na sierpień

Intencja ogólna: ZA MŁODYCH, ABY ŚWIATOWY DZIEŃ MŁODZIEŻY ROZBUDZIŁ W NICH PRAGNIENIE SPOTKANIA CHRYSTUSA I ODKRYCIA W NIM PRZEWODNIKA SWEGO ŻYCIA.

W orędziu na XX Światowy Dzień Młodzieży, który w połowie sierpnia odbędzie się w Kolonii, Jan Paweł II skierował do młodych następujące wezwanie: “Słuchanie Chrystusa i oddawanie Mu czci prowadzi do dokonywania odważnych wyborów, do podejmowania decyzji niekiedy heroicznych. Jezus jest wymagający, gdyż pragnie naszego prawdziwego szczęścia. Wzywa niektórych do pozostawienia wszystkiego, aby poszli za Nim w życiu kapłańskim lub konsekrowanym. Kto usłyszy to wezwanie, niech nie lęka się odpowiedzieć Mu “tak” i niech wielkodusznie idzie za Nim. Lecz obok tych powołań do specjalnej konsekracji, jest też powołanie właściwe dla każdego ochrzczonego: to także jest powołanie do “wielkiego formatu” codziennego życia chrześcijańskiego, które wyraża się w świętości (por. Novo millennio ineunte, 31). Kiedy spotyka się Chrystusa i przyjmuje się Jego Ewangelię, życie ulega zmianie i jest się wezwanym do dzielenia się z innymi swoim doświadczeniem.

Tak wielu nam współczesnych nie zna jeszcze miłości Bożej lub pragnie wypełnić swoje serce bezwartościowymi namiastkami. Koniecznym staje się przeto, by stawać się świadkami kontemplacyjnej miłości w Chrystusie. Zaproszenie do uczestnictwa w Światowym Dniu Młodzieży dotyczy również was, drodzy przyjaciele, którzy nie jesteście ochrzczeni lub którzy nie odnajdujecie się w Kościele. Czyż nie jest prawdą, że również wy macie pragnienie Absolutu i jesteście w poszukiwaniu “czegoś”, co nada znaczenie waszemu życiu? Zwróćcie się do Chrystusa, a nie będziecie zawiedzeni (...). Kościół potrzebuje autentycznych świadków dla nowej ewangelizacji: chłopców i dziewcząt, których życie zostało przemienione przez spotkanie z Chrystusem; chłopców i dziewcząt zdolnych przekazać to doświadczenie innym. Kościół potrzebuje świętych” (Jan Paweł II, Orędzie na XX Światowy Dzień Młodzieży).

Módlmy się za młodych, aby Światowy Dzień Młodzieży rozbudził w nich pragnienie spotkania Chrystusa i odkrycia w nim przewodnika swego życia.

Intencja misyjna: ZA KAPŁANÓW, OSOBY KONSEKROWANE, SEMINARZYSTÓW I WIERNYCH ŚWIECKICH Z KRAJÓW MISYJNYCH, KTÓRZY W RZYMIE UZUPEŁNIAJĄ SWE WYKSZTAŁCENIE, ABY POBYT W WIECZNYM MIEŚCIE BYŁ DLA NICH OKAZJĄ DO DUCHOWEGO UBOGACENIA.

W posynodalnej adhortacji apostolskiej Ojca Świętego Jana Pawła II na temat formacji kapłanów i kandydatów do kapłaństwa możemy przeczytać: “«Dam wam pasterzy według mego serca» (Jr 3,15). Ta Boża obietnica do dziś żyje i wypełnia się w Kościele, który w każdej epoce zachowuje radosną świadomość, że to do niego są skierowane te prorocze słowa, i widzi, jak spełniają się co dzień w tak wielu częściach świata, a co ważniejsze – w tak wielu ludzkich sercach, zwłaszcza młodych. Pragnie zatem, aby wobec jego wielkich i pilnych potrzeb, u progu trzeciego tysiąclecia ta Boża obietnica spełniała się w sposób nowy, bardziej rozległy, intensywny i skuteczny, niczym niezwykłe wylanie Ducha Pięćdziesiątnicy.

Boża obietnica budzi w sercu Kościoła modlitwę, płomienne i ufne w Jego miłość błaganie do Ojca, który posłał Jezusa Dobrego Pasterza, Apostołów i ich następców oraz niezliczoną rzeszę kapłanów, aby nadal okazywał dzisiejszemu człowiekowi swą wierność i dobroć.

Kościół gotów jest odpowiedzieć na tę łaskę, zdaje sobie bowiem sprawę, że dar Boży wymaga jednogłośnej i wielkodusznej odpowiedzi: cały Lud Boży winien niestrudzenie modlić się o powołania kapłańskie i zabiegać o nie; kandydaci do kapłaństwa muszą bardzo solidnie przygotować się do przyjęcia Bożego daru i życia nim, świadomi, że są absolutnie niezbędni Kościołowi i światu; muszą rozmiłować się w Chrystusie Dobrym Pasterzu, kształtować swoje serca według Jego Serca, gotowi wyjść na drogi świata jako Jego żywe wizerunki, aby głosić wszystkim Chrystusa Drogę, Prawdę i Życie” (Jan Paweł II, Pastores dabo vobis, 82).

Módlmy się za kapłanów, osoby konsekrowane, seminarzystów i wiernych świeckich z krajów misyjnych, którzy w Rzymie uzupełniają swe wykształcenie, aby pobyt w wiecznym mieście był dla nich okazją do duchowego ubogacenia.