DrukujCzłowiek wierzący wie, że w swoim ziemskim życiu jest nieustannie obdarowywany przez Boga. Od samego początku istnienia uświadamia sobie obecność i bliskość Boga. Pierwszy dar to życie – dane człowiekowi w chwili jego poczęcia. Potem – chrzest, inne sakramenty. Każdy nowy dzień dany do dyspozycji człowiekowi – to podarunek Boga. Ludzie, których spotykamy – to też Boże obdarowanie. Wspólnota Kościoła, w której wzrastamy jest również wyrazem Bożej miłości. Wśród tych wszystkich darów jest cnota wiary. Katechizm Kościoła Katolickiego mówi: „Wiara jest cnotą teologalną, dzięki której wierzymy w Boga i w to wszystko, co On nam powiedział i objawił, a co Kościół święty podaje nam do wierzenia, ponieważ Bóg jest samą prawdą” (KKK 1914).
Dobrym przykładem obdarowania przez Boga wiarą jest sytuacja z dzisiejszej Ewangelii. Jezus budzi wiarę w św. Tomaszu dając mu się poznać. Pozwala odkryć w sobie to, co stanowi istotę Jego Męki Śmierci i Zmartwychwstania. Tomasz doznaje niezwykłej łaski namacalnego odkrycia prawdziwości wydarzeń, które tak niedawno przeżywał. Jego wątpliwości i zastrzeżenia zostają rozwiane. Wiara, która zagościła w jego sercu dzięki dobroci i wyrozumiałości Chrystusa, pozwala mu wyznać: „Pan mój i Bóg mój” (J 20,28).
Człowiek wierzący wie, że w swoim ziemskim życiu jest nieustannie obdarowywany przez Boga. Od samego początku istnienia uświadamia sobie obecność i bliskość Boga. Pierwszy dar to życie – dane człowiekowi w chwili jego poczęcia. Potem – chrzest, inne sakramenty. Każdy nowy dzień dany do dyspozycji człowiekowi – to podarunek Boga. Ludzie, których spotykamy – to też Boże obdarowanie. Wspólnota Kościoła, w której wzrastamy jest również wyrazem Bożej miłości. Wśród tych wszystkich darów jest cnota wiary. Katechizm Kościoła Katolickiego mówi: „Wiara jest cnotą teologalną, dzięki której wierzymy w Boga i w to wszystko, co On nam powiedział i objawił, a co Kościół święty podaje nam do wierzenia, ponieważ Bóg jest samą prawdą” (KKK 1914).
Dobrym przykładem obdarowania przez Boga wiarą jest sytuacja z dzisiejszej Ewangelii. Jezus budzi wiarę w św. Tomaszu dając mu się poznać. Pozwala odkryć w sobie to, co stanowi istotę Jego Męki Śmierci i Zmartwychwstania. Tomasz doznaje niezwykłej łaski namacalnego odkrycia prawdziwości wydarzeń, które tak niedawno przeżywał. Jego wątpliwości i zastrzeżenia zostają rozwiane. Wiara, która zagościła w jego sercu dzięki dobroci i wyrozumiałości Chrystusa, pozwala mu wyznać: „Pan mój i Bóg mój” (J 20,28).
Każdy z nas również został obdarowany wiarą. Stało się to w chwili chrztu św. Wówczas to, jako dzieci Boże, zyskaliśmy okazję „dotknięcia” Jezusa, doświadczenia Jego bliskości i miłości. W ten sposób dar wiary ogarnął nasze życie, wypełnił serce. Jednak, jak każdy dar Boga, również wiara jest tą rzeczywistością, która domaga się współpracy ze strony obdarowanego, jej umacniania i pomnażania. Ileż to razy Jezus pouczał, że coś, co człowiek otrzymał powinno być przez niego przyjęte, wykorzystane i rozwinięte. Wystarczy wspomnieć przypowieść o talentach czy minach, opowieści o królestwie Bożym i jego wzroście. Jak to jest z darem wiary w naszym życiu? Owszem, przyjęliśmy go, ale czy należycie troszczymy się o jego wykorzystanie i pomnożenie? Wiele można by mówić o sposobach pogłębiania wiary. Zasadniczo je znamy: rozważanie Pisma świętego, modlitwa, korzystanie z sakramentów, lektura wydawnictw katolickich, udział w życiu grup parafialnych… Jednak znać, to nie znaczy zawsze decydować się na ich stosowanie. Niestety. Wiele nam w tym przeszkadza: brak czasu, lenistwo, ważniejsze – według nas – sprawy. Tak też, z dnia na dzień, wiara słabnie, z czasem ledwo tli się jej płomień, pobudzając jedynie do realizacji minimum praktyk. To zaś nieraz ujawnia się w naszych codziennych, powszednich odniesieniach do Boga i ludzi. Spróbujmy odświeżyć w sobie świadomość posiadania daru wiary, nie rezygnujmy z jego pomnażania, podejmujmy takie działania, które pozwolą nam mówić do Jezusa nieustannie: „Pan mój i Bóg mój”.
autor: ks. Maciej K. Kubiak
| partnerzy: |
|
|