Jezus zapowiada, że umrze na krzyżu, by „pociągnąć do siebie wszystkich”. Celem przyjścia Chrystusa jest „unieważnienie” śmierci tak, by nie mogła już ona panować nad człowiekiem. Od Jezusowej śmierci na krzyżu śmierć człowieka nie jest już końcem życia, lecz jedynie przejściem z życia do Życia. Staje się ona „ziarnem” na życie wieczne. Bóg bowiem będąc samym życiem i samym dobrem jest jednocześnie „anty-śmiercią” i „anty-złem”.

Jezus został powitany w Jerozolimie przez oczekujących Go mieszkańców miasta, gości świątecznych oraz szerokie grono uczniów. Trwa ostatnia publiczna wypowiedź Jezusa. Wiadomości o osobie Jezusa docierają poza środowiska judaistyczne. W Jerozolimie chęć spotkania z Nim również wyrażają ludzie posługujący się językiem greckim, Helleni, może rodowici Grecy. Józef Flawiusz opowiada, że „bogobojni” poganie przybywali do Jerozolimy na święto Paschy.

Jezus zdawał sobie sprawę z trudności, cierpienia i śmierci, jaka Go czekała, ale widział też nadzieję i chwałę, jaką Bóg otoczy Jego dzieło. Nie chodzi tu o próżną chwałę i sławę, jaką znamy ze świata współczesnych mediów, lecz o najwyższą wartość, uznanie i podziw dla tego wszystkiego, co miał uczynić Jezus. Pewnie za mało zdajemy sobie sprawę z działania Boga wobec nas i dlatego też nie potrafimy Bogu dziękować ani Go uwielbiać; ani też korzystać z Jego darów. Całą swoją energię i podziw kierujemy na ludzkie dokonania, jakże często próżne i fałszywe. Jezus chce przywrócić właściwą perspektywę i hierarchię wartości różnych dzieł, chce pokazać, co naprawdę się liczy w życiu i co ma wartość nieprzemijającą.

Doświadczenie niezawinionego cierpienia prowokuje do pytań: o przyczynę, o sens, o to, dlaczego mnie to spotkało, dlaczego Bóg do tego dopuścił. Trzeba być bardzo ostrożnym w udzielaniu odpowiedzi. Często zbyt łatwo mówimy o cierpieniu jako karze lub – w nieco złagodzonej formie – jako wezwaniu do nawrócenia. Ale czy naprawdę Bóg chce, żebyśmy cierpieli, bo wtedy np. bardziej gorliwie się modlimy? Nie, nasz Bóg taki nie jest! Pragnie, byśmy go wybierali z miłości, a nie ze strachu.

Może więc lepiej nie mówić nic, zamilknąć wobec tajemnicy i zwyczajnie być z cierpiącym człowiekiem? Może pójść za wskazówką arcybiskupa Paryża, który w ciężkiej chorobie, krótko przed swoją śmiercią, pisał do swego przyjaciela: „Potrafimy wybornie układać piękne zdania o cierpieniu. Sam to nie raz robiłem. Powiedz, proszę, księżom, że byłoby o wiele lepiej, gdyby milczeli”.

Godzina „utraty” – czyli wywyższenia Jezusa

Być może kierowała nimi ciekawość, chęć poznania niezwykłej wiedzy i mądrości Nauczyciela z Nazaretu. Proszą więc Filipa o pośrednictwo. Ten zaś wraz z Andrzejem zwracają się do Jezusa. Żydzi będący Grekami nie spodziewali się, że usłyszą wskazania dotyczące zasiewu i wzrostu roślin. Chcieli górnolotnych słów, poruszających serce i umysł filozoficznych zagadnień, a nie mowy o umieraniu i utracie ziarna wpadającego w ziemię. To wobec nich Jezus zapowiada swoją śmierć, która będzie wypełnieniem Jego misji.

Zapowiedź nadejścia godziny Jezusa, wyjątkowej chwili zbawienia, zupełnie nie odpowiadała oczekiwaniom greckich Żydów. W ich filozofii liczyło się życie i to, co można ciesząc się nim, osiągnąć, przeżyć. Tymczasem prawda, którą poznali, zakładała unicestwienie, zniszczenie. Ich mentalność nie potrafiła przyjąć takiej „filozofii”, w której, aby coś zyskać, najpierw trzeba wszystko stracić. Zupełne odwrócenie pojęć, przestawienie hierarchii wartości. Dla nich wywyższenie to mądrość, rozumne działanie dające w konsekwencji człowiekowi szczęście i uznanie.

Boża „filozofia” wymyka się ludzkiemu rozumowi. Ojciec przewidział wyniszczenie Syna, gdyż tylko w takim przypadku mógł zostać On uwielbiony.