Sugestie programowe
Drukuj
Radykalizm naśladowania
Jezus nie zwraca się do uczniów, ale do tłumów, które podążały za Nim. Radykalizm Jego wymagań dotyczy bowiem wszystkich. Jezus przypomina, jaki jest właściwy sposób naśladowania Go. Przede wszystkim trzeba Go kochać bardziej niż innych, oddać się świadomie i bez reszty nic nie zachowując dla siebie. Po wezwaniu do nienawiści samego siebie następuje wezwanie do niesienia krzyża, a więc o ukrzyżowanie siebie na Jego podobieństwo.
„Pójście za Jezusem nie jest nadzwyczajnym zadaniem dla poszczególnych osób, które w ten sposób zbierają szczególne zasługi, lecz przykazaniem Bożym, skierowanym do wszystkich chrześcijan” (D. Bonhoeffer). Radykalizm nie jest więc zaproszeniem skierowanym jedynie do tych, którzy chcieliby naśladować Go w życiu konsekrowanym czy w kapłaństwie. Nie jest związany z określonym stanem życia, ale ze sposobem realizacji tego stanu życia. Tak jak istnieje radykalizm realizacji rad ewangelicznych w życiu konsekrowanym, tak powinien istnieć radykalizm życia „po myśli Bożej” (por. KK 31) w świecie, co jest domeną i powołaniem laikatu. Każde powołanie można zrealizować radykalnie bądź byle jak. W każdym powołaniu może rodzić się pokusa kompromisu ze światem i z samym sobą. Dlatego nieustannie potrzebna jest nam konfrontacja z wezwaniami Pana. Radykalizm postępowania rodzi się z radykalizmu miłości.
„Bądźmy świadkami Miłości”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce