Sugestie programowe
Drukuj
Miłosierdzie Ojca
Przypowieści dzisiejsze pokazują naturę przebaczającej miłości Bożej. Jej zasadniczą cechą jest przede wszystkim inicjatywa szukania i przebaczenia. Pasterz, kobieta są wyobrażeniami Boga, podejmują intensywne działania w poszukiwaniu tego, co zagubili. Także ojciec wyczekuje syna przed domem, mając nieustannie otwarte serce.
W logice ewangelicznej przebaczenie wcale nie jest uzależnione od skruchy i przyznania się do winy. Bóg nie czeka na naszą inicjatywę, by okazać nam swoją przebaczającą miłość. To właśnie świadomość bycia kochanym i świadomość nieustannej gotowości do przebaczenia ze strony Boga „rozbraja” grzeszność człowieka. Miłosierdzie Boga pozostaje zawsze bezwarunkowe i uprzedzające. Tylko taka świadomość pozwala nam na prawdziwą skruchę. Bóg nie przebacza nam dlatego, że się przed Nim korzymy, ale korzymy się przed Nim, gdyż jesteśmy pewni Jego przebaczenia. W ponownym zbliżaniu się grzesznika do Boga musi dominować pewność, że Bóg nas nigdy nie odrzucił i nie odrzuci, że cokolwiek byśmy nie zrobili, nigdy nie stajemy się „bezbożni”, czyli pozbawieni Boga. Bóg bowiem – mimo naszych odejść – pozostaje równie blisko. I zawsze jest po naszej stronie.
„Nowością jest sama postać Chrystusa, który ucieleśnia pojęcia. W Chrystusie sam Bóg poszukuje «zaginionej owcy». Wszystko stanowi wyjaśnienie Jego działania i bycia” (DC, 21).
„Bądźmy świadkami Miłości”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce