Sugestie słuchacza

Słowo Boże na III niedzielę zwykłą dotyka ważnej a zaniedbanej sfery życia chrześcijańskiego – głoszenia Dobrej Nowiny słowem i czynem, czyli zaangażowania w misję Kościoła. Zaangażowania, dla którego wzorem jest postępowanie Chrystusa. Patrząc na dzisiejszy Kościół, można odnieść wrażenie, że niewielkie grono osób jest aktywne – dwoi się i troi – podczas gdy większość jest porażająco bierna. Częstą argumentacją słuchaczy na taką uwagę są słowa: „ale ja nie potrafię tak ładnie mówić, nie jestem teologiem, nie znam się, nie umiem, nie nadaję się, nie mam czasu…”. Tak jakby ludzie kojarzyli niesienie Dobrej Nowiny tylko z kazaniem z ambony. Warto by uzmysłowić słuchaczom, że samo czytanie i objaśnianie Słowa jest tylko jedną z form głoszenia Dobrej Nowiny. Tak naprawdę każdy z nas może Ją nieść na dziesiątki rozmaitych sposobów. Św. Paweł w Liście do Koryntian zwraca uwagę, że Kościół budowany jest na wielości i różnorodności posług, z których każda ma swoje znaczenie. Każdy ma jakiś dar, jakiś talent, którym może służyć. Jeden czyta Słowo, drugi je objaśnia, trzeci ma charyzmę prowadzenia wspólnoty, czwarty naprawi uszkodzony sprzęt, piąty ułoży kwiaty, szósty posprząta tak, że aż przyjemnie patrzeć, inny ugotuje czy upiecze coś dla uczestników spotkań czy rekolekcji, jeszcze inny zagra na gitarze albo zaopiekuje się kimś samotnym czy chorym w parafii. Każdy może czymś służyć, wziąć na siebie jakąś – choćby drobną – odpowiedzialność, położyć swoją „cegiełkę”. Ma to fundamentalne znaczenie nie tylko dla Kościoła – Bożej Budowli budowanej z milionów drobnych cegiełek, ale także dla samego człowieka, który czuje się odpowiedzialny, daje coś z siebie, służy i spełnia się na Bożych drogach. Słowa wypowiedziane przez Chrystusa w synagodze w Nazarecie stają się w ten sposób po części udziałem każdego zaangażowanego, każdego, na którym spoczywa Duch Pański „aby ubogim niósł Dobrą Nowinę”.