Dobre życie według Ewangelii

 

Przeżywamy dzisiaj, przede wszystkim w społeczeństwach najbardziej rozwiniętych, sytuację naznaczoną często radykalnym pluralizmem, stopniowym usuwaniem religii ze sfery publicznej, relatywizmem naruszającym fundamentalne wartości. Wymaga to, by nasze chrześcijańskie świadectwo było jasne i konsekwentne, a nasz wysiłek edukacyjny był coraz bardziej sumienny i wielkoduszny. Niech w szczególności wasza działalność apostolska, drodzy bracia i siostry, staje się życiowym zaangażowaniem, które z wytrwałym zamiłowaniem dochodzi do Mądrości jako prawdy i piękna, jako „blasku prawdy”. Umiejcie mądrością swego życia i zaufaniem w niewyczerpane możliwości prawdziwego wychowania kierować inteligencję i serca mężczyzn i kobiet naszych czasów ku „dobremu życiu według Ewangelii”.

 

 

 

W życiu chrześcijanina potrzeba – jak się zdaje – czasami twardego radykalizmu. A ma on chyba swój początek w tym, że Bóg w tak radykalny sposób pokochał człowieka. Nie znaczy to, że chrześcijanin z niczym się nie zgadza, zawsze przeciwko wszystkiemu protestuje i nieustannie się oburza… Wydaje nam się jednak, że część z nas chrześcijan, katolików „oswoiła” swoją wiarę, i stała się „chrześcijanami w ciepłych pantoflach”. Coraz rzadziej stać nas np. na jakiś trud, wyrzeczenie, duchową walkę, post. Przede wszystkim chcemy się dobrze w życiu urządzić. Nie spotykamy się osobiście z Bogiem. Już nie czekamy na Zbawiciela…

Może kaznodzieja odniesie się do tych problemów i myśli podczas homilii i odpowie na niektóre z pytań: – Jak spotkać Boga w życiu rodzinnym? – Jak wychowywać dzieci, żeby nie były „chrześcijanami w ciepłych pantoflach”? – Jak nie zagubić w swoim życiu poczucia sacrum? – Jak zachować zdrowe proporcje między „być” i „mieć”?

Cały czas trzeba przypominać, że kaznodzieja pięknym przemówieniem nie wykona pracy, którą powinien wykonać każdy ze słuchaczy! To będą zapewne „recepty” na kurację długoterminową.

Za nami niejedno przeżycie święta Ofiarowania Pańskiego. Być może najlepiej pamiętamy przeżywanie tego święta z czasów dzieciństwa, kiedy to sam fakt, że tego dnia zabiera się ze sobą do kościoła gromnicę wiele dla nas znaczył i był powodem niecodziennych przeżyć.

Święto spotkania ze światłem

 

Na Wschodzie to święto nazywano Hypapante, świętem „spotkania”: Symeon i Anna, którzy spotykają Jezusa w świątyni i rozpoznają w Nim długo oczekiwanego Mesjasza, reprezentują ludzkość, która spotyka swego Pana w Kościele. Później to święto rozpowszechniło się także na Zachodzie, rozwijając przede wszystkim symbolikę światła i procesję ze świecami, od której wywodzi się określenie Candelora (Święto Matki Bożej Gromnicznej). Ów widoczny znak ma wskazywać, że Kościół spotyka w wierze Tego, który jest „światłem ludzi”, i że Go przyjmuje z całą żarliwością swojej wiary, żeby nieść to „światło” światu. Jan Paweł II pragnął, by – począwszy od roku 1997 – w całym Kościele obchodzony był specjalny Dzień Życia Konsekrowanego. Ofiarowanie Syna Bożego – którego symbolem jest przyniesienie Go do świątyni – jest wzorem dla wszystkich mężczyzn i kobiet, którzy poświęcają całe swe życie Panu. Dzień ten ma trojaki cel: przede wszystkim chwalenie Pana i dziękowanie Mu za dar życia konsekrowanego; po drugie – upowszechnianie wiedzy o Nim i szacunku dla Niego w całym ludzie Bożym; i w końcu, zachęcanie tych, którzy całkowicie oddali swe życie sprawie Ewangelii do sławienia cudownych rzeczy, które Pan w nich zdziałał.

 

Ta scena w świątyni zawsze bardzo mnie szokowała. Po pierwsze dlatego, że wyobraziłam sobie, że to ja wnoszę moje dziecko do świątyni, a tu podchodzi do mnie ktoś i wypowiada dziwne proroctwo, a do tego straszy mnie cierpieniem…