Sugestie programowe

Żydom trudno było zaakceptować przytoczone przez Jezusa przykłady miłości Boga wobec ludzi: historię pogańskiej wdowy z Sarepty Sydońskiej, Syryjczyka Naamana. Oba te przykłady dotyczyły przecież osób z narodów obcych, czy też wrogich wobec Izraela. Jezus uświadamia zgromadzonym w synagodze, iż nie są jedynymi adresatami Bożej miłości i Bożego planu zbawienia. Miłość jest takim aktem Boga, który obejmuje wszystkich ludzi.
Świadomość, iż to sam Bóg chce, by Jego miłość docierała do każdego człowieka, każe nam się przyjrzeć naszej miłości do tych, którzy pozostają poza Kościołem. Istnieje bowiem pokusa, by ograniczyć naszą miłość jedynie do tych, którzy są nam bliscy, zapominając, iż do Bożej i naszej miłości mają prawo wszyscy. Święty Paweł przypomina, że czyn miłości „nigdy nie ustaje”, ma wiecznotrwałe znaczenie. Ci, którzy nie wierzą w Boga, czy też pozostają poza Kościołem, nie mogą pozostać jedynie przedmiotem naszej modlitwy o ich nawrócenie, ale także przedmiotem naszej konkretnej miłości. „Kościół jest rodziną Bożą w świecie. W tej rodzinie nie powinno być nikogo, kto cierpiałby z powodu braku tego, co konieczne. Jednocześnie jednak caritas-agape wykracza poza granice Kościoła, zakłada powszechność miłości, która kieruje się ku potrzebującemu, kimkolwiek on jest” (DC, 25).