Duch Święty - moc odpuszczania grzechów

Dziś obchodzimy niedzielę in albis, tzn. „w bieli” lub po prostu „białą niedzielę”. Jest ona tak nazywana, gdyż w pierwotnym Kościele neofici przychodzili do świątyni ubrani w biel na pamiątkę chrztu, który przyjęli w Wigilię Paschalną. Była to pierwsza ich obecność na niedzielnej liturgii po otrzymaniu chrztu świętego.

Ewangelia tej niedzieli opowiada nam o dwóch objawieniach Pana Jezusa po Jego zmartwychwstaniu. Oba miały miejsce w Wieczerniku. Pierwsze odbyło się „wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia”, czyli w dzień zmartwychwstania, kiedy Chrystus pozdrowił apostołów słowami: „Pokój wam” i przekazał im Ducha Świętego (por. J 20,19). Drugie zaś miało miejsce „po ośmiu dniach” (por. J 20,26), kiedy św. Tomasz wyznał swą wiarę w Zmartwychwstałego słowami: „Pan mój i Bóg mój!” (por. J 20,28).

Zwróćmy uwagę na pierwszą z przedstawionych Chrystofanii, na tę która miała miejsce w dniu zmartwychwstania. Jest ona bowiem niezwykle ważna z punktu widzenia teologii i duchowości chrześcijańskiej. Burzy ponadto w nas pewien utrwalony porządek. Analizując nauczanie Chrystusa zauważamy, ze wielokrotnie zapowiadał On zesłanie Ducha Świętego, ale Jego przyjście uzależniał od swojego odejścia z tego świata. Mamy tego świadectwa choćby u św. Jana: „A powiedział im o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący w Niego; Duch bowiem jeszcze nie był dany, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony” (J 7,39); „Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie” (J 16,7). Mistrz z Nazaretu udzielił Ducha Świętego właśnie po swoim zmartwychwstaniu, tak jak obiecał. Uczynił to nawet wieczorem tego samego dnia, w którym zmartwychwstał (por. J 20,19-21). A więc udzielenie Ducha Świętego było naglącą koniecznością, skoro Chrystus czyni to dużo wcześniej niż nastąpiło Jego publiczne objawienie w dniu Pięćdziesiątnicy (Dz 2,1-13). Trzecia Osoba Boża w ten sposób stała się gwarantem ciągłości planu zbawienia. Czyżbyśmy mieli jednak do czynienia z dwoma objawieniami Ducha Świętego? W pewnym sensie tak. Przyjrzyjmy się im bliżej.

Święty Łukasz w Dziejach Apostolskich ukazuje Ducha Świętego jako fundament jedności i uniwersalności Kościoła, gdyż objawiony w Jerozolimie 50 dni po zmartwychwstaniu Chrystusa, w obecności różnych narodów, kultur i języków, dał wierzącym niezwykłą moc, siłę i motywację do misyjnego działania. Święty Jan natomiast, właśnie w dzisiejszej Ewangelii, ukazuje Ducha Świętego jako fundament nowego życia, które bierze swój początek ze zmartwychwstania Chrystusa. Dany został bowiem wieczorem, tego samego dnia, w którym Chrystus zmartwychwstał. Można powiedzieć, że św. Jan pokazuje nam skąd pochodzi Duch Święty: z przebitego boku Chrystusa i z Jego zwycięstwa nad śmiercią i grzechem, czyli ze zmartwychwstania (por. J 20,20). Święty Łukasz określa natomiast dokąd prowadzi Duch Święty: aż po krańce ziemi (por. Dz 1,8).

Różnice między Łukaszową a Janową relacją zesłania Ducha Świętego dostrzegamy bardzo wyraźnie również w sposobie jej opisu. Otóż hebrajski rzeczownik ruah, stosowany już w Starym Testamencie na określenie obecności Ducha Świętego, etymologicznie oznacza albo wiatr – wichurę albo powiew – oddech. Święty Łukasz używa określeń: „szum” i „uderzenie gwałtownego wiatru” (por. Dz 2,2), czyli przyjście Ducha Świętego opisuje w pierwszym znaczeniu hebrajskiego słowa ruah, podkreślając moc Jego przyjścia. Święty Jan natomiast, wykorzystuje drugie znaczenie rzeczownika ruah, tj. łagodnego powiewu a nawet oddechu: „tchnął na nich i powiedział im: weźmijcie Ducha Świętego” (J 20,22). I tak Janowy opis zesłania Ducha Świętego – jako „tchnienia” – odsyła nas wyraźnie do opisu stworzenia człowieka, kiedy Bóg stwarzając Adama „tchnął w jego nozdrza tchnienie życia” (Rdz 2,7).

W przekazie Janowym zesłanie Ducha Świętego jest więc łagodnym „tchnieniem” i początkiem nowego stworzenia człowieka, powrotem do pierwotnej doskonałości jaka istniała przed grzechem pierworodnym. Duch Święty zostaje dany apostołom przez Zmartwychwstałego z konkretnym też przeznaczeniem: „którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,23). Odpuszczanie grzechów mocą Ducha Świętego staje się tak nowym stwarzaniem, uwalnianiem człowieka od grzechu i śmierci. Chrystus udzielając Ducha Świętego zagwarantował stworzeniu, iż będzie nieustannie miało możliwość odnawiania się poprzez odpuszczanie grzechów i stawanie się nowym stworzeniem. Praktycznie Duch Święty dokonuje naszego oczyszczenia z grzechu pierworodnego w sakramencie chrztu świętego a ze wszystkich grzechów osobistych w sakramencie spowiedzi. Oczyszczenie dokonane przez chrzest winno być strzeżone, ale gdy upadniemy pod ciężarem pokus, jest możliwość odnowienia w nas łaski chrztu. Możemy zostać znów oczyszczeni z grzechów w sakramencie pojednania z Bogiem i ludźmi. Ważne jest, abyśmy byli świadomi naszych grzechów i z pokorą je wyznali tym, którzy otrzymali od Jezusa Moc Ducha Świętego, aby je odpuszczać. I skoro Duch Święty pochodzi ze zmartwychwstania Chrystusa, to odpuszczanie grzechów Jego mocą jest jednocześnie udzielaniem pierwszych owoców zmartwychwstania i wszczepianiem w nas nowego życia, życia z Chrystusa, abyśmy jako wierzący odczuli w sobie skutki zmartwychwstania Pana i stali się naprawdę nowym stworzeniem.

„Panie Jezu, dziękuję Ci za dar Ducha Świętego, za Jego moc, której po Twoim zmartwychwstaniu mogę doświadczyć! Dziękuję Ci za szafarzy, którzy służą dla Ciebie a ku mojemu zbawieniu, zwłaszcza w sakramencie odpuszczania grzechów! Dziękuję Ci Mistrzu z Nazaretu za to, że mogę zanurzać się w Łaskach Zmartwychwstania, doznawać, mocą Ducha Świętego, odpuszczania grzechów i stawać się nowym człowiekiem, Twoim stworzeniem”.

autor: ks. Zbigniew Cieślak