Hasło roku: Otoczmy troską życie, jest wezwaniem do odczytania Ewangelii jako Księgi Życia, do potraktowania jej jako Drogi Życia. Z punktu widzenia metody duszpasterskiej należy wydobyć blask Życia i jego pełni we wszystkich tekstach biblijnych. Trzeba ukazać światu piękno i bogactwo naszej koncepcji życia. To ma być rok konfrontacji, rok wyjścia z narożnika i ukazania walki o pełnię życia, która to pełnia jest tak olśniewająca, że przeciwnik pada osłabiony blaskiem, jaki od niej bije.

Życie z Chrystusem jawi się więc nam jako synteza całej Ewangelii. Trzeba ją mieć na uwadze, bo ona wyznacza kierunek każdego kroku chrześcijanina, ona też jest mocą jego nadziei. Przez piękno i bogactwo życia należy spojrzeć nie tylko na teksty natchnione, ale i na dzieje zbawienia, które tworzą historię Kościoła. Iluż mamy bohaterów Życia, którzy w każdym pokoleniu ukazali jego blask. Ilu potrafiło udowodnić, że życie doczesne dla nich to tylko pasemko w wielkiej przygodzie życia, w jakiej uczestniczą. Trzeba też ukazać piękno Życia według zasad Dobrej Nowiny dziś, aby zawstydzić wszystkie ciasne podejścia do życia, trzymające się kurczowo doczesności… To jest zadanie chwili.

O cierpieniu trudno zatem byłoby mówić tak, jakoby samo w sobie posiadało moc zbawiania. Tylu ludzi, proroków i świętych, cierpiało podobnie jak Jezus, a tylko On nas zbawił. A uczynił to dzięki bezgranicznej miłości do Ojca, bezgranicznej, czyli nie ograniczonej nawet przez cierpienie. Owo pierwszeństwo miłości wyrażają znamienne słowa świętego Pawła Apostoła: „Umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie” (Ga 2,20).

Owszem, Sługa Boży, Jan Paweł II w liście apostolskim o chrześcijańskim sensie ludzkiego cierpienia Salvifici doloris (SD), mówi o zbawczym znaczeniu cierpień Chrystusa, ale zarazem wyjaśnia dlaczego. Otóż dlatego, że „w męce Chrystusa cierpienie weszło w całkowicie nowy wymiar i nowy porządek: zostało związane z miłością – z tą miłością, o jakiej mówił Chrystus Nikodemowi: Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne (J 3,16)” (SD 18).

Także Benedykt XVI, odpowiadając na pytanie dotyczące cierpienia postawione mu przez chorego kapłana w Bressanone, wyjaśniał, że cierpiący Chrystus nauczył nas, kim jest Bóg, że jest On miłością, że musimy nauczyć się prawdy o miłości, która staje się cierpieniem i w ten właśnie sposób niesie człowiekowi odkupienie i jednoczy go z Bogiem-miłością, że Bóg, utożsamiając się z naszym ludzkim cierpieniem, bierze nas w swoje ręce i zanurza nas w swej miłości5 .

„Troska o życie” przyrody, to także przestrzeganie piątego przykazania Dekalogu, ale w innych obszarach, mniej dostrzeganych współcześnie a przecież również ważnych. Można powiedzieć, że w sprawach życia przyrody, przykazanie „nie zabijaj” odnosi się nie tylko do zachowania życia biologicznego ale również do współżycia człowieka z otaczającym środowiskiem naturalnym dla dobra wszystkich istot żywych z zachowaniem odpowiedniej hierarchii stworzenia. Dlatego w przepowiadaniu ekologicznym kaznodzieja, który ma na celu przede wszystkim zbawienie ludu Bożego, powinien poruszać nie tylko kwestie biblijne czy duchowe, ale również powinien brać pod uwagę (z zachowaniem właściwych proporcji) antropologię i nauki przyrodnicze, jako ramy środowiskowe, w których odbywa się misterium wiary, modlitwy i dobrego postępowania.