Komentarz Ojców Kościoła

 

 

 

Na świadków takiego postępowania należy przywołać świętych, o których opowiadają Dzieje: „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących”, i w innym miejscu: „Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem, i wszystko było wspólne”. Jest więc jasne, że między nimi wszystkimi nie było żadnego rozdziału, ani nikt nie żył samowolnie, ale wszyscy powodowali się jedną i tą samą troską. A tak się działo, gdy było ich razem pięć tysięcy i gdy wśród nich pojawiło się zapewne niemało – po ludzku mówiąc – przeszkód na drodze do życia wspólnego. Jeśli więc bracia znajdujący się w jednej miejscowości są o wiele mniej liczni, jakaż przyczyna usprawiedliwiałaby pozostawanie w rozdzieleniu między sobą?

Oby okazało się możliwe, żeby nie tylko bracia z jednej miejscowości byli w ten sposób zjednoczeni razem, ale także, aby liczne wspólnoty założone w różnych miejscach były budowane w jedności ducha i w więzi pokoju (Ef 4,3) pod jednym przewodnictwem tych, którzy są w stanie bezstronnie i mądrze kierować sprawami wszystkich1.

 

 

Wielu ludzi natomiast, aby nie czynić miejsca Panu, szuka swego [dobra], kocha swoje, cieszy się swoją władzą i pragnie prywatnej własności. Kto zaś chce uczynić miejsce Panu, nie powinien cieszyć się z tego, co należy do niego, ale z tego, co wspólne. To właśnie owi robili z majątkiem prywatnym; uczynili z niego dobro wspólne. Czy stracili coś z tego, co posiadali na własność? Gdyby mieli coś jako poszczególni ludzie, i każdy z osobna coś by posiadał, to miałby tylko to, co było jego własnością; kiedy zaś uczynił dobrem wspólnym to, co było jego własnością, to także te rzeczy, które należały do innych, stały się teraz jego. Niech Wasza Miłość zwróci na to uwagę, gdyż z powodu tego, co posiadamy jako pojedynczy ludzie, powstają: kłótnie, nieprzyjaźnie, niezgody, wojny między ludźmi, zamieszki, przeciwstawne sobie poglądy, zgorszenie, grzechy, niesprawiedliwości, zabójstwa. Z powodu czego? Z powodu tego właśnie, co posiadamy jako pojedynczy ludzie. A czy kłócimy się z powodu tych rzeczy, które posiadamy wspólnie? Tym powietrzem wspólnie oddychamy i to słońce wspólnie widzimy. Błogosławieni zatem ci, którzy tak czynią miejsce dla Pana, że nie cieszą się z prywatnej własności…

Powstrzymujmy się zatem, bracia, od posiadania prywatnej własności albo od miłości do niej, jeśli już nie możemy od samego posiadania2.

 

 

 

„I mieli wszystko wspólne”, itd. Jeśli miłość Boga rozlewa się w naszych sercach rodzi natychmiast miłość bliźniego. I dlatego też czytamy, że przez ten podwójny żar miłości Duch Święty został dany Apostołom dwa razy. A wielkim znakiem miłości braterskiej jest to, że ma wszystko ten, kto nie ma nic własnego3.

 

 

Beda Wielebny, św. († 735), pisarz łaciński. Ostatni Ojciec Kościoła Zachodniego, mnich benedyktyński. Posiadał bardzo rozległe wykształcenie, stąd pisał dzieła zarówno z dziedziny astronomii, ortografii, jak i egzegezy, teologii, piękne hymny. Dzięki swojej „Historii narodu angielskiego” jest uznawany za Ojca historii angielskiej.

 

 

Pięknie mówi Apostoł w Liście do Tytusa: „Kobiety starsze powinny zachowywać postawę godną, nie dopuszczać się oszczerstw, nie popadać w niewolę pijaństwa, aby umiały zachęcać młode do utrzymania w miłości małżeńskiej, macierzyńskiej, w rozwadze, w świątobliwości, w gospodarności, w dobroci, w podporządkowaniu własnemu mężowi, tak aby nauka Boża nie uległa zniesławieniu (Tt 2,5). „A raczej – mówi – zabiegajcie o pokój ze wszystkimi i uświęcenie, bez którego nikt nie ujrzy Pana. Bacznie uważajcie, aby nie znalazł się żaden cudzołożnik lub bezbożnik w rodzaju Ezawa, który za jeden posiłek oddał swoje pierworództwo, oraz aby żaden korzeń goryczy, wypuszczając pędy, nie spowodował zamieszania i aby przezeń wielu nie uległo skażeniu”.

Następnie, jak gdyby dla ostatecznego uwieńczenia tych rozważań na temat małżeństwa, dodaje: „Niech u wszystkich małżeństw będzie we czci, a łoże nieskalane. Rozpustnych bowiem i cudzołożnych osądzi sam Bóg” (Hbr 13,4).

Wskazawszy mężczyźnie i kobiecie jedno zadanie i jeden cel ostateczny, tam mówi w swoim liście Piotr: „Jeszcze przez krótki czas, jeśli tak trzeba, musicie doznawać cierpień z powodu wielorakich pokus, aby próba waszej wiary okazała się o wiele cenniejsza od złota, zniszczalnego i w ogniu sprawdzonego, ku waszemu uznaniu i chwale podczas objawienia Jezusa Chrystusa, którego nie znając kochacie, którego, choć Go teraz nie znacie (z bezpośredniego widzenia), jednak wierzycie doznając uniesienia radości, niewysłowionej i zapewniającej wam sławę, gdyż pozyskujecie dla siebie zbawienie dusz, cel waszej wiary (1 P 1,6-9). Dlatego i Paweł chlubi się tym, że Chrystusowi służył „przez trudy nadmierne, biczowanie przekraczające siły, oraz wielokrotne narażanie się na śmierć” (2 Kor 11,23)4.

 

 

2 Objaśnienie do Psalmu 131,5n, tłum. P. Nehring, ŹrMon 27, 202, 380.

3 Expositio Actuum Apostolorum, CCL 121,1983, 23.

4 Stromata 4, 127-129, tłum. J. Niemirska-Pliszczyńska, 1, Warszawa 1994, 367n.

 

 

autor: ks. Marek Starowieyski