Przy najróżniejszych okazjach ludzie życzą sobie nawzajem przede wszystkim zdrowia. „Zdrowie jest najważniejsze” – mówią. „Gdy jest zdrowie, to z innymi sprawami człowiek też sobie jakoś poradzi”. Jednakże każdy z nas ma świadomość tego, że pomimo najlepszych pragnień, szpitale każdego dnia przyjmują nowych pacjentów. Do najróżniejszych poradni specjalistycznych zapisują się nowe osoby. Niezależnie od wieku, zajmowanego stanowiska, stopnia zamożności, choroba może dotknąć każdego w najmniej nieraz oczekiwanym momencie. Nieprzerwanie płynie do Boga modlitwa osób proszących o zdrowie dla siebie, dla swoich bliskich, a nawet za chorych zupełnie nieznanych z imienia i nazwiska. Ktoś mówi czasem: „dźwigam w swoim życiu ciężki krzyż choroby”.

DRUGIE CZYTANIE

Antyteza światła i ciemności przeciwstawia życie chrześcijańskie życiu pogańskiemu.

„Zbudź się…” jest to starożytny hymn chrześcijański. „Zbudź się, o śpiący” (sen i jawa) „i powstań z martwych” (przejście ze śmierci do życia) to obrazy przemiany dokonanej w chrzcie. „A zajaśnieje ci Chrystus”: chrzest był sakramentem oświecenia, dzięki któremu chrześcijanin żyje w świetle, jest synem światłości.

 

O niewidomym opowiada też fragment Ewangelii, który przed chwilą został odczytany. Święty Jan zanotował, że „Jezus przechodząc ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia” (J 9,1). Czego możemy się od niego nauczyć? Do czego zachęca Chrystus swoich uczniów poprzez spotkanie z niewidomym?

Przede wszystkim niewidomy uczy nas dzisiaj posłuszeństwa Jezusowi. Wykonuje konkretne działania, które Jezus poleca mu wykonać, posyłając go do sadzawki. Te działania są „symbolem gotowości człowieka do zanurzenia się w Jezusie i Jego słowie, w całej Jego Ewangelii – w Orędziu o Bogu, który pierwszy miłuje człowieka i oczekuje odpowiedzi w postaci miłości” (ks. Henryk Witczyk, Bądźmy uczniami Chrystusa, Program duszpasterski Kościoła w Polsce na rok 2007/2008). Niewidomy uczy nas całkowitego zaufania Bożej miłości, które sprawia, że człowiek może owocnie się modlić, bo jest pewien, że zwraca się do miłującego Ojca, który na niego patrzy z miłością i zna jego serce, jak przypomina nam dzisiaj pierwsze czytanie i psalm responsoryjny. Niewidomy wraz z Jezusem gotów jest dziękować Ojcu za otrzymany dar.

Podobno, gdy człowiek niewidomy od urodzenia nagle uzyska zdolność widzenia to tak, jakby wywiercić mu dwie dziury w głowie, przez które wlewa się do niej tysiące obrazów. Nie jest więc pewne, czy każdy niewidomy rzeczywiście pragnie widzieć. Może dla nas to jest oczywiste, że czytamy tekst, widzimy wszystko wokół, siebie nawzajem – ale czy potrafimy sobie wyobrazić świat bez tego co widać – wydaje nam się bardzo ubogi, a w rzeczywistości też pełen doświadczeń i wrażeń tylko na innym poziomie.

Im bliżej jesteśmy świąt wielkanocnych, tym mocniejsze rozlega się nawoływanie do szczerego nawrócenia, do prawdziwej przemiany życia. Wezwanie „powstań z martwych”(Ef 5,14), to nie poezja, to nie piękna przenośnia, lecz nieunikniona konieczność, byśmy jako wierzący mogli świętować Wielkanoc. Powstać z martwych – to nic innego jak powstać z grzechów.