Drukuj
Bóg bardzo konkretnie mówi do Jonasza: „wstań, idź”. Odpowiedzią na to wezwanie jest wędrówka proroka. Jesteśmy bardzo przywiązani do swoich miejsc, ale też trudno wyobrazić sobie, by Bóg wymagał od nas dzisiaj nawracania wielkich miast. Gdzie są dziś współczesne „Niniwy”? Kto ma do nich pójść? Dlaczego Niniwa nawróciła się tak błyskawicznie? Przecież Jonasz przemawiał do tysięcy ludzi, których historie były bardzo odmienne!
Od dwóch tysięcy lat Apostoł mówi słowami listu, że czas jest krótki. Na co pozostało mało czasu? Czy wołanie apostoła – by ci, którzy mają żony, żyli jak nieżonaci, płaczący, jakby nie płakali, radośni, jakby się nie radowali – oznacza, że nie mamy być sobą? Dlaczego mamy przyjmować taką postawę? Postać tego świata przemija, obserwujemy to wciąż w historii, ale myślę, że szczególnie w dzisiejszych czasach ludzie potrzebują poczucia bezpieczeństwa, stałości. Jak znaleźć ją w słowach św. Pawła?
Święty Marek opisując przepiękną scenę powołania Piotra, odwołuje się do najgłębszego pragnienia człowieka: być zauważonym, wybranym, powołanym. Nie każdemu udaje się dostrzec to powołanie. żadne zewnętrzne cechy nie wyróżniają apostołów. Dlaczego Bóg wybiera ich? I co trzeba zrobić, żeby słysząc boży głos podobnie jak pierwsi apostołowie zostawić wszystko i pójść za Nim?
autor: Szymon Bojdo
| partnerzy: |
|
|