Z pomocą Pana Jezusa zdobywam chrześcijańską pokorę

 

Każdego roku przedszkola i szkoły organizują konkursy recytatorskie, wokalne (obraz), matematyczne, geograficzne, sportowe, taneczne. Znamy także konkursy i zawody organizowane przez radio, telewizję. Każdy uczestnik pragnie zdobyć pierwsze miejsce oraz medal (obraz) czy nagrodę pieniężną. Zwycięstwo wiąże się z wzmożonym zainteresowaniem mediów tymi, którzy zdobyli pierwsze miejsca. Wszyscy myślą o sławie. Podobne nastawienie towarzyszy uczniom naszej klasy. Rywalizujemy między sobą, chcemy mieć najlepsze wyniki z poszczególnych przedmiotów. Robimy zakłady, kto najwięcej zbierze klaserów za znaczkami pocztowymi (obraz), kto ma najwięcej modelów samochodowych, gier komputerowych; kto przejedzie najdłuższy dystans na rowerze (obraz), najdalej popłynie na basenie (obraz). Zawodów i zakładów jest bardzo dużo. Chcielibyśmy, aby nas chwalono, nawet podziwiano, by wszyscy chcieli się z nami kolegować.

Dobrze, jeżeli rozwijamy swoje zainteresowania i umiejętności. Dobrze, kiedy uda nam się zdobyć ważne miejsce w konkursach lub zawodach. W dążeniu do osiągnięcia zwycięstwa nie może kierować nami pycha (napis) i zarozumiałość (napis). Przypomina o tym Pan Jezus (obraz) w dzisiejszej ewangelii. Niepokoi Go, gdy niektórzy ludzie zaproszeni na przyjęcia (obraz), zajmują najważniejsze miejsca przy stole, nie czekając, aż gospodarz wskaże każdemu, gdzie powinien usiąść. Zapraszający zna listę gości, według której zadecyduje o układzie miejsc przy stole. Przykro będzie, gdy usiądziemy na miejscu ważniejszego gościa. Pan Jezus zaprasza nas, abyśmy zawsze kierowali się chrześcijańską pokorą (napis). Pokora daje nam pewność, że posiadamy umiejętności, talenty, które daje nam Pan Bóg. Stąd należy dziękować Mu za te uzdolnienia. Przypomina także o słabościach i wadach, niedoskonałościach, które nie powinny nas zasmucać, ponieważ z pomocą Bożą możemy je usuwać z naszego życia. Zdobywając pierwsze miejsca, zwyciężając w zawodach, dziękujmy Panu Bogu, lecz pilnujmy się, by pycha będąca ślepą siłą nie uczyniła nas ludzi podobnych do „pawi” (obraz) lub „indorów” (obraz) przypisującym tylko sobie osiągnięte wyniki. Niech idzie z nami przesłanie Pana Jezusa: „Kto się wywyższa – będzie poniżony, a kto się poniża – wywyższony będzie”.

Znacie wiersz o Stefku Burczymusze? Opowiadając o sobie, każde zdanie zaczyna on od wyrazu „ja” (napis). Tymczasem mit stworzony o sobie nie zgadza się z jego życiem. Tego, którego w jego mniemaniu nie pokona niedźwiedź i lew – przestraszyła maleńka myszka (obraz). Warto podczas wieczornego pacierza odpowiedzieć sobie na kilka pytań:

– Dla kogo się uczę? Dla zdobywania solidnej wiedzy, czy dla podziwiania mnie przez koleżanki i kolegów?

– Co mną kieruje, gdy biorę udział w konkursach, olimpiadach, zawodach sportowych, tanecznych, wokalnych? Chęć rozwijania swojego talentu, czy jedynie pragnienie pokonania rywali?

– Co przeżywam, gdy nie otrzymam najlepszego stopnia lub pierwszego miejsca?

– Czy umiem cieszyć się ze zwycięstwa innych?

– Jakie miejsce zajmuję podczas uroczystości koleżeńskich?

– Czy biorę w obronę mniej zdolnych lub nieśmiałych kolegów i koleżanki?

Panie Jezu, często będę zwracał się do Ciebie z następującą prośbą: „Jezu cichy i pokornego serca! Uczyń serce moje według serca Twego!”.

autor: bp Antoni Długosz