VIP w pieluszce :)

Wyobraźcie sobie, co by się stało, gdyby „świat stanął do góry nogami”? Wiele zjawisk, codziennych spraw, przedmiotów wyglądałoby inaczej. Ludzie zachowywali się odmiennie i mieli inne zwyczaje. Każdy z nas może sobie taki odmienny świat wyobrazić nieco inaczej. Ja widzę w tym „odwróconym” świecie, jak wchodzimy do domu oknem, nie drzwiami. Pewnie słodki podwieczorek w takim świecie zjadalibyśmy przed obiadem. Kolorowe skarpetki nakładalibyśmy na głowę, a rękawiczki na stopy. Zimą, mimo mrozu, dojrzewałyby najsmaczniejsze owoce, a gorącym latem z dachu zwisałyby ogromne sople lodu. Niektórzy złapaliby się ze zdziwienia za głowę słysząc o takim świecie, ponieważ tak różni się ów świat od tego, który znamy.

Podobnie różni się świat Bożych wartości od tych, które znają, cenią i stwarzają ludzie. Opowiada nam o tym czytana dzisiaj ewangelia. Otóż mędrcy ze Wschodu przybyli do kraju, gdzie narodził się Jezus. Przybyli, aby malutkiemu niemowlakowi się pokłonić, wyrazić mu swój szacunek, uznanie i podziw. Oprócz tego, ci dostojni i niezwykli mężczyźni postanowili ofiarować malutkiemu dziecku i jego ubogim rodzicom prawdziwie drogocenne prezenty. Widzieli bowiem w tym maleńkim chłopczyku kogoś więcej niż tylko niemowlaka, który jeszcze ani nie potrafił sam chodzić, ani nie potrafił sam jeść, ani nawet powiedzieć żadnego poważnego zdania czy nawet słowa. Widzieli w nim przyszłego króla. Nie było łatwo zobaczyć w Jezusie przyszłego króla, bowiem oprócz tego, że był bardzo malutki i pewnie zawinięty w pieluszkę, mieszkał z ubogimi rodzicami w bardzo skromnych warunkach. A przecież król nigdy nie jest skromny i ubogi! Bardzo trudno w malutkim dziecku zobaczyć przyszłego króla, ponieważ nie potrafi ono jeszcze ani wydać żadnego rozkazu, ani usiąść na złotym tronie, jest delikatne, beztroskie i zależne od innych. Tak więc, aby w małym dziecku zobaczyć przyszłego władcę, aby okazać niemowlakowi szacunek i podziw, trzeba być kimś wyjątkowym, trzeba być mędrcem. Co więcej – aby skromne otoczenie i uboga rodzina nie były przeszkodą w uznaniu kogoś wielkim i potężnym, również trzeba być mędrcem. Ludzie bowiem nie cenią dzieci, ponieważ są delikatne, słabsze i mają w sercu więcej marzeń niż sił w mięśniach. Świat ceni przede wszystkim dorosłych, silnych, pięknych i bogatych. Ludzie nie cenią ubogich, wrażliwych, mądrych, słabych… Dlatego tak trudno nam zrozumieć, że Jezus jest prawdziwym królem, gdy jest malutkim dzieckiem, jak i że jest królem, gdy umiera na krzyżu. Trzeba czasem „stanąć na głowie”, aby to zrozumieć. Trzeba wysiłku i czystego serca, by zobaczyć, że to właśnie Boże wartości są tymi najcenniejszymi. Trzeba być mędrcem, aby zrozumieć, że wartości, które pospolicie cenią ludzie, są kruche, płytkie i często „odwrócone” od tych właściwych.

Mędrcy ze Wschodu w malutkim, ubogim Jezusie zobaczyli przyszłego władcę. Nie mieli zaś zaufania do dorosłego i bogatego, ówcześnie panującego Heroda, który mieszkał w wytwornym pałacu. Herod bał się Jezusa, że gdy dorośnie, zabierze mu bogactwo, władzę, wpływy i siłę. Jezus jednak był i jest innym królem niż zwyczajni ludzcy królowie. Jezus nie pragnął nigdy wpływów, wojska, siły i pieniędzy, nie szukał sławy ani popularności. Jezus pragnął uzdrawiać ludzkie dusze i panować w sercach. Znów trzeba chyba „stanąć na głowie” lub głęboko zajrzeć w swoją duszę, aby zrozumieć takie niezwykłe królowanie. Nie rozumieli tego królowania ani duchowi ani polityczni przywódcy ówczesnego narodu, nie pojmowali tego wielcy, sławni i wpływowi. Nie dostrzegli przyjścia na świat Jezusa ludzie silni, wielcy, piękni i bogaci. Dostrzegli to ci, którzy szukali Boga i Jego znaków. Bo w zgiełku codziennego hałasu i zabiegania, prawdziwi mędrcy potrafią wyciszyć się i nasłuchiwać bożego głosu. Wiedzą bowiem, że ten głos jest najważniejszy na świecie.

Dzisiaj razem z mędrcami chcemy pochylić się przed Jezusem – wyrazić nasz podziw, nasz szacunek i zachwyt. Chcemy w Jezusie zobaczyć nie tylko malutkie dzieciątko w żłóbku, ale również tajemnicę naszego zbawienia, głębię Bożych zamysłów, niezwykłość Bożych wartości. Razem ze skarbami mędrców chcemy ofiarować Jezusowi to, co mamy najcenniejszego – nasze serca, nasze myśli, nasze życie. Chcemy dzisiaj pokłonić się Jezusowi, bo nasze ścieżki wiary prowadzą w skromne progi jego ubogiej rodziny, by nas czegoś niezwykłego nauczyć. Chcą nas nauczyć „stawać na głowie” i szukać Bożych wartości – tych głębokich, tych prawdziwych…

 

2 Komentarz do Diatessaronu Tacjana, SCh 121, 1966, 76-79.

 

 

 

autor: Monika Zuber