Zatrzymać się, słuchać, przemieniać

Dziś słyszymy w Ewangelii historię, którą święty Piotr też chciał utrwalić mocno w pamięci. Uczestniczymy w wydarzeniu, które apostoł chciał zatrzymać: przemienienie Jezusa na górze Tabor. Było to przeżycie nadzwyczajne, bardzo uroczyste, piękne i zdumiewające: „Panie, dobrze że tu jesteśmy”. Namioty, o których wspomina Piotr to wyraz gotowości zbudowania przybytku, podobnego do „mieszkania” Jahwe w czasie wędrówki narodu wybranego do ziemi obiecanej. Piotr bowiem zrozumiał, że ukazanie się Mojżesza i Eliasza potwierdziło, że Jezus jest prawdziwym Bogiem, prawdziwym Mesjaszem, zapowiadanym przez Prawo i Proroków. To właśnie Mojżesz uobecniał Prawo, a Eliasz Proroków, a Piotr, oświecony niezwykłością wydarzenia, gotów był już tam pozostać na zawsze.

 

Słowa wypowiadane przez Boga z obłoku przypominały przesłanie znane nam ze sceny chrztu Jezusa nad Jordanem. Te słowa potwierdzały, że Bóg widzi w Jezusie ukochanego Syna. Na górze Tabor kieruje On do uczniów nowe, ważne zadanie: „Jego słuchajcie”. To było wezwanie do posłuszeństwa i do kształtowania własnego życia w oparciu o słowa Chrystusa.

Wielki Post także dla nas staje się zaproszeniem do słuchania Jezusa. Podczas rekolekcji, kazań pasyjnych, w dobrej książce, w ciszy parafialnej świątyni. Pomyśl o górach Tabor, które czekają na ciebie w tym czasie: o stacjach drogi krzyżowej w naszym kościele, o księdze Pisma Świętego. Warto przyglądać się też świetlanym przykładom ludzi, którzy dzięki słuchaniu słów Jezusa spełnili się w życiu, wygrali coś w życiu, zrealizowali cele, do których zostali powołani. Sługa Boży Jan Paweł II, na którego beatyfikację czekamy, był na pewno człowiekiem, w którym warto dostrzegać gotowość słuchania Jezusa. Może warto naśladować jego cierpliwość w znoszeniu przeciwności, choroby, cierpienia, ilustrującą słowa św. Pawła z dzisiejszego drugiego czytania: „Weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii według danej mocy Boga”. Zaprawdę, słowa Jezusa, jak mówi św. Paweł, rzucają światło na życie i na nieśmiertelność.

 

Kiedy wpatrujemy się w powrotną drogę apostołów z góry przemienienia, warto wspomnieć Abrahama, o którym słyszeliśmy dziś w pierwszym czytaniu. Liturgia słowa stawia nam go przed oczy jako świadka wiary w Boga. Słyszy on rozkaz Boży: „Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej” i staje się świadkiem Bożego miłosierdzia wobec grzesznej ludzkości. Bóg powołuje Abrahama, by stał się źródłem błogosławieństwa dla „wszystkich pokoleń ziemi”.

Wpatrując się w człowieka posłusznego słowom Boga, nie sposób nie dostrzec w historii Abrahama wezwania do zaangażowania się w wypełnianie powierzonych nam przez Boga zadań. Ciągle trzeba opuszczać świat naszych przyzwyczajeń, by budować wokół nas Boży świat. Ciągle trzeba ruszać w drogę, głosząc słowa Jezusa i nie zatrzymując się na tym, co wydaje nam się szczytem naszych przeżyć. Jak Abraham i apostołowie schodzący z góry Tabor, i my jesteśmy powołani do przemieniania świata.

 

Tutaj też chcemy wspinać się na wysokość stawianych nam przez życie trudnych zadań, zastanawiać się nad sensem codzienności, przypominać sobie o odpowiedzialności za najbliższych, uprzytomnić sobie aktualność Bożych przykazań. Tutaj Jezus dotyka nas i mówi: „Nie lękajcie się”. Wzywa nas także do przemiany serca, bo całe nasze życie jest przemienieniem i pielgrzymką ku jaśniejącemu obliczu Mesjasza.

Nawet jeśli nie da się zatrzymać najpiękniejszych wydarzeń naszego życia inaczej, jak tylko na fotografii, warto wyciągać je czasem z szuflady. Przypominają nam naszą historię. Historię świata, parafii, miasta, moją historię. Przypominają nam chwile oświecenia i przemienienia, czasami chwile ciemności i trudu, i uczą nas, że Bóg jest jedyną opoką naszego życia. Jego słuchajmy.

 

autor: ks. Maciej Szczepaniak