Komentarz Ojców Kościoła

 

 

Mówi więc: „Człowiek, na którego ciele lub skórze pojawi się inny kolor”, itd. Najpierw więc odwołujemy się do nakazu Apostoła, który mówi: „Omijaj heretyka po pierwszym i drugim upomnieniu, wiedząc, że jest przewrotny i grzeszy, i jest własnym sądem potępiony” (Tt 3,10). Zaiste w tym świętym i sprawiedliwym prawie znajdujemy, że kiedy człowiek uznany przez kapłanów za trędowatego, natychmiast ma być potępiony i wedle jego osądu oddzielony a kiedy zachodzi konieczność, raz i drugi zamknięty, i siódmego dnia osądzony. Podobnie ma się rzecz w świętym Kościele, kiedy człowiek, gdy tylko odsunie się od wiary, ma zostać uznany za heretyka i powinien zostać upomniany raz i drugi raz pobożnymi upomnieniami. W końcu jednak ten, który trwa w uporze przeciw wierze i prawdzie, nie przez nieświadomość, lecz przez złośliwość, błądzi kłamstwem i fałszywymi słowami targuje się i wypowiada kłamstwa, i gdy nikt już nie wątpi, że jest on takim, jakim był Szymon Mag, który najpierw dołączył się do Apostołów (Dz 8,18nn), nie należy zwlekać z wyrokiem, lecz ten niegodziwy trąd musi zostać natychmiast oddzielony [od wiernych], aby inni nie zostali zatruci1.

 

 

 

 

„Nie bądźcie zgorszeniem ani dla Żydów, ani dla Greków, ani dla Kościoła Bożego”. Nie dawajcie żadnego powodu do zgorszenia – ani tym, którzy nie wierzą, ani tym, którzy uwierzyli.

„Tak jak i ja podobam się wszystkim pod każdym względem”. Takie postępowanie jest właściwe pochlebcom; inny jest wszakże dalszy ciąg wypowiedzi [Apostoła]: „Nie szukajcie własnej korzyści, lecz dobra wielu, aby zostali zbawieni”. Pochlebcy nie szukają cudzego dobra, lecz dbają o własne, a nawet i o własne nie dbają, bo samym sobie szkodzą bardziej niż innym. Święty Apostoł natomiast nie szukał własnej korzyści, lecz działał dla zbawienia innych, przez nich powiększając [swój] skarb, którego nie można utracić (Mt 6,19n.).

„Bądźcie moimi naśladowcami, tak jak ja [jestem naśladowcą] Chrystusa”. Naśladujcie gorliwie moje działania, albowiem ja również naśladuję Pana, który inaczej przemawiał do Żydów, a inaczej rozmawiał z apostołami, inne środki stosował wobec doskonałych, a inne wobec niedoskonałych2.

 

 

 

Gdybyśmy odrzucili pokutę takich, którzy w swym sumieniu są przekonani, że dopuścili się niewielkiej przewiny, to zaraz – za podnietą diabła – odpadliby do herezji lub schizmy wraz z żoną i dziećmi, które ustrzegli [uprzednio] od splamienia się. I w dzień sądu będzie nam przypisana wina, iż nie leczyliśmy chorej owcy i z powodu jednej chorej straciliśmy wiele zdrowych (Ez 34,4). A gdy Pan opuścił dziewięćdziesiąt dziewięć owiec zdrowych i szuka jednej zbłąkanej i osłabionej, a znalazłszy ją, wziął ją na ramiona (Łk 15,4), my zaś nie tylko nie szukamy słabych, lecz i przychodzące do nas odtrącamy i gdy fałszywi prorocy nie przestają teraz pustoszyć i rozdzierać trzody Chrystusa, dajemy psom i wilkom sposobność, aby zginęli ci, których nie zgubiło nieszczęsne prześladowanie, a przepadli z powodu naszej twardości i nieludzkości. A co stanie się, najdroższy bracie, ze słowami Apostoła: „Wszystkim we wszystkim się podobam, nie szukając, co dla mnie jest pożyteczne, ale co dla wielu, aby byli zbawieni. Bądźcie naśladowcami moimi, jakom i ja Chrystusa” (1Kor 10,13;11,1). A na innym miejscu: „Dla słabych stałem się słaby, abym słabych pozyskał” (1Kor 9,22) lub „a jeśli cierpi jeden członek, cierpią z nim wszystkie członki i jeśli jeden członek się cieszy, wszystkie członki z nim się radują” (1Kor 12,26)3.

 

 

 

„Weselcie się w Panu – mówi [Psalmista] – z drżeniem” (Ps 2,11,LXX). A jak się można weselić? Odmawiając hymny, odprawiając modły, wprowadzając psalmy w miejsce owych nieszlachetnych śpiewek. W ten sposób Chrystus będzie obecny przy stole i napełni całą ucztę błogosławieństwem, gdy się modlisz, gdy śpiewasz pieśni duchowe, gdy zapraszasz ubogich do udziału w tym, coś zastawił, gdy postawisz na straży biesiady czujny porządek i umiarkowanie. W tej sposób uczty uczynisz kościołem, gdy zamiast niewczesnych okrzyków i oklasków będziesz sławił Pana wszechrzeczy.

I nie mów mi, że panuje inne prawo biesiadne, lecz popraw o, co jest złe! „Czy jecie – mówi Paweł – czy pijecie, czy co innego czynicie, wszystko czyńcie na chwałę Bożą” (1Kor 10,31)4.

 

 

autor: ks. Marek Starowieyski