Sugestie programowe

Świadkowie życia i zmartwychwstania

 

Uczniowie, którzy spotkali Jezusa w drodze do Emaus, nie potrafili zachować tej wiadomości dla siebie i dlatego, gdy tylko przybyli do Jerozolimy, „opowiadali, co ich spotkało w drodze…”. Jezus w Wieczerniku nazwał uczniów świadkami swej śmierci i zmartwychwstania.

Chrześcijaństwo jest świadectwem, nieustannym przekazywaniem z pokolenia na pokolenie świadectwa o Jezusie, który został „umęczon pod Ponckim Piłatem…” (Wyznanie wiary). Chrześcijanie to ci, którzy uwierzyli w świadectwo tych, którzy widzieli pusty grób i zobaczyli Zmartwychwstałego. Tak też sformułował to Jezus: „Mesjasz będzie cierpiał… Wy jesteście świadkami tego” (Łk 24,46). My uwierzyliśmy w świadectwo pozostawione nam przez innych, przez kobiety biegnące o świcie do grobu, przez Piotra i Jana, którzy przybywają zaraz za nimi, przez Jedenastu, którym ukazał się pierwszego dnia wieczorem, przez owych dwóch, którzy w drodze do Emaus spotkali Nieznajomego.

Uczniowie Jezusa mieli świadomość nakazu przekazywania świadectwa o życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. To świadectwo dotarło do nas dzięki pokoleniom, które przekazywały sobie depozyt wiary. Wiara bowiem zastępuje brak bezpośredniego doświadczenia. Wszyscy oni uznali za swoje słowa Piotra i Jana wypowiedziane przed Sanhedrynem: „My nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli” (Dz 4,20).