Każdy z nas słyszy od czasu do czasu ciekawe pytanie: dlaczego dzisiejsi ludzie nie są już tak szczęśliwi i weseli jak to było niegdyś. Wszędzie wi­dzi się jakby przebite serca i zmiażdżone dusze… Ludzie nie mogą znieść wy­mogów życia. Niestety, wiara naszych ojców, która im osładzała przykre chwi­le i pomagała znosić rozmaite ciosy, gdzieś jakby powoli zamierała.

Ludzie, którzy z ciekawości czy pietyzmu odwiedzali dzieci fatimskie: Hiacyntę, Łucję i Franciszka, zawsze odczuwali przy nich coś jakby nadziem­skiego, nadprzyrodzonego. Wielu mówiło: „Nie wiem co to jest, ale człowiek czuje się przy nich tak dobrze”.

Ci, którzy spotykali Pana Jezusa i rozmawiali z Nim, odnosili wrażenie, że Jego wzrok przenika aż do głębi duszy. Jedną intuicją Jezus odkrył to, co najbardziej tajemnicze, najbardziej głębokie w człowieku. I tak na przykład do Zacheusza powiedział: „oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma fałszu”. A do Sa­marytanki: „prawdę rzekłaś, bo pięciu mężów miałaś”.

Niedziela – dzień Pański, dany nam jest po to, abyśmy naszego życia nie wy­suszyli poprzez płyciznę naszych postaw i zachowań. Warto zapytać, czy po­wrót do ściślejszego i bardziej powszechnego przestrzegania niedzieli nie pomógłby w usunięciu wielu problemów związanych ze stresem, spadkiem jakoś­ci życia rodzinnego i alienacją, nad którymi tak powszechnie się dziś ubole­wa.

Modlitwa różańcowa nie jest dodatkowym obciążeniem już wystarczająco ciężkiego brzemienia naszego życia, nie jest czymś co sprawia, że to brzemię staje się jeszcze cięższe, lecz jest światłem, siłą, która nam pomaga dźwigać to brzemię. Różaniec dodaje nam jakby skrzydeł do łatwiejszego znoszenia wszystkich udręk życiowych.

Bł. Jan Paweł II, wprowadził do modlitwy różańcowej „tajemnice światła”. Każdy z nas potrzebuje wiele świateł, żeby iść przez życie, ale wszystkie te światła są odbiciem jednego światła, którym jest Bóg. Światło jest pierw­szym dziełem Boga Stwórcy i źródłem życia.

Duch Święty, o którym rozważamy w trzeciej tajemnicy chwalebnej różańca, nieustannie przeprowadza świat z chaosu do kosmosu. Dotyczy to zarówno ma­krokosmosu, wszechświata, jak i mikrokosmosu, którym jest każdy z nas.

Boże Narodzenie, o którym rozważamy w trzeciej tajemnicy radosnej ró­żańca, nie jest ani piękną baśnią, ani tradycją ludową, ale punktem ognis­kowym historii, zalążkiem cywilizacji, a jednocześnie wyjaśnieniem podstawowych problemów naszego życia. W Ewangelii, czyli w dobrej nowinie, jaką przynosi nam Boże Narodzenie, odnajdujemy to, co jest niezbędne do szczęś­cia i pokoju nas wszystkich, a mianowicie wiedzę o człowieku, poznanie jego natury i jej przeznaczenia, a także Prawo, które ponad wszystkimi pra­wami powinno kierować każdym sumieniem i całą społecznością.

Jako Żywy Różaniec, pamiętajmy, że życie w pełni chrześcijańskie przemawia bez słów. Mając wsparcie w wierze, starajmy się pokazywać światu obli­cze Boga, który jest miłością i jako jedyny może zaspokoić ludzkie pragnienia w pełni. Naszym zadaniem jest pokazać wszystkim, że Bóg jest Bogiem pokoju, a nie przemocy, Bogiem wolności, a nie przymusu, zgody, a nie kon­fliktów.

Na różańcu modlimy się nie tylko w domu, w podróży, w szpitalu, ale także w kościele przed Najświętszym Sakramentem. Szczęśliwe nasze oczy, jeżeli mają wiarę, że mogą poprzez tę wiarę dotknąć żywego Boga na eucha­rystycznym ołtarzu. Im większą mamy wiarę, tym silniejsza nasza więź z Pa­nem Jezusem.