Jezus Chrystus w czasie swojej ziemskiej działalności nie był kimś anonimowym. Wieść o Jego słowach i czynach rozprzestrzeniła się nawet wśród pogan. Dotarła również do „bojących się Boga” Greków. Oni to właśnie zdecydowali się przeprowadzić rozmowę z Filipem, pochodzącym z Betsaidy Galilejskiej. Przybyli do niego z konkretną prośbą: „chcemy ujrzeć Jezusa”.

Święty Jan nie pisze, jak ta sprawa została zakończona. Nie wiemy, czy doszło do spotkania. Dowiedzieliśmy się natomiast o tym, co jest najważniejsze: „kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne”.

I z pewnością Ewangelista nie pochwala nienawiści. Nie namawia do szerzenia zła. Chce dać do zrozumienia, że nadmierne umiłowanie doczesności nie zaprowadzi nas do niczego dobrego. Wprost przeciwnie, tylko całkowity zwrot ku Bogu jest gwarancją osiągnięcia wieczności: „kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną”.

DRUGIE CZYTANIE

Zjednoczenie z Chrystusem napełnia chrześcijanina potęgą Ducha Świętego. Duch Święty dokonał zmartwychwstania Chrystusa – jest więc potęgą, która niweluje moc śmierci – i dlatego człowiek, w którym mieszka Duch Boży, staje się posiadaczem siły moralnej, może oprzeć się złu i uniknąć śmierci. Człowiek, w którym mieszka Duch Święty, jest synem Bożym.

Święty Paweł z kolei podkreśla walkę ducha i ciała jako imperatywy kierujące naszym postępowaniem i przestrzega przed uleganiem ciału, które ulega śmierci i zamyka perspektywę Bożą. Pokonanie śmierci to pokonanie grzechu i słabości, którym ulega nasze ciało.

Jednakże człowiek nie może żyć bez nadziei. „Tylko wtedy, gdy przyszłość jest pewna jako rzeczywistość pozytywna, można żyć w teraźniejszości” – mówi papież już na początku swojej nowej encykliki. Dlatego ludzie rozpaczliwie pytają: Co robić? Jak odnaleźć sens życia? Z czego czerpać nadzieję? My, chrześcijanie, próbujemy dać odpowiedź na te pytania nie jako ci, którzy stoją na zewnątrz, lecz jako ci, których te problemy również dotyczą. Przyznać musimy, że lęki i obawy dzisiejszych ludzi są często także naszymi lękami i obawami. Przecież większość z nas – mimo wiary w zmartwychwstanie Chrystusa i mimo nadziei na życie wieczne – zasmuca, a często też napawa lękiem konieczność, nieuniknioność własnej śmierci.

Proroctwo Ezechiela spełnia się w sposób dosłowny w dzisiejszej Ewangelii, kiedy Jezus każe wyjść z grobu Łazarzowi. Ale jest to nadal tylko zapowiedź tego, co ma się dokonać przy końcu czasów, kiedy wszystkie groby zostaną otwarte i Chrystus „przywróci do życia nasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w nas Ducha” (Rz 8,11). Wizja proroka Ezechiela spełnia się ostatecznie w apokaliptycznej wizji nowego Jeruzalem (Ap 7,4-10; 14,1-5; 20,12-15), gdzie niezliczone tłumy tych, którzy powstali z martwych i których groby zostały otwarte oddają hołd Bogu w liturgii Nowej Jerozolimy. Jezus Chrystus jest ostatecznym Wyzwolicielem z grobu i z fatum śmierci, gdyż sam, własną mocą z grobu powstał i zwyciężył śmierć. Dokonał tego, bo „w Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła” (J 1,4-5). Życie, które On daje jest mocniejsze niż śmierć, bo jego źródłem jest Dawca Życia i Zwycięzca śmierci.

 

Bóg płacze nad losem człowieka, który żyjąc podług ciała nieuchronnie zmierza ku śmierci. Gdy już niestety dojdzie do prawdziwej tragedii, słychać pełne rozpaczy wołanie: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł!” Ale to nieprawda! Nie ma dnia, w którym Bóg nie kołatałby do drzwi naszych serc. My natomiast, albo odkładamy na później chwilę wpuszczenia do środka tak zacnego Gościa, albo zajęci innymi sprawami nie słyszymy tego pukania, którego echo cichnie w czeluściach naszych sumień.

Takie mówienie, że „trzynastka” jest pechowa nazywamy „przesądem” i wiele jest takich przesądów w naszym życiu, już nie będziemy tu o nich mówić. Przesąd to jest pewne fałszywe przekonanie.

Chcemy jednak powiedzieć sobie o czymś całkowicie przeciwnym: czymś całkowicie przeciwnym jest wiara.

Czy łatwo nam powiedzieć co to znaczy wierzyć, co to jest wiara? (nie). Gdybyśmy teraz wszyscy w kościele, i dzieci i dorośli spróbowali jak najkrócej i jak najlepiej odpowiedzieć na te pytania, to na pewno potrzeba by było bardzo dużo czasu, aż ustalilibyśmy jakieś wnioski.