Nawróćmy się, patrząc na ukrzyżowanego

 

Wszyscy ewangeliści poświęcają męce i zmartwychwstaniu Jezusa kilka końcowych rozdziałów swoich Ewangelii. Tak z miłości do nas umierał Bóg.

Co dzieje się z nami, gdy patrzymy na krzyż i ukrzyżowanego nań martwego Syna Bożego? Nie zamykajmy oczu, nie odwracajmy wzroku, nie uciekajmy spod krzyża, wytrwajmy przy Ukrzyżowanym – choćby nas to wiele kosztowało! Niech męka Chrystusa poruszy nas dogłębnie, pobudzi do nawrócenia, wyznania wiary i życia z wiary. A nawrócić się znaczy uwierzyć w Bożą miłosierną miłość, pojednać się z Bogiem i żyć we wspólnocie Kościoła ze zmartwychwstałym Chrystusem. Całe nasze życie streszcza się w odpowiedzi na pytanie zadane apostołom przez pierwszych nawróconych Żydów w dniu Pięćdziesiątnicy: „Cóż mamy czynić, bracia? Nawróćcie się” – odpowiedział Piotr (Dz 2,37-38). Wiara zaś jest owocem nawrócenia – wiara jako ufność okazywana Ojcu przez dziecko. Prawdziwie nawrócił się ten, kto odnalazł na powrót miłość Boga. Jezus ukrzyżowany i zmartwychwstały mówi nam: Kto szuka siebie, zatraca się; kto zatraca się w miłości do Boga i bliźniego – ten odnajduje siebie.

 

„On to istniejąc w postaci Boże, nie poczytał swej równości z Bogiem za przywłaszczenie, lecz ogołocił samego siebie przyjąwszy postać sługi”. Będąc Bogiem, i to Bogiem ze swej natury oraz równym Ojcu, nie uważał tego za coś wielkiego. Tymczasem tak właśnie mniemają o sobie ci, którzy osiągnęli jakąś godność dzięki swym zasługom. Chrystus zaś ukrywając swoją godność wybrał skrajne poniżenie i przybrał ludzką postać.

Pascha Pana i nasza

 

Rozpoczyna się Pascha Pana – przejście z życia do życia poprzez bramę śmierci krzyżowej. Całe życie chrześcijanina winno być przeżywane w łączności ze śmiercią i zmartwychwstaniem Pana. Chrześcijanin jest powołany, by cierpieć z Bogiem cierpieniem, które świat bez Boga wymierza Bogu. Bóg nie może być osamotniony w swojej męce i tylko w ten sposób człowiek nie pozostanie osamotniony w swoim własnym cierpieniu, gdyż będzie nosił w sobie konanie Jezusa.

Śmierć Jezusa jest przejściem ze stanu grzechu, stanu niewoli, do stanu wolności. Do takiego „przejścia” zobowiązany jest każdy chrześcijanin, dlatego wszelkie sakramenty, a zwłaszcza chrzest, pokuta i Eucharystia, mają charakter paschalny, bo przeprowadzają nas ze śmierci do życia, z niewoli do wolności. Takie znaczenie ma także liturgiczne świętowanie Paschy, poprzez którą chrześcijanin trwa wraz z Tym, który za niego i dla niego umiera i zmartwychwstaje, dokonuje ostatecznego „przejścia”. Jezus umiera „za nas”, a to znaczy także „zamiast nas”. „Wolność Boża i wolność ludzka spotkały się w sposób definitywny w Jego ukrzyżowanym ciele, w nierozerwalnym związku, ważnym na zawsze. Również i grzech człowieka został raz na zawsze zadośćuczyniony przez Syna Bożego (SC, 9).

 

DRUGIE CZYTANIE

Hymn o Chrystusie. U podłoża tego hymnu leży wyznanie w formie aklamacji, wyrażające wiarę w bóstwo Chrystusa: „Jezus Chrystus jest Panem”. Ta homologia, powstała dla celów liturgicznych, rozwinęła się w hymn przeznaczony również dla liturgii w środowisku judeo-chrześcijańskim, które wykorzystało teksty Izajasza i jego naukę o cierpiącym „Słudze Jahwe”. Hymn mówi o kenozie, czyli poniżeniu Chrystusa, które dokonało się we wcieleniu trwało przez całe Jego ziemskie życie i zakończyło się śmiercią na krzyżu.