Pismo Święte często czytaj, a raczej świętej lektury nigdy z rąk swych nie wypuszczaj. Ucz się tego, czego masz nauczać; w mowie trzymaj się przyjętej nauki, iżbyś „mógł opierając się na zdrowej nauce napominać i karcić opornych” (Tt 1,9); „trwaj w tym, czegoś się nauczył i co ci zostało powierzone, wiedząc, od kogoś się nauczył” (2 Tm 3,14), gotowy zawsze „do zadośćuczynienia każdemu, który domaga się od ciebie sprawy z nadziei, jaką żyjesz” (1P 3,15).

Słuchając Ewangelii pytamy, co wynika dla chrześcijanina z faktu, iż Jezus Chrystus żyje jako człowiek wśród ludzi, jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym Człowiekiem? Otóż mamy upodabniać się do naszego Pana i Zbawiciela w Jego Bóstwie i w Jego człowieczeństwie.

Żyjemy w czasach kryzysu. Nie jest to tylko kryzys ekonomiczny. Żyjemy nade wszystko w czasie kryzysu słowa. W tym wypadku nie chodzi bynajmniej o brak słów „na rynku”. Przeciwnie, słów jest aż nadto. Słowa, słowa, słowa… Zewsząd słowa. Wielosłowie.

Chrystus w dzisiejszej ewangelii wita nas słowami pokrzepienia: „Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze – Ducha Prawdy”. Po raz pierwszy te słowa usłyszeli przerażeni apostołowie, gdy dowiedzieli się że ich Pan, mistrz i nauczyciel musi ich opuścić! Że pozostaną sami, bez przewodnika po trudach życia i służby.

Dzisiaj słyszymy w Ewangelii o miłości opartej na posłuszeństwie i spełnianiu poleceń. Chrystus mówi zatem o trudnej miłości. O takiej, która umie bardziej dawać niż brać. Mówi o miłości wymagającej poświęcenia, ofiary, ograniczenia swojej wolności. Dokładnie Pan Jezus powiedział tak: „Jeśli Mnie miłujecie, będziecie zachowywali moje przykazania”. Co to znaczy?

Przed swoim odejściem do Ojca, Jezus zapewnił apostołów, że nie pozostaną sami. Owszem, Jezus ich opuści, gdyż po śmierci krótki czas będzie z nimi, ale potem wstąpi do swego Ojca. Powiedział dosłownie tak, jak tu jest napisane: Nie zostawię was sierotami. Czy faktycznie apostołowie mogli zostać sierotami?

W trakcie wydarzenia nazywanego Ostatnią Wieczerzą toczy się dyskusja. Po pytaniach Tomasza i Filipa kolejne pytanie nasunęło się Judzie: dlaczego Jezus objawi się uczniom, którzy Go znają, a nie światu, który Go nie zna lub nie rozumie?

Zapowiedź odejścia do Ojca i bliskich zdarzeń związanych ze zdradą Judasza, zaparciem Piotra i poczuciem osamotnienia, była przyczyną wyjaśnienia roli Ducha Świętego, Pocieszyciela, który podobnie jak Syn Boży ułatwi uczniom zrozumienie nauki i czynów Jezusa.