Komentarz Ojców Kościoła

 

,,Ja chrzczę was wodą”. Ja jestem sługą. On natomiast jest Twórcą i Panem; ja daję wodę; ja, który jestem stworzeniem, mogę dać tylko to, co jest stworzone, On natomiast, który nie jest stworzony, daje to, co jest nie stworzone. Ja was chrzczę wodą, ja daję to, co można zobaczyć, On natomiast to, czego nie można ujrzeć. Ja, który jestem widzialny, daję wodę widzialną. On, niewidzialny, daje nam Ducha niewidzialnego.

,,I stało się, że w owych dniach przybył Jezus z Nazaretu w Galilei”. Patrz na powiązanie i znaczenie słów. Nie powiedział: przybył Chrystus, nie powiedział: przybył Syn Boży, ale: przybył Jezus. Mógłby ktoś powiedzieć: dlaczego nie powiedział: Chrystus? Mówię na sposób cielesny: jest rzeczą oczywistą, że Bóg jest zawsze święty i nie potrzebuje uświęcenia, ale mówimy już o ciele Chrystusa. Nie był On jeszcze ochrzczony i namaszczony przez Ducha Świętego. Mówię w sposób cielesny, mówię jako sługa, niech nikt się więc nie gorszy: o Tym mówię, który niemal jako grzesznik przyszedł do chrztu. Nie dzielę Chrystusa, nie uważam, że kimś innym jest Chrystus, kim innym Jezus, kim innym wreszcie Syn Boży, ale twierdzę, że jeden i ten sam objawia się nam w różny sposób ze względu na różnorodność czasów.

,,Jezus z Nazaretu w Galilei”. Widzicie tajemnicę: do Jana Chrzciciela przybyli najpierw mieszkańcy z Judei i z Jerozolimy; Pan nasz natomiast, który zapoczątkował chrzest według Ewangelii i zmienił sakrament Prawa w sakrament Ewangelii, nie przybył z Judei, nie przybył z Jerozolimy, ale z Galilei pogan, z Nazaretu galilejskiego, a „Nazara” tłumaczy się „kwiat”. Przybył więc Jezus — kwiat z kwiatu.

,,I ochrzczony został w Jordanie przez Jana”. Wielkie miłosierdzie: Ten, który grzechu nie popełnił, jest ochrzczony jako grzesznik. W chrzcie Pana zostają odpuszczone wszystkie grzechy. Lecz chrzest Zbawiciela jakby to poprzedza, bo prawdziwe odpuszczenie grzechów dzieje się poprzez krew Chrystusa i tajemnicę Trójcy Świętej.

,,I natychmiast skoro wyszedł z wody, ujrzał niebiosa otwarte”. To wszystko, co zostało napisane, dla nas zostało napisane. Tak więc nim przyjmiemy chrzest, mamy oczy zamknięte i nie widzimy rzeczy niebieskich.

,,I Ducha jakoby gołębicę zstępującego i spoczywającego na Nim. I rozległ się głos z nieba: Tyś jest Synem Moim, w Tobie mam upodobanie”. Jezusa Chrystusa chrzci Jan, Duch Święty zstępuje w postaci gołębicy, Ojciec z nieba daje świadectwo… Czy widzicie w chrzcie Jezusa tajemnicę Trójcy Świętej? Jezus jest ochrzczony, Duch Święty zstępuje w postaci gołębicy, Ojciec przemawia z niebios.

,,Ujrzał niebiosa otwarte”. Mówiąc „ujrzał”, pokazuje, że inni nie widzieli, bo nie wszyscy widzą niebiosa otwarte. Cóż mówi Ezechiel na początki swej księgi? „I stało się — mówi – gdy siedziałem nad rzeką Chobar pośrodku jeńców, że ujrzałem niebiosa otwarte” (Ez 1,1n.) Ja widziałem, ale inni nie widzieli. Niech nikt nie rozumie tego na sposób zwykły i materialny, że były po prostu otwarte: my, którzy tu siedzimy wedle różnorodności zasług, albo widzimy niebiosa otwarte, albo zamknięte. Pełna wiara sprawia, że niebiosa są otwarte, wątpiąca – że są zamknięte1.

 

 

 

A gdy zaświtał dzień, rzekł Pan nasz do uczniów: „Ruszamy razem nad Jordan. Tam usłyszymy głos wołającego na pustyni, aby uczynić drogi moje gładkimi” (Iz 40,3); tam ujrzycie żagiew płonącą i jak ona najjaśniej świeci. Nuże, idźmy ku światłu płonącemu na pustyni, idźmy do gwiazdy światła. I zaprawdę mówię wam: sam Jan chrzci, a doskonalszego od niego nie zrodziła niewiasta; czyny jego można porównać z czynami Eliasza proroka.

Oto dzisiaj złamię tego, który jest zbrodniarzem, moc jego pomniejszę, a jego samego pogrążę w otchłani wód.

Dzisiaj uświęcą się wody ziemi.

Dzisiaj wypełnią się proroctwa proroków.

Dzisiaj morze spojrzy na Mnie i cofnie się wstecz.

Dzisiaj zostanie zniszczona moc szatana.

Dzisiaj świat zajaśnieje.

Dzisiaj zostanie odnowiony święty Adam, dziś zostanie zgładzony grzech przypisany Ewie, matce rodzaju ludzkiego.

Dzisiaj stanie się wam jasne, kim jestem.

Dzisiaj nakażę, abyście usłyszeli głos Ojca, dziś otrzymacie świadectwo mocy Ducha Świętego.

Dzisiaj ukaże się wam istota Trójcy Świętej.

Dzisiaj góry i pustynie rozradują się, jak cieszą się baranki.

Dzisiaj radość wedrze się do wszystkich ludów, a one poniosą ją na swoich rękach.

Dzisiaj Jan, syn bezpłodnej niewiasty, ujrzy Mnie i rozraduje się jego dusza.

Dzisiaj poruszy się serce wszelkiego biedaka.

Dzisiaj nadejdzie słońce dla tych, którzy Mi są podobni, a przebywają w piekłach.

Dzisiaj otworzą się bramy niebios.

Dzisiaj pierwsi staną się ostatnimi, a ostatni pierwszymi.

Dzisiaj stanie się wam jasne, kim Ja jestem i skąd przyszedłem.

Dzisiaj usłyszycie głos Ojca i Jego świadectwo o Mnie i o Moim pochodzeniu od Ojca.

Dzisiaj rozraduje się Jordan i wszystkie rzeki.

Dzisiaj niebo i ziemia wołać będą, a wody gorzkie staną się słodkimi, ci natomiast, którzy łakną, nacieszą się słodkim łykiem.

Dzisiaj odnowię to, co stworzyłem.

Dzisiaj słońce siedmiokroć wyda swoje światło. Dziś jest dzień Pański, o którym mówili Prorocy.

Gdy zakończył tę swoją mowę, przybyliśmy do Jordanu. A gdy Jan zobaczył Jezusa, zawołał najgłośniej jak tylko mógł: „Ten jest Barankiem Bożym, który gładzi grzechy świata. Ten jest Synem Jednorodzonym, który przyszedł dla naszego zbawienia. Ten jest Królem królów, o którym prorokował Zachariasz. Ten jest bez wątpienia Jednorodzonym Boga wiecznego”…

Zstąpił więc Jezus rozdziany ze swych szat i stanął pośrodku wód (Jordanu). A było tam mnóstwo ludzi, których Jan chrzcił. I zawołał do Jana i rzekł doń: „Czyń to, co tobie nakazałem”.

I zbliżył się do Niego Jan wielce przelękniony i położył ręce na głowie Pana naszego. I gdy wzniósł swą głowę ku niebu, ujrzał niebo jakoby rozlane i Ducha Świętego zstępującego na głowę Chrystusa w postaci gołębicy, która krążąc stanęła nad głową Pana naszego. I słyszał głos wołający z nieba, który mówił: „Oto jest Syn Mój umiłowany, w którym sobie upodobałem; to jest Syn Mój umiłowany, którym się raduję; to jest Syn Mój miły, przez którego założyłem niebo i ziemię; ten jest Syn Mój zrodzony przed wiekami i czasami; ten jest Syn Mój nigdy nie oddzielony ode Mnie i nigdy nie odłączony; ten Syn Mój, który jest prawdziwie moim obrazem”2.

 

 

 

To dla nas Chrystus został ochrzczony, gdy napełnił nasz chrzest światłem, życiem i świętością i gdy stał się drogą, przez którą Duch na nas przychodzi, bo Duch przyszedł na Niego tak, jak na pierwociny naszego rodu ludzkiego, aby następnie przejść także na tych, którzy należą do tego samego rodu, kiedy to stali się doskonałymi przez chrzest3.

 

 

autor: ks. Marek Starowieyski