Nie bójcie się, idźcie i oznajmijcie moim braciom… nie bójcie się, pomimo że wasi i moi nieprzyjaciele kłamią i zapewniają, że ja nie żyję. Nie bójcie się, ponieważ jestem z wami.Oto wielkie zapewnienie Jezusa, prawdziwa Dobra Nowina: Jezus żyje i jest z nami zawsze.

I na szczęście, Jego uczniowie poszli i głosili tę Nowinę i jak czytamy w pierwszym czytaniu: wielu ich słuchało. Ale nie jest ważne jak wielu słuchało, nie jest tak ważne co sobie wtedy myśleli. To co się liczy to fakt, iż uczniowie otwarli swe serca, aby słuchać głosu Jezusa. Bowiem bez ich odwagi nie wiedzielibyśmy nic o zmartwychwstaniu.

Przeżywamy Wielkanoc. Widzimy kobiety w drodze do grobu. Są same. Same ze swoją miłością i swoim bólem. Wiązały z Mistrzem z Nazaretu wielkie nadzieje – na inny świat, na przemianę człowieka. Gdy słuchały Jezusa, gdy widziały Jego znaki, było pośród nich Królestwo Boże.

W czasie zimowych ferii sporo dziewcząt i chłopców korzysta ze sportów zimowych. Czasami i tak bywa, że nie ma ani śniegu, ani mrozu. Tym razem w nocy był mróz, ale nie aż tak mocny, aby porządnie skuł staw lodem. No i jak to bywa wśród chłopców, zamiast poprosić dorosłych, aby sprawdzili, czy już można jeździć na łyżwach, sami zaczęli sprawdzać wytrzymałość pokrywy lodowej. Okazało się, że lód wytrzymywał pod ich naporem. Nawet nie trzeszczał, gdy w czwórkę stali w jednym miejscu.