Komentarz biblijny

Jezus głosi ewangelię. Jego uczniowie przypatrują się. Jezus nie jest kapłanem prawa Mojżeszowego i nie ma prawa do dziesięciny za wykonywaną służbę. „Jezus wyrzekł się nawet posiadania domu, by móc wędrować, i był całkowicie zdany na gościnność i wsparcie ze strony innych”.

Służba misyjna Jezusa coraz więcej kosztuje. Jezusowi i uczniom towarzyszy kilka kobiet pokrywających koszty utrzymania służby. W zespole Jezusa są również osoby wierzące i świadkowie uwolnienia od złych duchów i uleczenia chorób.

Kultura judaistyczna odrzucała taki wzorzec społeczny. Jezus buduje nowy wzorzec: wierzący mężczyźni, wierzące kobiety i wierzący małżonkowie mogą razem służyć Bogu.

Dla faryzeusza ważniejsza jest niemoralność człowieka, a dla Jezusa – moc usprawiedliwiającej wiary. Jezus prowadzi człowieka grzesznego do wiary w moc przebaczającą miłości Boga, Faryzeusz natomiast – do potępienia nie tylko grzesznika, lecz także ludzi utrzymujących kontakt z grzesznikiem.

Jezus bada zdolność człowieka do wiary, a faryzeusz zatrzymuje się na samym oskarżeniu o niemoralność.

W tekście ukazane są dwie kultury – faryzeusza i Jezusa. Zwycięża nowa kultura oparta na żywej wierze, umiera kultura oparta na martwej ludzkiej tradycji.

autor: Henryk Knapik