Wezwanie do służby

„Za poważne nadużycie uznał rzecznik Watykanu, ks. Federico Lombardi, prasowe doniesienia, jakoby Stolica Apostolska «wypowiedziała wojnę ONZ» (…). «Widzę często tytuły, w których utrzymuje się, że Watykan atakuje ONZ lub występuje przeciwko innym instytucjom międzynarodowym. Uważam, że nie odpowiadają one prawdzie: Narody Zjednoczone są wielkim międzynarodowym forum, na którym reprezentowanych jest wiele państw, a Stolica Apostolska ma od dawna swoją poważną i liczną delegację. Odwiedziło ją trzech papieży, udzielając tym samym moralnego poparcia jej roli w umacnianiu pokoju» – powiedział dyrektor watykańskiego biura prasowego” (www.ekai.pl).

To jedna z depesz agencyjnych informujących o działalności rzecznika Stolicy Apostolskiej. Zadaniem ks. Lombardiego jest reprezentowanie Kościoła, ukazywanie jego misji i tożsamości. Rzecznik jest „głosem” Stolicy Apostolskiej, portavoce, jak mówią Włosi, czyli niosącym, dającym głos prawdzie.

Dzisiejsza liturgia słowa wiele mówi nam Chrystusie, odkrywając przed naszymi oczyma różne imiona, którymi pragnie wyjaśnić Jego misję, Jego posłannictwo. Warto w świetle dzisiejszych czytań je prześledzić.

 

Rzecznik

Święty Jan apostoł używa w odniesieniu do Jezusa właśnie słowa rzecznik: „Dzieci moje, piszę wam to dlatego, żebyście nie grzeszyli. Jeśliby nawet ktoś zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego”. Tylko u św. Jana pojawia się to greckie słowo – parakletos, które znaczy obrońca, rzecznik, pocieszyciel. W Ewangelii św. Jana nazywa się tym imieniem Ducha Świętego, a w odczytanym dziś przez nas Pierwszym Liście św. Jana tytuł ten użyty jest w odniesieniu do Jezusa. W terminologii greckiej słowem parakletos nazywano osobę, którą wzywało się na pomoc w sądzie, a więc obrońcę i orędownika. Apostoł nazywa Chrystusa parakletos, czyli obrońcą na sądzie Bożym, rzecznikiem u Ojca. Jezus według św. Jana wstawia się za tymi, którzy grzeszą ze słabości. Dlatego grzech nie powinien nikogo zniechęcać do walki ze złem – przekonuje Apostoł, ponieważ w Jezusie mamy rzecznika, obrońcę, Tego, który przemawia w naszym imieniu, wstawiając się za nami.

 

Sługa, Święty i Sprawiedliwy, Dawca życia

Warto powrócić także do pierwszego czytania z Dziejów Apostolskich. Święty Piotr, w odczytanym dziś przez nas kazaniu wygłoszonym w portyku Salomona świątyni jerozolimskiej po uzdrowieniu chromego, określa posłannictwo Jezusa za pomocą innych jeszcze terminów. Mówi: „Bóg naszych ojców, Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, wsławił Sługę swego, Jezusa, wy jednak wydaliście Go i zaparliście się Go przed Piłatem, gdy postanowił Go uwolnić. Zaparliście się Świętego i Sprawiedliwego, a wyprosiliście ułaskawienie dla zabójcy. Zabiliście Dawcę życia, ale Bóg wskrzesił Go z martwych, czego my jesteśmy świadkami”. Piotr, przemawiając do Żydów, wspomina ich czyny: „wydaliście, zaparliście się, zabiliście…”, i nazywa Chrystusa Sługą, Świętym i Sprawiedliwym, Dawcą życia.

Sługa to termin zaczerpnięty z proroctwa Izajasza. Jezus jest Sługą, ponieważ złożył zbawczą ofiarę, cierpiał, został ukrzyżowany i zmartwychwstał, a Jego Imię jest źródłem zbawienia. Piotr nazywa Chrystusa Świętym i Sprawiedliwym, podkreślając Jego mesjańskie posłannictwo. Wreszcie mówi o Nim: Dawca życia, ponieważ On daje ludziom życie wieczne. Jest to tytuł, który podkreśla Jego zmartwychwstanie i bóstwo. W roku duszpasterskim, w którym rozważamy słowa: „Otoczmy troską życie” – św. Piotr przypomina nam, że tylko Bóg jest Dawcą życia i wzywa nas, byśmy byli Mu za nie wdzięczni.

 

Uczniowie lepiej poznają Chrystusa

Można powiedzieć, że dialog, który toczy się w dzisiejszej Ewangelii mówi nam o wszystkich wspomnianych przed chwilą przymiotach Chrystusa Pana. Jezus ukazuje się apostołom w postaci Sługi – spożywa wobec nich kawałek ryby, a wcześniej, w Emaus, łamie dla nich chleb przy stole i posila ich swoim słowem. Jest Święty i Sprawiedliwy – oni to czują, wierzą Mu, rozpoznają w Nim Boga-Mesjasza, który wyjaśnia im Pisma. Mówi im nawet o sobie: „Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego”. Jest Dawcą życia – spożywa wraz z nimi posiłek, który jest zapowiedzią Eucharystii – sakramentu, podtrzymującego nasze życie duchowe. Jest obrońcą, rzecznikiem, pocieszycielem, dlatego pozdrawia ich: „Pokój wam”. I chociaż są zalęknieni i zatrwożeni, i wydaje im się, że widzą ducha, On ich pociesza, umacnia.

Można powiedzieć, że ostatnie słowa Ewangelii św. Łukasza wskazują, że uczniowie lepiej poznali prawdziwe oblicze Jezusa, i dlatego w pełni stali się Jego świadkami.

Dzisiaj to my siadamy z Jezusem do stołu. Jest nim ołtarz naszej parafialnej świątyni. Cieszmy się Jego obecnością. Niech nas nie przeraża nasza grzeszność – ona przynagla nas do życia prawego, świętego i sprawiedliwego. Cieszmy się też życiem, które od Boga pochodzi i pozwala nam tak wiele dobra zasiać w naszym świecie. Mamy być świadkami Jego miłości. Może jest to wezwanie do służby naszym braciom i siostrom – do caritas, miłości służebnej. Jak pisał papież Benedykt XVI, „Kościół jest rodziną Bożą w świecie. W tej rodzinie nie powinno być nikogo, kto cierpiałby z powodu braku tego, co konieczne” (Deus Caritas est, 25). Wypełniając to posłannictwo, sami staniemy się rzecznikami Kościoła w świecie.

autor: ks. Maciej Szczepaniak