Chcę widzieć Jezusa

Na portalu internetowym Polskiego Związku Niewidomych można przeczytać artykuł, z którego wynika, że niewidomym był legendarny Homer. Jako postaci historyczne można wymienić niewidomych wodzów, takich jak Ludwik III z Prowansji, czy Bela II Węgierski. Historyczną postacią był również żyjący w XV wieku Jan Żiżka, który po utracie wzroku nadal był wodzem Husytów. W 1750 roku urodził się w Genewie Franciszek Huber, jeden z największych w historii specjalistów w dziedzinie pszczelarstwa. Wzrok stracił we wczesnej młodości i już go nie odzyskał. Do dziś nie zostało podważone żadne z jego wielkich odkryć. O możliwościach człowieka świadczą sukcesy literackie niewidomego Michała Kaziowa. Urodził się on w 1930 roku. Po II wojnie pełniąc służbę w oddziałach wartowniczych we Wrocławiu, na skutek wybuchu miny stracił wzrok i obie ręce. Mimo tak poważnych niesprawności, ukończył filologię polską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, napisał i obronił pracę doktorską, napisał też i wydał kilkanaście książek, opracowań naukowych, zbiorów opowiadań, monografii i autobiografię.

W 2000 roku do drugiego etapu Konkursu Chopinowskiego zakwalifikował się Japończyk Kakehashi Takeshi. W 1932 roku drugą nagrodę w tym samym konkursie zdobył Węgier Imre Ungar, a w 1955 roku dyplom honorowy przyznano pianiście Edwinowi Kowalikowi. Wszyscy oni byli osobami niewidomymi. Któż z nas nie zna takich postaci jak Ray Charles, Steve Wonder, Andrea Bocelli, czy też Mieczysław Kosz, polski, nieżyjący już niewidomy pianista jazzowy (por. Osiągnięcia osób niewidomych w różnych dziedzinach działalności, cyt. za www.pzn.org.pl).

Autor wspomnianego artykułu zwraca uwagę, że od osób niewidomych można nauczyć się ambicji, pracowitości, wytrwałości i wielkiej wewnętrznej siły, motywującej do działania pomimo rozmaitych trudności. Nie ulega wątpliwości, że osoby niewidome mogą osiągnąć bardzo wiele w różnych dziedzinach działalności i wiele możemy się od nich nauczyć.

O niewidomym opowiada też fragment Ewangelii, który przed chwilą został odczytany. Święty Jan zanotował, że „Jezus przechodząc ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia” (J 9,1). Czego możemy się od niego nauczyć? Do czego zachęca Chrystus swoich uczniów poprzez spotkanie z niewidomym?

Przede wszystkim niewidomy uczy nas dzisiaj posłuszeństwa Jezusowi. Wykonuje konkretne działania, które Jezus poleca mu wykonać, posyłając go do sadzawki. Te działania są „symbolem gotowości człowieka do zanurzenia się w Jezusie i Jego słowie, w całej Jego Ewangelii – w Orędziu o Bogu, który pierwszy miłuje człowieka i oczekuje odpowiedzi w postaci miłości” (ks. Henryk Witczyk, Bądźmy uczniami Chrystusa, Program duszpasterski Kościoła w Polsce na rok 2007/2008). Niewidomy uczy nas całkowitego zaufania Bożej miłości, które sprawia, że człowiek może owocnie się modlić, bo jest pewien, że zwraca się do miłującego Ojca, który na niego patrzy z miłością i zna jego serce, jak przypomina nam dzisiaj pierwsze czytanie i psalm responsoryjny. Niewidomy wraz z Jezusem gotów jest dziękować Ojcu za otrzymany dar.

Jako uczniowie Chrystusa pomyślmy dzisiaj o tym, czy jesteśmy Mu posłuszni i czy chcemy tak jak Jezus realizować plan, jaki wobec nas ma Ojciec? Czy jesteśmy gotowi uczynić wszystko, co poleca nam Jezus w swojej Ewangelii? Czy tak jak niewidomy potrafimy całkowicie zaufać Bogu?

Odpowiedź na te pytania pomoże nam we właściwy sposób ocenić naszą modlitwę. Warto na półmetku Wielkiego Postu dokonać takiej oceny. Czas ten ma służyć weryfikacji naszych postaw, naszych zachowań. Ma pomóc nam zmienić nasze życie. Co powinniśmy zmienić w naszej modlitwie i w naszej relacji do Boga?

Spróbujmy powiązać naszą modlitwę z codziennym życiem, które ma – na wzór samego Chrystusa – być pełnieniem dzieł Boga. Święty Paweł przypomina nam dzisiaj, że niegdyś byliśmy ciemnością, lecz teraz jesteśmy światłością i mamy postępować jak dzieci światłości, czyli żyć w prawdzie, prawości i sprawiedliwości (por. Ef 5,8). Pamiętajmy też, że modlitwa ucznia Chrystusa powinna być dziękczynieniem za łaski, które otrzymujemy od Pana Boga, a także prośbą, byśmy mogli uczestniczyć w realizacji planów, które Pan Bóg ma wobec nas.

Niewidomy uzdrowiony przez Chrystusa pokazuje nam również, jak postępować w trudnych momentach naszego życia, w chwilach próby i cierpienia, gdy zmagamy się z naszymi słabościami i ograniczeniami. Uczeń Chrystusa otwiera się w takich sytuacjach na Jego światło, które rozjaśnia każdą ciemność.

Na pielgrzymkach, rekolekcjach oazowych i spotkaniach grup młodzieżowych często można usłyszeć piosenkę „Chcę widzieć Jezusa”: „Otwórz me oczy, chcę widzieć Jezusa; i być bliżej Niego, i kochać goręcej. Otwórz me uszy i naucz mnie słuchać, otwórz me oczy, chcę widzieć Jezusa”. Poprośmy i my dzisiaj Chrystusa, aby otworzył nasze oczy tak, jak otworzył oczy niewidomego. Bądźmy uczniami, którzy pragną być bliżej swojego Mistrza, chcą Go widzieć i słuchać, i kochać goręcej.

 

autor: ks. Maciej K. Kubiak