komentarz biblijny

PIERWSZE CZYTANIE

Wyraźnie mesjański ten tekst, stanowiący punkt kulminacyjny Księgi Jeremiasza, nazywany “Ewangelią przed Ewangelią”, znajdujemy w Hbr 8,8-12 w rozdziale traktującym o Chrystusie jako Pośredniku Nowego Przymierza. Istotnie bowiem Nowe Przymierze zawarł Mesjasz-Chrystus; On też posługuje się określeniem Nowe Przymierze przejętym z Księgi Jeremiasza, które stało się własnością całego Kościoła.

Nowe Przymierze przeciwstawione jest zawartemu na Synaju, a właściwie już zerwanemu wskutek grzechów Izraela. Główną jego cechą będzie nie tylko wypisanie Prawa Bożego w sercu ludu Bożego (jak ongiś na kamiennych tablicach), lecz także jego najściślejsza duchowa więź z Bogiem, której to więzi nie można zawężać tylko do zapewnienia pokoju i pomyślności doczesnej. Fundamentem jej są dwa elementy: poznanie Boga i przebaczenie grzechów.

Przebaczę ich winę – jednym z rezultatów Nowego Przymierza będzie pełne przebaczenie grzechów i dogłębne, powszechne poznanie (znajomość) Boga nie tylko teoretyczne, ale przede wszystkim praktyczne, polegające na pełnieniu woli Boga i Jego Prawa

DRUGIE CZYTANIE

Tekst nawiązuje do modlitwy Jezusa w Getsemani. Przytoczone cytaty z Psalmów mają potwierdzać tezę, że Syn Boży został przez Boga powołany do wiecznego kapłaństwa. Boskiego ustanowienia kapłaństwa Jezusa nie dowodzi Ps 2, w którym jest mowa o synu, a nie o kapłanie, lecz Ps 110, uznawany już w tradycji żydowskiej za mesjański. Połączenie jednak idei synostwa Bożego z kapłaństwem ma podstawę w argumentacji: skoro kapłan jako pośrednik między Bogiem i ludźmi winien być złączony i z ludźmi, i z Bogiem, to właśnie nikt nie jest ściślej związany z Bogiem niż Syn Boży. Zatem synostwo Boże nadaje kapłaństwu Jezusa najwyższą rangę, czyni je doskonałym kapłaństwem. Przypomnienie ludzkich słabości i cierpień kapłana – Jezusa, wskazuje z kolei na Jego silne powiązanie z ludźmi, dla których ma być pośrednikiem.

Podkreślenie posłuszeństwa Jezusa eksponuje zbawcze jego skutki. Jezus działał w naszym imieniu, cierpiąc nauczył się posłuszeństwa.

EWANGELIA

Grecy to byli poganie, którzy przyjęli judaizm, a więc prozelici, zwani w NT “pobożnymi” lub “bojącymi się Boga”. Chcą oni rozmawiać z Jezusem (zobaczyć Jezusa). Tekst ewangeliczny nie mówi, czy ich prośba została spełniona. Słowa o śmierci i uwielbieniu Jezusa przeznaczone są dla apostołów, a nie dla Greków. Godzina uwielbienia Jezusa jest równoznaczna z godziną Jego śmierci, bo śmierć jest nieodzownym warunkiem Jego uwielbienia. Tę myśl wyraża porównanie z ziarnem. Jezus wyraża się w powszechnie przyjęty sposób. Kto wyżej ceni życie swoje aniżeli przykazania, traci życie wieczne i na odwrót. Wyraz “życie” występuje tu w podwójnym znaczeniu: raz oznacza życie fizyczne, a drugi raz życie wieczne.

Kto więc chce być uczniem Jezusa (Mi służyć), musi uczestniczyć w Jego ofierze z życia. Nie powinien się niczego lękać, nawet śmierci, bo jeżeli umrze, znajdzie się tam, gdzie znajduje się Jezus, i otrzyma nagrodę od Ojca. Jan nie opisał konania Jezusa w Ogrójcu, ale zamieścił słowa, które przypominają opis synoptyków i modlitwę Jezusa w Ogrójcu. Wahanie trwa krótko i Jezus przyjmuje śmierć, która Go wsławi – Ojcze, uwielbij imię Twoje, czyli – w myśl planów Bożych – przyjmij moją śmierć. Głos z nieba oświadcza, że Jezus został już uwielbiony przez znaki i naukę. Bardziej jeszcze wsławi Go śmierć, a będzie uwielbiony przez zmartwychwstanie i zesłanie Ducha Świętego. Jezus, gdy zostanie podniesiony nad ziemię, to znaczy umrze na krzyżu, wszystkich do siebie pociągnie, czyli skłoni, by uznali Jego panowanie przez wiarę i posłuszeństwo.