Komentarz biblijny

PIERWSZE CZYTANIE

Fragment ten to trzecia Pieśń o Słudze Jahwe, w której Sługa mówi o sobie. Sługa nie wzbrania się przed swym posłannictwem. Dochodzi tu nowy rys do obrazu Sługi i idei soteriologicznej – idei odkupienia: Ebed Jahwe dokona zbawienia poprzez cierpienie. Sługa nie załamie się jednak z powodu wzgardy, lecz osiągnie swój cel, gdyż Bóg go wspiera, dzięki czemu Sługa stanie się jakby nieczuły na zniewagi i cierpliwy.

 

DRUGIE CZYTANIE

Hymn o Chrystusie. U podłoża tego hymnu leży wyznanie w formie aklamacji, wyrażające wiarę w bóstwo Chrystusa: „Jezus Chrystus jest Panem”. Ta homologia, powstała dla celów liturgicznych, rozwinęła się w hymn przeznaczony również dla liturgii w środowisku judeo-chrześcijańskim, które wykorzystało teksty Izajasza i jego naukę o cierpiącym „Słudze Jahwe”. Hymn mówi o kenozie, czyli poniżeniu Chrystusa, które dokonało się we wcieleniu trwało przez całe Jego ziemskie życie i zakończyło się śmiercią na krzyżu.

 

EWANGELIA

Męka Chrystusa w ujęciu Mateusza to zbawcze dzieło dokonane na krzyżu. Szerokie omówienie procesu, który odbywa się przed sądem religijnym, pozwala Mateuszowi uwypuklić niewinność Jezusa, a zarazem jego królewską godność i synostwo Boże. Przebieg procesu cywilnego kładzie silny nacisk na królowanie Jezusa. Napis, jaki Piłat każe umieścić na krzyżu, ma wartość uroczystego ogłoszenia Jezusa królem. Nic więc dziwnego, że zmartwychwstały Jezus w Ewangelii Mateusza oświadcza uczniom: „Otrzymałem wszelką władzę na niebie i ziemi” i mocą tej władzy każe im nauczać wszystkie narody, chrzcić je i uczyć zachowywać wszystko, co im przykazał, zapewniając równocześnie, że będzie z nimi aż do skończenia świata. Powszechność Jezusowego królowania i jego religijny charakter zostały w tych słowach z wielką siłą uwydatnione. Stąd Ewangelię według św. Mateusza nazywa się często Ewangelią królestwa Bożego i Ewangelią Kościoła.

 

autor: