Drukuj
Jezusowe wezwanie: „Pójdźcie za mną, a sprawię, że staniecie się rybakami ludzi”, zastaje Szymona i Andrzeja przy pracy, pośrodku ich codziennego życia. Oni zaś z miejsca – bez żadnych pytań, bez prośby o czas na zastanowienie się i bez stawiania warunków wstępnych – rzucają wszystko i idą za Nim. Poprzez to wezwanie ich życie nabiera niespodziewanie nowego sensu. W spotkaniu z Jezusem doświadczyli już czegoś z tego, co Jezus głosił podczas swego pierwszego wystąpienia w Galilei: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże”. Na początku swojej publicznej działalności Jezus ogłosił nadejście nowej ery, nowych czasów wypełnionych Bożą obecnością i zbawieniem. On sam stanowi początek tej ery. W Nim Bóg przyjął Szymona, Andrzeja i każdego z nas. W Nim możemy się zbliżyć do Boga tacy, jacy jesteśmy – niestali, podzieleni i obciążeni grzechem. Musimy się jednak otworzyć na oczyszczającą i przemieniającą miłość Boga. Dlatego do wołania: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże”, Jezus dodał wezwanie: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!”.
Nawrócenie oznacza zasadnicze przeorientowanie, przemianę całego naszego życia. Nawrócić się to zwrócić się całym sobą do Boga, powrócić do Niego i pozwolić Mu, by wyzwolił nas z egoizmu, nieufności i lęku. Nawrócenie urzeczywistnia się w naśladowaniu Chrystusa i realizowaniu Jego Ewangelii. On jest „drogą i prawdą, i życiem” (J 14,6). Jezus wzywa również i nas. Nas też Jego wezwanie zastaje przy codziennych zajęciach. Rybacy natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim. Ale też zostając przy sieciach, można głosić i budować królestwo Boże. Nie musimy porzucać jednych rzeczy, by czynić inne. Musimy je jedynie czynić inaczej: mocą naszej wiary w Jezusa Chrystusa, mocą naszej nadziei na przyjście królestwa Bożego, mocą naszej miłości do Boga i bliźniego. „Tam, gdzie istnieje szczera wola pójścia za Chrystusem – czytamy w encyklice Jana Pawła II Ut unum sint – Duch sprawia często, że Jego łaska rozlewa się innymi niż zwykle drogami. Jeżeli [chrześcijańskie] wspólnoty będą umiały naprawdę „nawrócić się” i dążyć do pełnej i widzialnej komunii, Bóg uczyni dla nich to, co uczynił dla ich świętych. Zdoła przezwyciężyć przeszkody odziedziczone z przeszłości i poprowadzi wspólnoty swoimi drogami tam, dokąd chce: ku widzialnej koinonii, która jest jednocześnie uwielbieniem Jego chwały i służbą Jego zamysłowi zbawienia” (US 84). Nawróćmy się zatem i pójdźmy zatem za Chrystusem!
autor: ks. Adam Kalbarczyk
| partnerzy: |
|
|