszę ją przecinać! Cóż za marnotrawstwo!”.