Komentarz biblijny

PIERWSZE CZYTANIE

Tytuły, którymi w czasach apostolskich nazywano Jezusa, kreślą zarys chrystologii. Jezus dla Piotra to: 1) Sługa Boży – termin zaczerpnięty z Proroctwa Izajasza. Proroctwo o słudze Jahwe zapowiadało ofiarę zbawczą Syna Bożego, który stał się człowiekiem. Dlatego to imię Sługi, który cierpiał, został ukrzyżowany i zmartwychwstał, jest źródłem zbawienia. 2) Święty i Sprawiedliwy – co oznacza mesjańską funkcję Jezusa. Jezus jest tutaj przeciwstawiony mordercy Barabaszowi. Jest moralnie doskonały, ponieważ Jego życie i działalność były zgodne z wolą Bożą. Odpowiadał zatem tym warunkom, które miał spełnić oczekiwany Mesjasz – miał być wolnym od grzechu. 3) Dawca życia – gdyż daje ludziom życie wieczne. Jest to tytuł, który podkreśla bóstwo Chrystusa, mającego władzę nad życiem. Zaznacza także Piotr, że Żydzi niewłaściwie postąpili z Jezusem, choć przyznaje, że uczynili to w nieświadomości, niemniej wzywa ich do pokuty i nawrócenia się. Owocem nawrócenia ma być nawiązanie kontaktu z Bogiem i darowanie grzechów. Zachęcając Żydów do nawrócenia podkreślił, że są oni spadkobiercami duchowymi proroków i patriarchów, szczególnie Abrahama. Dlatego oni właśnie na pierwszym miejscu powinni skorzystać ze zbawienia.

DRUGIE CZYTANIE

Dzieci – forma zdrobniała wskazuje na miłość ojcowską i pasterską. Apostoł nawiązując do poprzednich napomnień wzywa do walki z grzechem. Chodzi o grzeszne czyny, sporadyczne upadki, a nie o stan grzechu. Autor wyraźnie suponuje, że i ludzie dobrzy mogą popełnić grzech. Popełniając grzech ze słabości nie powinniśmy tracić nadziei, ponieważ mamy obrońcę (gr. parakletos) u Ojca. Tylko tu w NT słowo parakletos odnosi się do Chrystusa; nie oznacza pocieszyciela, lecz obrońcę na sądzie Bożym.

Ofiara, jaką Chrystus składa, jest ofiarą przebłagalną za grzechy wszystkich ludzi, oczyszcza ich i jedna z Bogiem. Autor ma na myśli nie tylko ofiarę krzyżową, lecz również aktualną działalność Jezusa uwielbionego. Jezus zmartwychwstały żyje i jest naszym pojednaniem z Bogiem.

Zachowanie przykazań jest widzialnym sprawdzianem prawdziwej znajomości Chrystusa i Boga. Zaimki występujące w tej perykopie (Go, Jego, Nim, On) oznaczają Chrystusa, a równocześnie Boga. Dla Autora listu wspólnota z Chrystusem jest równoznaczna ze wspólnotą z Bogiem. Do poznania Boga trzeba żywej wiary i miłości. Poznanie Boga zawiera poznanie tego, kim On jest, i tego, czego On chce, tj. Jego przykazań. Kto zachowuje przykazania, w tym miłość Boża jest naprawdę doskonała (w. 5).

EWANGELIA

Krótka wzmianka Mk o ukazaniu się Jezusa Jedenastu, gdy siedzieli przy stole, i zganieniu ich niedowiarstwa, została przez Łk rozwinięta i rozpracowana z wyraźną tendencją apologetyczną. Ewangelista piszący dla Greków, którym trudno było uwierzyć w naukę o zmartwychwstaniu ciał, ze szczególną starannością stara się dowieść, że Jezus rzeczywiście zmartwychwstał, a nie ukazał się uczniom jak zjawa lub duch. Jezus więc pokazuje im ręce i nogi, każe dotykać siebie, a co więcej żąda czegoś do zjedzenia i na ich oczach zjada kawałek pieczonej ryby. Ta demonstracja rzeczywistości zmartwychwstania kończy się wyjaśnieniem sensu starotestamentowej ekonomii.

Prawo Mojżesza, Prorocy i Psalmy to zwyczajowe określenie Starego Testamentu. Niestety, Ewangelista nie przekazał treści pouczenia, jakie otrzymali od Jezusa uczniowie. Zamknął ją tylko w słowach: Mesjasz będzie cierpiał, trzeciego dnia zmartwychwstanie, w Jego imię będzie głoszone nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom począwszy od Jerozolimy. W słowach tych zamyka się cała ekonomia zbawcza Nowego Przymierza realizująca się po wszystkie czasy. Zapoczątkują tę realizację apostołowie, dając świadectwo Jezusowemu zmartwychwstaniu. Dawanie świadectwa stanowi samą istotę apostolskiego powołania.