|
Jego aresztowania. Również na posiedzeniu Rady nie byli jednomyślni. Ci z nich, którzy nie zadali sobie trudu sprawdzenia miejsca urodzenia Jezusa, jednocześnie szukali podstępnie okazji do Jego oskarżenia. Wcześniej zarzucali Mu wykonywanie zakazanej czynności w dniu szabatowym. Obecnie spodziewają się, że Jezus nie poprze wykonania przepisu Prawa Bożego, które mówi: „Jeśli się znajdzie człowieka śpiącego z kobietą zamężną, oboje umrą: mężczyzna śpiący z kobietą i ta kobieta. Usuniesz zło z Izraela”.
|
|
Jak wybrnąć z kłopotu? Jak precyzyjnie rozumieć dzisiejszą ewangelię, by móc jej przesłanie zastosować w praktyce codziennego życia? Jawnogrzeszników różnej maści współcześnie nie brakuje. Czy wolno nam takie postawy krytykować? Jak to czynić, by nie popaść w konflikt z nauką ewangeliczną? Co to znaczy: „nikt cię nie potępił”?.
|
|
Dzisiejsza ewangelia po raz kolejny ukazuje nam potężny rozdźwięk pomiędzy Bożą miłością a ludzkim poczuciem sprawiedliwości. Kamienowanie stanowiło w czasach biblijnych sposób jej dochodzenia. Nierząd uważany był za drastyczne przekroczenie Bożych wskazań, dlatego zasługiwał na najwyższy wymiar kary. Już miały posypać się kamienie, gdy do akcji wkroczył Jezus. Nie lękał się gradu ludzkiej zawiści. Bez wahania stanął w obronie grzesznicy. Jakie to ma konsekwencje dla każdego z nas, który sam może znaleźć się w podobnej sytuacji, i to zarówno jako ofiara, jak i agresor?
|
|
Niedawno w Internecie pojawiły się zdjęcia z publicznych egzekucji wykonywanych w Chinach na handlarzach narkotyków. Pod zdjęciami umieszczone były wypowiedzi internautów. Oto dwie z nich: „Zgładzić wszystkich narkomanów, to są śmieci ludzkości”; „Jaka szkoda, że u nas nie ma takiego przepięknego zwyczaju postępowania z handlarzami narkotyków”. Drastyczne wypowiedzi? Jakiekolwiek by nie były, są prawdziwe! Wyrażamy takie opinie nie tylko w obliczu zagrożenia życia, ale na co dzień, w mniej lub bardziej poważnych sprawach wypowiadamy się o innych, o ich postępowaniu i zachowaniu. Czasem chwalimy, częściej ganimy i krytykujemy. Wystarczy przypomnieć sobie swoje rozmowy lub te zasłyszane zupełnie przypadkowo. Jakiś czas temu dwie dziewczyny prowadziły w pociągu głośną rozmowę na temat swojej koleżanki. Wynikało z niej, że Gośka, o której mówią, jest zarozumiała, zbyt pewna siebie i z nikim się nie liczy. Rozmowa o Gośce trwała kilkadziesiąt minut i wynikało z niej jasno i wyraźnie, że Gośka to uosobienie zła, głupoty i niemoralności, natomiast jej koleżanki za nic w świecie nie postępowałby tak samo! Czy na pewno!?
|
|
Wszyscy wiemy, że w kościele w czasie mszy św. nie wolno się rozglądać. Tym razem jednak uważnie rozejrzycie się po naszej parafialnej świątyni i powiedzcie, jakie meble w niej się znajdują (okazja do rozmowy z dziećmi). Pośród wielu wymienionych przez was mebli jest również konfesjonał. Nazwa konfesjonał pochodzi od łacińskiego słowa confessio, które oznacza „wyznanie”. Konfesjonały mają różne kształty. Nie to jednak jest najważniejsze, lecz to, co się w nim dzieje. I o tym właśnie mówiła dzisiejsza ewangelia, choć ani razu nie występuje w niej słowo „konfesjonał”.
|
|
Jezus zapowiada, że umrze na krzyżu, by „pociągnąć do siebie wszystkich”. Celem przyjścia Chrystusa jest „unieważnienie” śmierci tak, by nie mogła już ona panować nad człowiekiem. Od Jezusowej śmierci na krzyżu śmierć człowieka nie jest już końcem życia, lecz jedynie przejściem z życia do Życia. Staje się ona „ziarnem” na życie wieczne. Bóg bowiem będąc samym życiem i samym dobrem jest jednocześnie „anty-śmiercią” i „anty-złem”. |
|
Jezus został powitany w Jerozolimie przez oczekujących Go mieszkańców miasta, gości świątecznych oraz szerokie grono uczniów. Trwa ostatnia publiczna wypowiedź Jezusa. Wiadomości o osobie Jezusa docierają poza środowiska judaistyczne. W Jerozolimie chęć spotkania z Nim również wyrażają ludzie posługujący się językiem greckim, Helleni, może rodowici Grecy. Józef Flawiusz opowiada, że „bogobojni” poganie przybywali do Jerozolimy na święto Paschy. |
|
Słowo Boże na V niedzielę Wielkiego Postu mówi o ofierze i śmierci Chrystusa jako o początku a nie końcu. Jako o ziarnie rodzącym obfity plon – szczęśliwą wieczność zbawionego człowieka. Skupieni na tej perspektywie słuchacze mogą nie zauważyć, że Słowo odnosi się także do nich i ich ziemskiego życia. Tym bardziej, że człowiek podświadomie unika myślenia o śmierci, swojej ofierze, wszelkich „kosztach”. Warto by zastanowić się nad znaczeniem ofiary w życiu „zwykłego” człowieka. Wyjaśnić, co oznacza „obumieranie”, jak mamy „nienawidzić” swoje życie. Chyba wielu z nas nie rozumie tych określeń albo odsuwa je od siebie jak najdalej
|