Komentarz biblijny

 

PIERWSZE CZYTANIE

 

Tekst mówi o życiu pierwszej gminy jerozolimskiej. Podkreśla on wspólnotę dóbr; wierni sprzedają swoje posiadłości, a uzyskane pieniądze przekazują do dyspozycji apostołów, którzy rozdzielają je najbardziej potrzebującym. Tak uczynił właśnie przyszły misjonarz Barnaba, oddając się całkowicie na służbę innym.

 

 

DRUGIE CZYTANIE

 

Wiara w Chrystusa występuje tu w ścisłym związku z miłością Boga. Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Mesjaszem, miłuje równocześnie Boga Ojca, tzn. tego, który zrodził. W wierze w Jezusa poznajemy Boga i miłujemy Go. Zrodzenie nas wszystkich z Boga Ojca sprawia, że stanowimy jedną miłującą się rodzinę.

 

Miłość Boga jest znakiem rozpoznawczym miłości dzieci Bożych. Miłość Boga – znak miłości bliźniego – polega na codziennym wypełnianiu przykazań. Jest to więc miłość prawdziwa, konkretna, sprawdzalna. Miłość Boga jest nierozerwalnie złączona z miłością bliźniego. Brak jednej jest znakiem braku drugiej.

 

Jezus udoskonalił stare Prawo, oparte na strachu, nowym – opartym na miłości. Stare Prawo było ciężkie, bo dawało poznanie grzechu, nie dawało jednak siły do jego zwalczenia; wiara zaś połączona z miłością daje w nowym Prawie moc do zachowywania przykazań i do zwycięstwa nad światem (świat miejscem działania złego). Wiara jest zwycięstwem nad światem złym, ponieważ jest wiarą w miłość osobową Boga, objawioną w zbawczym dziele Chrystusa i wzbudzoną twórczą mocą Boga przez Ducha jako “nasienie” Boże. Taka wiara jest mocą zwyciężającą przez miłość. Przyszedł przez wodę – nie oznacza chrztu Jezusa w Jordanie. Woda, ilekroć występuje w związku z Jezusem, oznacza dar wody żywej, nowe narodziny, żywą wodę (czyli Ducha Świętego), życie wieczne. Woda więc oznacza tu Ducha Świętego obdarzającego życiem. Przyszedł przez… krew – aluzja do śmierci na krzyżu oznacza oczyszczenie z grzechów i pojednanie. Woda dająca życie i krew oczyszczającą stanowią tylko różne aspekty jednego daru zbawczego, którym jest Duch Święty. Wzmianka o krwi stanowi również aluzję polemiczną przeciw tym, którzy odrzucali rzeczywiste cierpienia i śmierć zbawczą Syna Bożego.

 

 

EWANGELIA

 

Jezus ukazuje się uczniom w wieczerniku. Ewangelista podkreśla lęk apostołów przed Judejczykami, zamknięcie drzwi oraz pokazanie rąk i boku. Uczniowie w relacji św. Jana nie mają wątpliwości, że widzą Jezusa. Otrzymują też od Niego władzę odpuszczania grzechów nie tylko dla siebie, ale także dla swoich następców. Otrzymuje tę władzę całe kolegium apostolskie, a więc także Tomasz, który był nieobecny w tym momencie. Jest ona darem Ducha Świętego. Apostołowie otrzymują władzę odpuszczania grzechów.

 

Całe opowiadanie zmierza wyraźnie do pointy, która znajduje się w słowach Jezusa: Szczęśliwi ci, którzy nie ujrzeli, a uwierzyli. Te słowa zachowują swoją wymowę dla każdego człowieka, przede wszystkim zaś dla tych, którzy nie widzieli Jezusa i nie mogli Go widzieć, ponieważ przyszli na świat po Jego odejściu do Ojca. Opowiadanie o ukazywaniu się Zmartwychwstałego apostołom przygotowuje zakończenie Ewangelii.

 

Ewangelista stwierdza w zakończeniu, że zapisał w swej księdze tylko niektóre znaki uczynione przez Jezusa na oczach Jego uczniów. Nie powiedział wszystkiego. Te zaś, które przedstawił, opisał z wyraźnym celem apostolskim. Rzuca to światło na sposób pisania Jana i jego katechezę o Chrystusie, która nie jest kroniką wydarzeń, ale zmierza do pozyskania ludzi dla wiary w Jezusa – Syna Bożego i do ich zbawienia.