Sugestie słuchacza

 

I konkretniej: co w praktyce oznaczać ma taka nienawiść? Jak ma się ona wyrażać? A może chodzi tylko o postawę serca? W których sytuacjach i do jakiego wieku obowiązuje jednak posłuszeństwo rodzicom, a w których trzeba umieć postawić na Pana? I czy bez względu na koszt?

Po drugie: jeszcze bardziej niezrozumiały jest urgens do nienawiści samego siebie. Jak można mieć siebie w nienawiści i nie popaść w obłęd? Wydaje się, że zastosowanie dosłowne tych słów prowadzić musi do utraty świadomości samego siebie. Chyba że te słowa należy traktować niedosłownie; ale – wtedy – co one mają oznaczać naprawdę?

Proszę o wyjaśnienie, ale takie, żeby nie łagodziło ono radykalnego wezwania. Słuchacz zdaje sobie pewnie sprawę, że nie wolno mu traktować li tylko metaforycznie słów Jezusa. Wie, że takie żądania pochodzić muszą z radykalizmu miłości czy też po prostu konieczności wyboru tego, co proponuje Jezus. No właśnie, czy miłość wymaga, czy nędza naszej człowieczej kondycji każe Jezusowi sformułować takie twarde warunki bycia uczniem?

I po trzecie, oczekiwałbym próby zmierzenia się z powszechnym cierpiętnictwem – religią wielu katolików. Przecież nie może Ten, który prosił Ojca o odsunięcie krzyża, ot tak sobie proponować noszenia krzyża innym; a jednak to robi. Dlaczego? Domyśla się być może słuchacz, że nie trudności i cierpienia same w sobie są dobre; i nie sam krzyż chyba warunkuje, czy ktoś jest czy nie jest uczniem Pana?

W końcu po czwarte – trzeba by odnieść się również do twardej mowy: „kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem”. Świecki słuchacz rozumie wagę posiadania; oj, spróbowałby zrezygnować z tego, co ma! Czy w takim razie ma odrzucić słowo Pana?

 

 

autor: Sławomir Zatwardnicki