Nowe narodzenie z Ducha polega na uwierzeniu w miłość Boga wyrażoną w śmierci Syna za wszystkich ludzi, aby nie zginął na wieki żaden wierzący. Wiara to całkowite zaufanie Bogu, co do teraźniejszości i wieczności. Wiara w to, że tylko Jezus Chrystus może uratować każdego człowieka od śmierci wiecznej. Nikt inny i nic innego. Ani częste posty, ani długie modlitwy, ani dobroczynność, ani darowizny, jeśli są czynione bez wiary w moc zbawczą ofiary Chrystusa.

Zbawienie przyjmuje się z takim zaufaniem, jak za czasów Mojżesza na pustyni, gdy ufne spojrzenie na miedzianego węża ratowało przed śmiertelnym ukąszeniem węża.

Jezus zostanie wywyższony na krzyżu i wywyższony w chwale. „Jezus powraca do nieba przez krzyż, «wywyższony» na krzyżu jak wąż na pustyni, który przyniósł uzdrowienie Izraelitom”.

Z badań prowadzonych w latach 1991–1999 przez CBOS w Warszawie wynika, iż także we współczesnej cywilizacji odsetek osób wierzących w życie wieczne nieustannie wzrasta. Toteż przekonujmy osoby starzejące się, iż należy wciąż „rodzić się na nowo”, pogłębiając zjednoczenie z Chrystusem, które urzeczywistnia się nie tylko przez modlitwę, ale i pełnienie dobra. Wszak uczynki miłości wynikają tak z przyjętej wiary, z przynależności do Kościoła, którego powołaniem jest praktykowanie dobra, jak i z obowiązku współudziału w dziele Stworzenia i Odkupienia. Ponadto pełnienie czynów szlachetnych będzie wynagrodzone na Sądzie Ostatecznym, ponieważ bogobojny przykład życia i dobro mają siłę przekonywania innych do wiary oraz prowadzą do postępu w duchu sprawiedliwości i miłości społecznej. Słowem, pełnienie uczynków miłości staje się podstawą zbawienia i jest apostolstwem.

Od trzech dni cieszymy się wiosną i od trzech tygodni przeżywamy Wielki Tydzień. Wiosna pobudza nas do podziwiania potęgi i mądrości Stwórcy budzącej się do życia natury. Wielki Tydzień uprzytamnia nam wielkość i miłość Dawcy Łaski, który tak umiłował świat, że Syna Swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie umarł, ale miał życie wieczne w niebie.