Jezus uzdrawia trędowatego. Ten czyn Jezusa był szokujący dla Żydów, którzy zgodnie z przepisami prawa, co słyszeliśmy w Księdze Kapłańskiej, musieli odizolować osobę, na skórze której pojawił się trąd. Jezus uzdrawiając tego chorego, przełamał pewnego rodzaju barierę społeczną i religijną. Jezus odezwał się do niego, dotknął go, oczyścił i uzdrowił go. To musiało szokować. Odezwać się i dotknąć osobę zakażoną i wykluczoną przez społeczeństwo, skazaną na życie na marginesie, życie bez żadnego ludzkiego kontaktu. Zbawiciel do tego stopnia kocha człowieka, iż potrafi przekroczyć przepisy rytualne, aby mu pomóc i aby go uzdrowić. Ten fragment ewangelii pokazuje nam tak naprawdę dwa uzdrowienia jednej osoby: uzdrowienie fizyczne – trędowaty jest oczyszczony z epidemii trądu oraz uzdrowienie duchowe i społeczne – chory i wykluczony człowiek przywrócony jest do normalnego życia wspólnotowego, gdzie można spotykać się, rozmawiać i mieć ludzki kontakt z innymi. Jezus przyszedł, aby leczyć to co chore, tutaj chory jest nie tylko człowiek dotknięty trądem, ale chore jest i społeczeństwo, które tworzy kategorie osób wykluczonych.

Ówczesna medycyna nie znała sposobów leczenia, stąd nie podejmowano go a jedynie czekano na nieprzewidywalny rozwój choroby i ewentualne samoistne uleczenie. Bywały jednak przypadki wyzdrowienia i przywrócenia osób do czystości rytualnej. Za wyzdrowienie uważano fakt wybielenia się skóry a następnie odczekanie pewnego okresu czasu, by choroba przeszła w fazę nieaktywną, czyli już nie będącą zakaźną (por. Kpł 13,16,17,38,39). Ostatecznie o powrocie do wspólnoty religijnej i w konsekwencji do wspólnoty cywilnej decydował kapłan jako biegły w prawie i kompetentny, by osądzić dany przypadek, czy osoba nabyła przez uzdrowienie tzw. czystość rytualną czy nie. Generalnie taka była sytuacja trędowatych w czasach Starego Testamentu, a zatem i w czasach Chrystusa Pana.

Zdarza się również, że jesteśmy bardzo krytyczni dla samych siebie. Nie wierzymy we własne możliwości, przyznajemy, że pogrzebaliśmy wszelkie szanse na stanie się kimś lepszym. Nie potrafimy spojrzeć w lustro. Uważamy się za zupełnie straconych, nie zasługujących na miłość. A jednak jest Ktoś, kto chce stanąć pośród trędowatych, zasiąść z nimi do stołu i spożywać wieczerzę. To sam Jezus Chrystus poprzez swoją nieskazitelną i nieskończoną dobroć oczyszcza nasze najbardziej zgniłe rany. On nie czuje obrzydzenia dla żadnego z nas, choćbyśmy upadli na samo dno.

Patrząc na trędowatego trudno powstrzymać się od współczucia, bowiem owej zakaźnej choroby skóry i nerwów chciałby uniknąć każdy. Przykre w skutkach objawy – guzowate krosty, plamy na skórze, stopniowa utrata czucia, szczególnie w palcach nóg i rąk, a także zwyrodnienia oraz utrata tkanki – stawiają przed chorym konieczność odizolowania od najbliższych. W czasach publicznej działalności Pana Jezusa trędowaci byli napiętnowani przez ludzi zdrowych. Wykluczeni z życia społecznego, spędzali czas w samotności i smutku.