Komentarz Ojców Kościoła

Pierwsze czytanie • Iz 60,1-61

Powstań, zabłyśnij Jerozolimo

 

„Powstań, zabłyśnij Jerozolimo, bo przyszło światło twoje” (Iz 60,1). Dzisiejszy dzień światło rozjaśniło i oświeciła „światłość ze światłości”, bo w tym dniu On, który dotąd był nieznany raczył objawić się światu dla oświecenia wszystkich ludów. Dziś bowiem objawił się [mędrcom] Chaldejskim znakiem nowej gwiazdy a w nich, jako w pierwocinach [Kościoła], zainaugurował wiarę wszystkich narodów (Mt 2,1-12). Dziś objawił się Żydom nie opierając się już na świadectwie Jana [Chrzciciela], ale na świętym świadectwie Ojca i Ducha (Mt 3,13-17), gdy ochrzczony w Jordanie, uświęcił chrzest wszystkich. Dziś objawił chwałę swoją wobec swoich uczniów, gdy przemieniwszy wodę w wino przepowiedział ową niewypowiedzianą tajemnicę, kiedy to na Jego słowo zmieniła się substancja rzeczy (J 2,1-11). Przewidując te wszystkie objawienia Boga Duch, oświecający wiarę Kościoła, przemawia w figurze i imieniu Jerozolimy, mówiąc: „Powstań, zabłyśnij Jerozolimo, bo przyszło światło twoje”.

Przybyło zaiste światło, na świecie było, i świat stał się przez nie, lecz świat Go nie poznał (J 1,10). Narodził się, ale nie był znany, dopóki nie zaczął Go objawiać ów pełny światła dzień. Mówi prorok: „O Jeruzalem, miasto potężne nowego króla, góro Sion od strony północnej” (Ps 47,3), to znaczy zbudowane z dwóch murów: obrzezanych i nieobrzezanych, „powstań, zabłyśnij, bo przyszło światło twoje!” Powstańcie wy, co siedzicie w ciemnościach. Wpatrujcie się w światło, które powstało w ciemnościach, ale ciemności go nie pochłonęły. „Przystąpcie do niego, a będziecie oświeceni” (Ps 33,61) a w jego świetle ujrzycie światło (Ps 35,10). Zostanie wam powiedziane: „Byliście niegdyś ciemnością teraz zaś jesteście światłem w Panu” (Ef 5,8). Wpatrujcie się w światło wieczne, które jest przystosowane do waszego wzroku, aby Ten, który zamieszkuje światło niedostępne (1Tm 6,16) mógł przystąpić do waszych kaprawych i słabych oczu. Odkryjcie światło w glinianym kaganku, słońce w chmurze, Boga w człowieku, a w naczyniu waszego ciała zrobionym z mułu blask chwały i jasność światłości wiecznej. Majestat bowiem jest ukryty w naturze ludzkiej, a moc w pokornej miłości, lecz wytryskające znaki mocy nie pozwalają wątpić w to, skąd one pochodzą.

Jeśli więc ciemności okrywają ziemię, a mrok narody (Iz 60,2), które mimo że światło przyszło na ziemię umiłowały bardziej ciemności niż światło (J 3,19), to przynajmniej jaśniej Jerozolimo, miasto niebiańskie, które na całej ziemi rodzisz dzieci światłości; ich zaś z mocy ciemności prawdziwe światło przeprowadza do królestwa Jego jasności2.

 

bł. Guerric z Igny

 

Guerric z Igny, bł. (ok. 1070-1157). Pisarz łaciński. Uczeń św. Bernarda z Clairvaux; był opatem klasztoru cysterskiego w Igny pod Paryżem.

DRUGIE CZYTANIE • Ef 3,2-3a, 5-6

 

Święty Paweł, sługa tajemnicy

 

„Jeśli więc usłyszeliście o udzielonym mi przez Boga działaniu łaski, danej mi dla was, że mianowicie przez objawienie została mi udzielona tajemnica, którą krótko opisałem wcześniej; dlatego, gdy to czytacie, możecie się przekonać o moim zrozumieniu tajemnicy Chrystusa”. Chcę przez to powiedzieć: Skoro poznałem wasze powołanie i dokładnie się dowiedziałem, kim jesteście, i jak oraz do czego zostaliście powołani, proszę i błagam Boga wszechrzeczy, aby umocnił was w wierze i udzielił wam pochodzącego od niej zbawienia. Bardzo wiele przekazał w swej wypowiedzi podkreślając wielkość dobrodziejstwa. Opowiada w jaki sposób sam został powołany i jak otrzymał łaskę Bożą, oraz że został wyznaczony na herolda pogan; podkreśla, iż w szczególny sposób został wezwany do głoszenia nauki, że nie przywłaszcza sobie cudzych uprawnień, lecz wypełnia otrzymane polecenia …

„Nie była ona oznajmiona synom ludzkim w poprzednich pokoleniach tak jak teraz została w Duchu objawiona Jego świętym Apostołom i prorokom”. Znana była dawnym prorokom, ale nie tak, jak teraz. Nie widzieli oni bowiem samej rzeczywistości, lecz z góry ją opisywali. Również Pan powiedział w świętych Ewangeliach: „Wielu proroków, królów i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli” (Łk 10,24). Teraz zaś najpierw odsłonił tę tajemnicę apostołom, a potem prorokom: wielu bowiem ludzi w czasach apostolskich otrzymało łaskę prorokowania. Cóż więc objawił?

„Że poganie są współdziedzicami i współczłonkami Ciała i współuczestnikami Jego obietnicy w Chrystusie przez Ewangelię. Jej sługą stałem się z daru łaski Boga udzielonej mi przez działanie Jego potęgi”. Wiernych nazwał jednym ciałem, stwierdza zatem, że poganie stali się współczłonkami tego ciała. Ponieważ uważano, że dziedzictwo należy do Żydów, pogan nazwał współdziedzicami. Skoro Żydzi byli zdania, że tylko oni mają obietnice – tak przecież powiedział [Apostoł] w Liście do Rzymian: „Do nich należą obietnice” (Rz 9,4) – więc z kolei także pogan nazwał współuczestnikami obietnicy. Stwierdza: Uzyskali to przez Ewangelię, której ja jestem głosicielem i sługą, dzięki niewysłowionej szczodrości Tego, który mnie powołał, oraz dzięki Jego niewypowiedzianej potędze3.

 

 

 

Teodoret z Cyru (zob. uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi).

 

 

Komentarz do Ewangelii: „Karmię was tym, czym sam żyję”. Tom 4, Kraków, Warszawa 1982, Pax, s. 83-95.

 

2 Kazanie II na Epifanię 1-2, SCh 166, 1968, 255-258,

3 Teodoret z Cyru, Komentarz do Listów św. Pawła do: Galatów, Efezjan, Filipan i Kolosan, tłum. S. Kalinkowski, ŹrMT 14, 1999, 65n. (do Ef 3,2-6).

 

autor: ks. Marek Starowieyski